Właściwości farmakodynamiczne
Dopamar 200 mg + 50 mg

Właściwości farmakodynamiczne leku Dopamar

Dopamar to złożony produkt leczniczy występujący w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu, zawierający 200 mg lewodopy (Levodopum) i 50 mg karbidopy (Carbidopum) w postaci karbidopy jednowodnej. Pod względem farmakoterapeutycznym lewodopa należy do grupy leków dopaminergicznych, natomiast karbidopa jest inhibitorem dopa-dekarboksylazy. Produkt sklasyfikowany jest kodem ATC: N04B A02.¹

Mechanizm działania

Dopamar stanowi połączenie dwóch kluczowych substancji czynnych: karbidopy, będącej inhibitorem dekarboksylazy aminokwasów aromatycznych, oraz lewodopy, która jest metabolicznym prekursorem dopaminy. Tabletki o przedłużonym uwalnianiu zostały opracowane z wykorzystaniem specjalnego polimeru w składzie, co wpływa na profil uwalniania substancji czynnych. Lek jest przeznaczony do stosowania w leczeniu choroby Parkinsona.²

Lewodopa łagodzi objawy choroby Parkinsona dzięki procesowi dekarboksylacji do dopaminy, który zachodzi w tkance mózgowej. W tym mechanizmie istotną rolę odgrywa karbidopa, która nie przenika przez barierę krew-mózg, dzięki czemu hamuje wyłącznie pozamózgową dekarboksylację lewodopy. Takie działanie umożliwia transport większej ilości lewodopy do mózgu, gdzie może zostać przekształcona w dopaminę. W rezultacie tego mechanizmu zazwyczaj nie jest konieczne podawanie dużych dawek lewodopy w krótkich odstępach czasu.³

Zredukowanie dawki lewodopy, możliwe dzięki obecności karbidopy, pozwala na całkowite lub częściowe uniknięcie działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego i układu krążenia. Szczególnie ważne jest ograniczenie tych działań niepożądanych, które są spowodowane działaniem dopaminy wytworzonej poza tkanką mózgową.⁴

Zastosowanie kliniczne

Produkt Dopamar jest szczególnie przydatny w skracaniu okresu „off” (wyłączenia) u pacjentów z dyskinezami i zaburzeniami ruchowymi, którzy byli wcześniej leczeni produktem złożonym zawierającym lewodopę z inhibitorem dekarboksylazy w postaci o natychmiastowym uwalnianiu.⁵

U pacjentów z chorobą Parkinsona, którzy wcześniej byli leczeni produktami zawierającymi lewodopę, mogą występować zaburzenia ruchowe charakteryzujące się:

• Zanikaniem skuteczności leku – stopniowe zmniejszenie efektywności terapeutycznej pomiędzy dawkami
• Dyskinezami podczas stosowania maksymalnej dawki – mimowolne ruchy pojawiające się przy szczytowym stężeniu leku
• Akinezą – trudności z rozpoczęciem ruchu lub jego znaczne spowolnienie

Szczególnie charakterystyczna dla zaawansowanej postaci zaburzeń ruchowych jest tzw. zjawisko włączania/wyłączania („on/off”), które objawia się nieprzewidywalnymi wahaniami od pełnej sprawności ruchowej do całkowitego bezruchu. Mimo że przyczyny tych zaburzeń ruchowych nie zostały w pełni wyjaśnione, badania wykazały, że można je zmniejszyć przez zastosowanie schematów leczenia zapewniających stabilne stężenie lewodopy w osoczu.⁶

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Badania kliniczne przeprowadzone u pacjentów z zaburzeniami ruchowymi wykazały, że okres wyłączenia („off”) był krótszy po zastosowaniu lewodopy z karbidopą w postaci o przedłużonym uwalnianiu w porównaniu do postaci o natychmiastowym uwalnianiu. Należy jednak zaznaczyć, że skrócenie czasu „off” jest stosunkowo niewielkie (około 10%). Jednocześnie zaobserwowano, że częstość występowania dyskinez była nieznacznie większa po zastosowaniu produktu o przedłużonym uwalnianiu w porównaniu z postacią o natychmiastowym uwalnianiu.⁷

W przypadku pacjentów bez zaburzeń ruchowych, badania w warunkach kontrolowanych wykazały, że produkt lewodopy z karbidopą w postaci o przedłużonym uwalnianiu zapewniał takie same korzyści terapeutyczne przy mniejszej częstości dawkowania, jak produkt w postaci o natychmiastowym uwalnianiu. Jest to znacząca korzyść z punktu widzenia komfortu pacjenta i compliance terapii. Na ogół nie obserwowano jednak poprawy w zakresie innych objawów choroby Parkinsona poza zaburzeniami motorycznymi.⁸