Właściwości farmakodynamiczne
Dutasteride + Tamsulosin hydrochloride León Farma 0,5 mg + 0,4 mg

Właściwości farmakodynamiczne leku Dutasteride + Tamsulosin hydrochloride León Farma

Dutasteride + Tamsulosin hydrochloride León Farma, zawierający 0,5 mg dutasterydu i 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku, należy do grupy farmakoterapeutycznej określanej jako leki urologiczne; antagoniści receptorów alfa-adrenergicznych (kod ATC: G04CA52). Lek ten stanowi kombinację dwóch substancji czynnych o komplementarnym mechanizmie działania, które synergistycznie wpływają na objawy łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH). Połączenie tych substancji wykazuje szybkie działanie w zakresie łagodzenia objawów choroby, zwiększenia przepływu cewkowego oraz zmniejszenia ryzyka ostrego zatrzymania moczu i konieczności interwencji chirurgicznej¹.

Mechanizm działania substancji czynnych

Dutasteryd charakteryzuje się zdolnością hamowania obu typów izoenzymów 5-alfa-reduktazy (typu 1 i 2), które są odpowiedzialne za konwersję testosteronu do dihydrotestosteronu (DHT). DHT jest głównym androgenem odpowiedzialnym za powiększenie gruczołu krokowego i rozwój łagodnego rozrostu prostaty. Z kolei tamsulosyna działa poprzez blokowanie receptorów α1a i α1d-adrenergicznych znajdujących się w mięśniówce gładkiej podścieliska gruczołu krokowego oraz szyi pęcherza moczowego. Warto zaznaczyć, że około 75% receptorów α1 występujących w gruczole krokowym należy do podtypu α1a².

Skuteczność terapii skojarzonej dutasterydu z tamsulosyną

Efektywność terapii skojarzonej została oceniona w wieloośrodkowym, międzynarodowym, randomizowanym badaniu klinicznym, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby przez okres 4 lat w grupach równoległych. W badaniu tym porównywano skuteczność dutasterydu w dawce 0,5 mg/dobę (n=1623), tamsulosyny w dawce 0,4 mg/dobę (n=1611) stosowanych w monoterapii oraz leczenia skojarzonego tymi lekami (n=1610) u mężczyzn z umiarkowanym i ciężkim nasileniem objawów BPH. Uczestnicy badania charakteryzowali się wielkością gruczołu krokowego ≥30 ml oraz stężeniem PSA w granicach 1,5-10 ng/ml. Około 53% uczestników badania stosowało wcześniej inhibitory 5-alfa-reduktazy lub antagonistów receptora α1-adrenergicznego³.

Punkty końcowe badania klinicznego

W ciągu pierwszych dwóch lat terapii głównym punktem końcowym skuteczności była zmiana wartości wskaźnika IPSS (International Prostate Symptom Score). Jest to kwestionariusz zawierający 8 pytań, oparty na kwestionariuszu AUA-SI, z dodatkowym pytaniem dotyczącym jakości życia. Drugorzędowe punkty końcowe po dwóch latach terapii obejmowały zmiany maksymalnego przepływu cewkowego (Qmax) oraz wielkości gruczołu krokowego⁴.

Głównym punktem końcowym skuteczności po czterech latach leczenia był czas do pierwszego przypadku ostrego zatrzymania moczu lub konieczności leczenia zabiegowego związanego z BPH. Drugorzędowe punkty końcowe skuteczności po 4 latach leczenia obejmowały czas do wystąpienia progresji klinicznej (zdefiniowanej jako zbiór: pogorszenia IPSS o ≥ 4 punkty, wystąpienia związanych z BPH przypadków ostrego zatrzymania moczu, nietrzymania moczu, zakażeń układu moczowego, i niewydolności nerek), zmianę w skali IPSS, zmiany maksymalnego przepływu cewkowego (Qmax) oraz zmiany objętości gruczołu krokowego⁵.

Wyniki badania po dwóch latach terapii

Dla terapii skojarzonej dutasterydem i tamsulosyną uzyskano statystycznie znamienną poprawę w skali IPSS już od 3 miesiąca w porównaniu do monoterapii dutasterydem i od 9 miesiąca w porównaniu do monoterapii tamsulosyną. W zakresie maksymalnego przepływu cewkowego (Qmax) znamienne wyniki odnotowano od 6 miesiąca w porównaniu zarówno do monoterapii dutasterydem, jak i tamsulosyną⁶.

Po dwóch latach leczenia skojarzonego stwierdzono statystycznie znamienną poprawę średniej skorygowanej wartości wskaźnika w skali oceny objawów o -6,2 jednostki w stosunku do wartości początkowej. Uśredniona poprawa (skorygowana średnia poprawy) wskaźnika przepływu cewkowego od punktu początkowego wynosiła 2,4 ml/sek dla terapii skojarzonej, 1,9 ml/sek dla monoterapii dutasterydem oraz 0,9 ml/sek dla monoterapii tamsulosyną⁷.

