Przedawkowanie leku Acenocumarol WZF

Przedawkowanie acenokumarolu stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Należy pamiętać, że pojedyncze dawki, nawet bardzo duże, zwykle nie okazują się niebezpieczne dla pacjenta. Kliniczne objawy przedawkowania mogą natomiast wystąpić w czasie przedłużonego stosowania dawek dobowych większych od niezbędnych do leczenia.¹

Objawy przedmiotowe i podmiotowe przedawkowania

Wystąpienie oraz nasilenie objawów podmiotowych przedawkowania acenokumarolu jest zależne od indywidualnej wrażliwości pacjenta na doustne leki przeciwzakrzepowe, stopnia przedawkowania oraz czasu trwania leczenia. Głównym objawem przedmiotowym zatrucia doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi jest krwawienie.²

W badaniach laboratoryjnych w przypadku przedawkowania acenokumarolu obserwuje się charakterystyczne zmiany parametrów hemostazy. Typowe są krańcowo niskie wartości wskaźnika protrombinowego Quicka (lub wysokie wartości INR), znaczne przedłużenie czasu rekalcyfikacji lub czasu tromboplastynowego (kaolinowo-kefalinowego) oraz zaburzona γ-karboksylacja czynników II, VII, IX i X.³

Postępowanie w przedawkowaniu acenokumarolu

Postępowanie w przypadku przedawkowania acenokumarolu powinno być dostosowane do stanu klinicznego pacjenta oraz okoliczności wystąpienia przedawkowania. W większości przypadków nie zaleca się stosowania syropu z ipekakuany (wymiotnicy), płukania żołądka w połączeniu z zastosowaniem węgla aktywowanego i cholestyraminy.⁴

Jeżeli pacjent spełnia wszystkie poniższe kryteria:

• nie był uprzednio leczony lekami przeciwzakrzepowymi
• zgłosił się w ciągu godziny od spożycia produktu
• nie ma zaburzeń świadomości
• nie jest w stanie śpiączki i nie ma drgawek
• nie ma dowodów na istnienie jakiegokolwiek krwawienia

można rozważyć wywołanie wymiotów przy użyciu syropu z wymiotnicy oraz wykonanie płukania żołądka przy pomocy sondy o dużej średnicy. Należy pamiętać, że płukanie żołądka może samo w sobie spowodować krwawienie. Po wykonaniu płukania żołądka wskazane jest podanie węgla aktywowanego.⁵

Ważne: Nie wolno wywoływać wymiotów u pacjentów, którzy są już leczeni lekami przeciwzakrzepowymi. Ponadto należy zachować ostrożność przy stosowaniu witaminy K w celu zniesienia działania przeciwzakrzepowego, gdyż może to być niebezpieczne dla pacjentów wymagających stałego obniżenia krzepnięcia krwi (np. z powodu obecności protezy zastawek sercowych).⁶

Cholestyramina może znacznie zwiększyć eliminację acenokumarolu poprzez hamowanie jego krążenia wątrobowo-jelitowego i w niektórych przypadkach może być rozważana jako element leczenia.⁷

Postępowanie w nagłych przypadkach ciężkiego krwawienia

W przypadku nagłego, ciężkiego krwotoku spowodowanego przedawkowaniem acenokumarolu, postępowanie ratunkowe obejmuje przetoczenie świeżej, pełnej krwi lub świeżego, mrożonego osocza. Można również zastosować rekombinowany czynnik VIIa wraz z witaminą K1.⁸

Antidotum dla acenokumarolu

Głównym antidotum dla acenokumarolu jest witamina K1 (fitonadion), która w ciągu 3-5 godzin od podania może znieść hamujący wpływ acenokumarolu na wątrobową γ-karboksylację czynników krzepnięcia zależnych od witaminy K.⁹

Dawkowanie witaminy K1 zależy od nasilenia objawów krwawienia:

1. W przypadku klinicznie nieistotnych krwotoków, takich jak krótkotrwałe krwawienie z nosa lub małe pojedyncze krwiaki, często wystarcza okresowe obniżenie dawki acenokumarolu.¹⁰
2. W przypadku umiarkowanych krwotoków, należy podać doustnie 2 do 5 mg witaminy K1.¹¹
3. W przypadku ciężkiego krwotoku, należy podać 5 do 10 mg witaminy K1 dożylnie, bardzo powoli (z szybkością nieprzekraczającą 1 mg/minutę). Dawkę można powtarzać co 4 godziny do maksymalnej dawki dobowej 40 mg.¹²