Przedawkowanie leku Celipres 200

Chlorowodorek celiprololu, substancja czynna leku Celipres 200, jest lekiem z grupy selektywnych antagonistów receptorów beta-adrenergicznych. W przypadku przedawkowania tego leku, należy spodziewać się charakterystycznych objawów związanych z nadmierną blokadą receptorów beta-adrenergicznych, mimo że obecnie brak jest konkretnych danych dotyczących przedawkowania tego leku u ludzi.¹

Typowe objawy przedawkowania

W przypadku przedawkowania leków z grupy beta-adrenolityków, do której należy celiprolol, najczęściej obserwuje się następujące objawy kliniczne: bradykardię, niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli oraz ostrą niewydolność serca. Te objawy wynikają bezpośrednio z farmakologicznego mechanizmu działania leku i nadmiernej blokady receptorów beta-adrenergicznych.²

Postępowanie w przedawkowaniu

Leczenie przedawkowania celiprololu powinno być objawowe i podtrzymujące, przeprowadzone pod ścisłą kontrolą medyczną. Pierwszym krokiem jest zapobieżenie dalszemu wchłanianiu leku z przewodu pokarmowego.³

Dekontaminacja przewodu pokarmowego

W celu zapobieżenia dalszemu wchłanianiu leku z przewodu pokarmowego zaleca się zastosowanie następujących procedur:⁴

• Płukanie żołądka – szczególnie efektywne we wczesnej fazie po zażyciu leku
• Podanie węgla aktywowanego – wiąże substancję czynną i ogranicza jej wchłanianie
• Zastosowanie środka przeczyszczającego – przyspiesza eliminację leku z przewodu pokarmowego
• Hemodializa lub hemoperfuzja – w ciężkich przypadkach można rozważyć zastosowanie tych metod eliminacji leku

Leczenie bradykardii

W przypadku wystąpienia bradykardii lub nasilonych objawów pobudzenia nerwu błędnego, zaleca się dożylne podanie siarczanu atropiny w dawce 1-2 mg. Jeśli bradykardia jest oporna na leczenie lub występuje blok serca, należy rozważyć zastosowanie czasowej stymulacji serca.⁵

Leczenie niedociśnienia

W przypadku niedociśnienia tętniczego, należy podać osocze lub jego odpowiedniki. W razie konieczności stosuje się dożylnie katecholaminy, w tym dopaminę oraz dobutaminę.⁶

Stosowanie glukagonu

Glukagon jest lekiem z wyboru w przypadku ciężkiego niedociśnienia, niewydolności serca lub wstrząsu kardiogennego. Zalecany schemat dawkowania u dorosłych obejmuje:⁷

1. Podanie 2-10 mg glukagonu w postaci szybkiego wstrzyknięcia dożylnego (bolus)
2. Następnie wlew 1-5 mg/godzinę, z dostosowaniem dawki do reakcji klinicznej

U dzieci dawkowanie powinno być dostosowane do masy ciała:⁸

1. Bolus: 50-150 mikrogramów/kg masy ciała
2. Wlew: 50 mikrogramów/kg masy ciała/godzinę

Należy pamiętać, że nie wszyscy pacjenci odpowiadają na leczenie glukagonem. W przypadku wystąpienia wymiotów bez jednoczesnej poprawy ciśnienia krwi, dalsza terapia glukagonem najprawdopodobniej nie przyniesie korzyści.⁹

Do możliwych działań niepożądanych związanych z podawaniem glukagonu należą:¹⁰

• Wymioty
• Hiperglikemia (podwyższone stężenie glukozy we krwi)
• Hipokaliemia (obniżone stężenie potasu we krwi)
• Hipokalcemia (obniżone stężenie wapnia we krwi)

Leczenie alternatywne

Jeżeli glukagon jest niedostępny lub wystąpiła ciężka bradykardia lub niedociśnienie tętnicze, które nie uległy poprawie po podaniu glukagonu, należy zastosować izoprenalinę. Początkowa dawka to wlew 5-10 mikrogramów/minutę, z możliwością zwiększania w zależności od odpowiedzi klinicznej.¹¹

U dzieci dawkowanie izoprenaliny rozpoczyna się od 0,02 mikrogramów/kg masy ciała/min, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 0,5 mikrogramów/kg masy ciała/min. W niektórych przypadkach konieczne może być podanie bardzo dużych dawek izoprenaliny, nawet do 800 mikrogramów/min.¹²

Należy pamiętać, że pomimo przyspieszenia czynności serca, izoprenalina może być nieskuteczna w zwiększeniu ciśnienia krwi.¹³

Leczenie ciężkiego niedociśnienia

W przypadku ciężkiego niedociśnienia tętniczego, konieczne może być dodatkowe podanie leków o działaniu inotropowym:¹⁴

• Dobutamina w dawce 2,5-40 mikrogramów/kg masy ciała/min (zarówno u dorosłych, jak i u dzieci)
• Dopamina, adrenalina (epinefryna) lub noradrenalina (norepinefryna) – w wybranych przypadkach

W szczególnie ciężkich przypadkach należy rozważyć zastosowanie kontrapulsacji wewnątrzaortalnej w celu utrzymania odpowiedniego rzutu serca.¹⁵