Właściwości farmakodynamiczne leku Acenocumarol WZF

Acenocumarol WZF należy do grupy doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy antagonistów witaminy K, które wywodzą się z pochodnych kumaryny. Substancja czynna acenokumarol jest sklasyfikowana w grupie farmakoterapeutycznej określanej jako antagoniści witaminy K i oznaczona kodem ATC: B01AA07.¹

Mechanizm działania

Mechanizm działania acenokumarolu opiera się na blokowaniu procesów zależnych od witaminy K1, która jest niezbędna do γ-karboksylacji cząsteczek kwasu glutaminowego. Cząsteczki te znajdują się w pobliżu terminalnych części kluczowych białek układu krzepnięcia: czynników II (protrombiny), VII, IX i X, a także białka C oraz jego kofaktora – białka S. Zastosowanie acenokumarolu prowadzi do zaburzenia reakcji γ-karboksylacji tych białek, co w konsekwencji powoduje obecność ich nieaktywnych postaci w krwiobiegu.²

W kontekście terapeutycznym najistotniejsze znaczenie ma wpływ acenokumarolu na zahamowanie powstawania aktywnych czynników krzepnięcia.³

Dynamika działania terapeutycznego

Działanie przeciwzakrzepowe acenokumarolu nie jest natychmiastowe. Pełna skuteczność farmakologiczna osiągana jest dopiero po 3-5 dniach terapii. To opóźnienie wynika z obecności w krwiobiegu wcześniej wytworzonych aktywnych czynników zespołu protrombiny, które muszą zostać wyeliminowane.⁴

Pod wpływem acenokumarolu, w zależności od zastosowanej dawki początkowej, dochodzi do przedłużenia czasu protrombinowego (PT/INR) w okresie 36-72 godzin od rozpoczęcia terapii. Po zakończeniu leczenia i odstawieniu leku, parametry koagulologiczne, w tym czas tromboplastynowy, wracają do wartości prawidłowych w ciągu kilku dni.⁵

Cel terapeutyczny

Należy podkreślić, że doustne leki przeciwzakrzepowe, w tym acenokumarol, nie mają zdolności do rozpuszczania już uformowanych zakrzepów. Głównym celem terapii jest zapobieganie dalszemu narastaniu istniejących zakrzepów oraz przeciwdziałanie potencjalnie niebezpiecznym powikłaniom zakrzepowo-zatorowym.⁶