Właściwości farmakokinetyczne
Cefepime AptaPharma 2 g

Właściwości farmakokinetyczne leku Cefepime AptaPharma

Cefepim charakteryzuje się liniowymi właściwościami farmakokinetycznymi w zakresie dawek od 250 mg do 2 g przy podaniu dożylnym (iv.) oraz od 500 mg do 2 g przy podaniu domięśniowym (im.). Co istotne, parametry farmakokinetyczne pozostają niezmienne podczas całego okresu leczenia, co zapewnia przewidywalność działania leku.¹

Wchłanianie

Po podaniu domięśniowym cefepim jest szybko i całkowicie wchłaniany do krwiobiegu, co zapewnia skuteczne osiągnięcie stężenia terapeutycznego.²

Dystrybucja

Dystrybucja cefepimu w organizmie charakteryzuje się średnią objętością dystrybucji w stanie stacjonarnym wynoszącą 18 L. Stopień dystrybucji do tkanek nie zmienia się w zależności od podanej dawki w zakresie od 250 mg do 2 g. U zdrowych pacjentów otrzymujących dawki do 2 g dożylnie co 8 godzin przez 9 dni, nie zaobserwowano kumulacji leku w organizmie.³

Wiązanie z białkami osocza dla cefepimu jest stosunkowo niskie – wynosi mniej niż 19% i nie zależy od stężenia leku w surowicy, co może mieć znaczenie dla skuteczności terapeutycznej oraz minimalizuje ryzyko interakcji lekowych na poziomie wiązania z białkami.<sup data-drug="Cefepime AptaPharma" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Wiązanie cefepimu z białkami osocza wynosi 4

Okres półtrwania cefepimu w fazie eliminacji wynosi przeciętnie około 2 godzin u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Należy jednak zaznaczyć, że okres ten ulega wydłużeniu u pacjentów z niewydolnością nerek.⁵

Stężenia cefepimu w osoczu po podaniu

Stężenia cefepimu w osoczu zależą od dawki i drogi podania. Poniższa tabela przedstawia średnie stężenia u dorosłych mężczyzn po pojedynczym 30-minutowym wlewie dożylnym w różnych dawkach oraz po pojedynczym wstrzyknięciu domięśniowym:

⁶

Jak widać w powyższej tabeli, stężenie cefepimu w osoczu jest zależne od dawki i szybko spada z czasem zarówno po podaniu dożylnym, jak i domięśniowym. Warto zauważyć, że przy podaniu domięśniowym maksymalne stężenia osiągane są później niż przy podaniu dożylnym.

Stężenia w tkankach i płynach ustrojowych

Cefepim dobrze penetruje do różnych tkanek i płynów ustrojowych, co jest istotne z punktu widzenia skuteczności terapeutycznej. Poniższa tabela przedstawia stężenia cefepimu w wybranych tkankach i płynach:

* Próbka moczu pobrana w ciągu 0-4 godz. po podaniu leku

** Próbka osocza pobrana 4 godziny po wstrzyknięciu

⁷

Dane te wskazują na dobrą penetrację cefepimu do różnych tkanek i płynów ustrojowych, co jest szczególnie istotne w leczeniu zakażeń narządowych. Szczególnie wysokie stężenia osiągane są w moczu, co potwierdza dominującą rolę nerek w eliminacji leku.

Metabolizm

Cefepim podlega jedynie niewielkiemu stopniowi metabolizmu. Głównym produktem przemiany materii jest N-tlenek N-metylopirolidyny, który jest wydalany z moczem w ilości odpowiadającej około 7% przyjętej dawki. Ograniczony metabolizm wskazuje, że większość leku jest wydalana w postaci niezmienionej, co zmniejsza ryzyko interakcji związanych z konkurencją o enzymy metabolizujące.⁸

Eliminacja

Eliminacja cefepimu odbywa się głównie przez nerki. Średni klirens całkowity cefepimu wynosi 120 mL/min, natomiast klirens nerkowy 110 mL/min. Dane te wskazują, że cefepim jest niemal w całości wydalany przez nerki, przede wszystkim w procesie przesączania kłębuszkowego.⁹

W moczu wykrywane jest 85% podanej dawki w postaci niezmienionej. Po dożylnym podaniu 500 mg cefepimu, lek nie jest wykrywalny w osoczu po upływie 12 godzin, a w moczu po upływie 16 godzin. Średnie stężenie w moczu po upływie 12–16 godzin po wstrzyknięciu wynosi 17,8 µg/mL.¹⁰

Po dożylnym podaniu wyższych dawek 1 lub 2 g, średnie stężenie w moczu wynosi odpowiednio 26,5 i 28,8 µg/mL w odstępie 12-24 godzin. Cefepim nie jest wykrywalny w osoczu po upływie 24 godzin.¹¹

Farmakokinetyka w populacjach szczególnych

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku (>65 lat) z prawidłową czynnością nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki. Jednak u osób z zaburzeniami czynności nerek (przesączanie kłębuszkowe <50 mL/min) dawkę należy dostosować, aby skompensować zmniejszoną szybkość wydalania leku przez nerki. ^{65 lat). U pacjentów z prawidłową czynnością nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki. U osób z zaburzeniami czynności nerek (przesączanie kłębuszkowe 12}

Należy zwrócić szczególną uwagę na fakt, że u pacjentów w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek, którzy otrzymywali dawki większe niż zalecane, zgłaszano przypadki odwracalnej encefalopatii.¹³

Dzieci w wieku od 2 miesięcy do 12 lat

Kinetyka cefepimu u dzieci w wieku od 2 miesięcy do 12 lat pozostaje niezmieniona w porównaniu do dorosłych, co pozwala na odpowiednie dostosowanie dawkowania w tej grupie wiekowej.¹⁴

Zaburzenia czynności wątroby

W badaniach z pojedynczą dawką 1 g cefepimu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby nie obserwowano wpływu na parametry farmakokinetyczne leku. W związku z tym nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.¹⁵

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek o różnym nasileniu badania wykazały istotne wydłużenie okresu półtrwania cefepimu w fazie eliminacji. Obserwuje się liniową zależność pomiędzy indywidualnym całkowitym klirensem a klirensem kreatyniny, co wskazuje na konieczność dostosowania dawkowania w tej grupie pacjentów.¹⁶

U pacjentów dializowanych – zarówno poddawanych hemodializie, jak i ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej – okres półtrwania w fazie eliminacji jest znacząco wydłużony i wynosi 13-17 godzin.¹⁷