Uśredniona poprawa (skorygowana średnia poprawy) wskaźnika BPH (BII) od punktu początkowego wynosiła -2,1 jednostek dla terapii skojarzonej, -1,7 dla dutasterydu i -1,5 dla tamsulosyny. Poprawa wskaźnika przepływu oraz BII była statystycznie znamienna w przypadku leczenia skojarzonego w porównaniu ze stosowaniem każdego z produktów leczniczych w monoterapii⁸.

Redukcja całkowitej objętości gruczołu krokowego i objętości strefy przejściowej po 2 latach leczenia była statystycznie znamienna w przypadku leczenia skojarzonego w porównaniu z podawaniem tamsulosyny w monoterapii⁹.

Wyniki badania po czterech latach terapii

Po 4 latach leczenia terapia skojarzona statystycznie istotnie zmniejszała ryzyko ostrego zatrzymania moczu lub konieczności leczenia zabiegowego związanego z BPH o 65,8% (p <0,001, 95% CI 54,7% do 74,1%) w porównaniu do monoterapii tamsulosyną. Częstość występowania ostrego zatrzymania moczu lub konieczności leczenia zabiegowego związanego z BPH do 4. roku wynosiła 4,2% dla terapii skojarzonej i 11,9% dla monoterapii tamsulosyną (p <0,001)<sup data-drug="Dutasteride + Tamsulosin hydrochloride León Farma" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Po 4 latach leczenia, stosowanie terapii skojarzonej statystycznie istotnie zmniejszało ryzyko ostrego zatrzymania moczu lub konieczności leczenia zabiegowego związanego z BPH; 65,8% zmniejszenie ryzyka p <0,001 (95% CI 54,7% do 74,1%) w porównaniu do tamsulosyny stosowanej w monoterapii. Częstość występowania ostrego zatrzymania moczu lub leczenia zabiegowego związanego z BPH do 4. roku wynosiła 4,2% dla terapii skojarzonej i 11,9% dla tamsulosyny (p 10.

W porównaniu do monoterapii dutasterydem, leczenie skojarzone zmniejszało ryzyko ostrego zatrzymania moczu lub konieczności leczenia zabiegowego związanego z BPH o 19,6% (p = 0,18, 95% CI -10,9% do 41,7%). Częstość występowania ostrego zatrzymania moczu lub konieczności leczenia zabiegowego związanego z BPH do 4. roku wynosiła 5,2% dla monoterapii dutasterydem¹¹.

Szczegółowe wyniki po czterech latach terapii

Poniżej przedstawiono tabelaryczne zestawienie wyników badania po 4 latach terapii, uwzględniające kluczowe parametry oceny skuteczności leczenia:

* Progresja kliniczna została zdefiniowana jako zbiór: pogorszenia IPSS o ≥4 punkty, wystąpienia związanych z BPH przypadków ostrego zatrzymania moczu, nietrzymania moczu, zakażeń układu moczowego, i niewydolność nerek.

# Mierzone w wybranych ośrodkach (13% w grupie zrandomizowanych pacjentów).

ᵃ Dla terapii skojarzonej uzyskano znamienność statystyczną (p<0,001) w porównaniu do tamsulosyny po 48 miesiącach.

ᵇ Dla terapii skojarzonej uzyskano znamienność statystyczną (p<0,001) w porównaniu do dutasterydu po 48 miesiącach.¹²

Wnioski kliniczne dotyczące właściwości farmakodynamicznych

Dutasteride + Tamsulosin hydrochloride León Farma, będący skojarzeniem dutasterydu i tamsulosyny, wykazuje synergistyczny efekt terapeutyczny w leczeniu umiarkowanego i ciężkiego łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH). Komplementarny mechanizm działania obu substancji (hamowanie 5-alfa-reduktazy przez dutasteryd oraz blokowanie receptorów α1-adrenergicznych przez tamsulosynę) prowadzi do znaczącej poprawy parametrów klinicznych w porównaniu z monoterapią każdą z tych substancji.

Terapia skojarzona wykazuje istotną statystycznie przewagę w zakresie zmniejszenia nasilenia objawów mierzonych skalą IPSS, poprawy maksymalnego przepływu cewkowego, redukcji objętości gruczołu krokowego oraz zmniejszenia ryzyka ostrego zatrzymania moczu i konieczności leczenia zabiegowego. Skuteczność terapii skojarzonej jest zauważalna już od wczesnych etapów leczenia i utrzymuje się w obserwacji długoterminowej (4-letniej), co potwierdza trwałe korzyści kliniczne stosowania preparatu Dutasteride + Tamsulosin hydrochloride León Farma w leczeniu BPH¹³.