Specjalne ostrzeżenia – Levofloxacin Aurovitas

Specjalne ostrzeżenia
Levofloxacin Aurovitas

Lewofloksacyna wymaga ostrożnego stosowania, zwłaszcza u pacjentów z historią poważnych działań niepożądanych po chinolonach lub fluorochinolonach oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek, gdzie dawkowanie należy dostosować do klirensu kreatyniny: 50-20 ml/min – 125 mg/24 h, potem 250 mg/24 h i 250 mg/12 h; 19-10 ml/min – 125 mg co 48 h, potem 125 mg/24 h i 125 mg/12 h; <10 ml/min (w tym hemodializa) – 125 mg co 48 h, potem 125 mg/24 h i 125 mg/24 h. Należy uwzględnić ryzyko długotrwałych, potencjalnie nieodwracalnych działań niepożądanych obejmujących układ mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów. Wystąpienie pierwszych objawów poważnych działań niepożądanych wymaga natychmiastowego przerwania terapii i konsultacji lekarskiej. Stosowanie lewofloksacyny powinno być poprzedzone analizą lokalnego profilu oporności bakterii, zwłaszcza wobec MRSA i Escherichia coli, z uwzględnieniem aktualnej sytuacji epidemiologicznej.

Pobierz ChPL PDF Levofloxacin Aurovitas – Tabletki powlekane – 500 mg

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania lewofloksacyny

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
Długotrwałe, zaburzające sprawność i potencjalnie nieodwracalne ciężkie działania niepożądane
Ryzyko oporności drobnoustrojów
Leczenie płucnej postaci wąglika
Zapalenie ścięgna i zerwanie ścięgna
Choroba związana z Clostridium difficile
Kolejne rozdziały

Wskazania

Substancja czynna

lewofloksacyna

Kategoria leku

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania lewofloksacyny

Stosowanie lewofloksacyny wymaga szczególnej ostrożności i rozważenia korzyści względem ryzyka, zwłaszcza u pacjentów z historią poważnych działań niepożądanych po stosowaniu leków z grupy chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku alternatywnych metod terapeutycznych i po dokładnej analizie indywidualnej sytuacji klinicznej.¹

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest odpowiednia modyfikacja dawkowania lewofloksacyny w zależności od klirensu kreatyniny, co przedstawiono w poniższej tabeli:²

Klirens kreatyniny	Dawkowanie
50-20 ml/min	125 mg/24 h, następnie 250 mg/24 h, następnie 250 mg/12 h
19-10 ml/min	125 mg/48 h, następnie 125 mg/24 h, następnie 125 mg/12 h
<10 ml/min (w tym pacjenci poddawani hemodializie i CADO)	125 mg/48 h, następnie 125 mg/24 h, następnie 125 mg/24 h

Długotrwałe, zaburzające sprawność i potencjalnie nieodwracalne ciężkie działania niepożądane

Istotnym zagrożeniem związanym ze stosowaniem lewofloksacyny są długotrwałe działania niepożądane mogące utrzymywać się przez miesiące lub lata. Obserwowano bardzo rzadkie przypadki takich reakcji, które mogą mieć charakter potencjalnie nieodwracalny i dotyczyć różnych układów organizmu, w tym układu mięśniowo-szkieletowego, nerwowego, psychicznego i narządów zmysłów. Wystąpienie pierwszych objawów jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego wymaga natychmiastowego przerwania podawania leku oraz skierowania pacjenta do lekarza prowadzącego w celu dalszej konsultacji.³

Ryzyko oporności drobnoustrojów

Podczas stosowania lewofloksacyny należy uwzględnić aktualną sytuację epidemiologiczną dotyczącą oporności bakterii. Szczególną uwagę należy zwrócić na:⁴

Metycylinooporne szczepy Staphylococcus aureus (MRSA) – wykazują prawdopodobnie oporność krzyżową na fluorochinolony, w tym lewofloksacynę. Nie zaleca się stosowania lewofloksacyny w leczeniu zakażeń wywołanych lub potencjalnie wywołanych przez MRSA, chyba że badania laboratoryjne potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę, a standardowo stosowane leki przeciwbakteryjne w leczeniu MRSA uznano za nieodpowiednie.⁵
Escherichia coli – występowanie oporności na fluorochinolony wśród szczepów E. coli, najczęstszego patogenu powodującego zakażenia dróg moczowych, wykazuje znaczne zróżnicowanie geograficzne w krajach Unii Europejskiej. Lekarze powinni uwzględniać lokalny profil oporności tego drobnoustroju podczas podejmowania decyzji terapeutycznych.⁶

Lewofloksacynę należy stosować w leczeniu ostrego bakteryjnego zapalenia zatok i zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli wyłącznie po prawidłowym zdiagnozowaniu etiologii tych zakażeń.⁷

Leczenie płucnej postaci wąglika

Zastosowanie lewofloksacyny w leczeniu wąglika u ludzi opiera się głównie na wynikach badań wrażliwości in vitro Bacillus anthracis, badaniach przeprowadzonych na modelach zwierzęcych oraz ograniczonych danych klinicznych. Podczas leczenia wąglika lekarze powinni kierować się lokalnymi lub międzynarodowymi wytycznymi dotyczącymi postępowania w tej chorobie.⁸

Zapalenie ścięgna i zerwanie ścięgna

Tendinopatia stanowi jedno z poważniejszych powikłań terapii chinolonami i fluorochinolonami. Zapalenie i zerwanie ścięgna, szczególnie ścięgna Achillesa (choć nie wyłącznie), może wystąpić już w pierwszych 48 godzinach od rozpoczęcia leczenia, a nawet do kilku miesięcy po jego zakończeniu. Reakcje te mogą być obustronne. Czynniki zwiększające ryzyko tego powikłania obejmują:⁹

Podeszły wiek pacjenta
Zaburzenia czynności nerek
Stan po przeszczepie narządu litego
Stosowanie dawki dobowej 1000 mg lewofloksacyny
Jednoczesne leczenie kortykosteroidami

Ze względu na zwiększone ryzyko tendinopatii, należy unikać jednoczesnego podawania kortykosteroidów u pacjentów leczonych lewofloksacyną. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów zapalenia ścięgna, takich jak bolesny obrzęk czy stan zapalny, należy natychmiast przerwać leczenie lewofloksacyną i rozważyć alternatywne metody terapeutyczne. Dotknięta chorobą kończyna powinna zostać odpowiednio leczona, np. poprzez unieruchomienie. Nie zaleca się stosowania kortykosteroidów w leczeniu objawów tendinopatii.¹⁰

Choroba związana z Clostridium difficile

Wystąpienie biegunki, szczególnie ciężkiej, uporczywej i/lub krwawej, w trakcie lub po zakończeniu leczenia lewofloksacyną (nawet kilka tygodni po zakończeniu terapii), może wskazywać na chorobę związaną z Clostridium difficile (CDAD). Schorzenie to może mieć różne nasilenie – od łagodnego do zagrażającego życiu, a najcięższą postacią jest rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego.¹¹

W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia CDAD, należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i wdrożyć odpowiednie leczenie. Istotne jest różnicowanie tej jednostki chorobowej z innymi przyczynami biegunki występującej w trakcie antybiotykoterapii. Produkty lecznicze hamujące perystaltykę jelit są w tej sytuacji przeciwwskazane, gdyż mogą nasilać przebieg choroby.¹²

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.