Zakażenie mrsa
Patofizjologia i mechanizm
Staphylococcus aureus, w tym szczepy metycylinooporne (MRSA), stanowi istotny problem kliniczny ze względu na szerokie spektrum zakażeń oraz mechanizmy oporności na antybiotyki beta-laktamowe, głównie poprzez gen mecA kodujący PBP2a. MRSA dzieli się na szczepy szpitalne (HA-MRSA) z kasetami SCCmec typu I-III oraz pozaszpitalne (CA-MRSA) z SCCmec typu IV, różniące się epidemiologią i profilem wirulencji. Biofilm, tworzony przez S. aureus, odgrywa kluczową rolę w patogenezie, umożliwiając bakteriom unikanie układu odpornościowego i antybiotyków, co komplikuje leczenie zakażeń, zwłaszcza związanych z implantami. Szczepy CA-MRSA, szczególnie klon USA300, wykazują zwiększoną zjadliwość dzięki czynnikom takim jak leukocydyna Panton-Valentine (PVL) i moduliny rozpuszczalne w fenolu (PSM), co przekłada się na ciężkie zakażenia skóry, tkanek miękkich oraz martwicze zapalenie płuc. Mechanizmy unikania odpowiedzi immunologicznej obejmują produkcję antyfagocytarnej mikrootoczki, modulację funkcji komórek T przez toksyny superantygenowe oraz przekształcanie neutrofilowych pułapek zewnątrzkomórkowych (NETs) w toksyczną dla makrofagów 2′-deoksyadenozynę (dAdo).
Patogeneza zakażenia MRSA
Staphylococcus aureus jest wszechstronnym patogenem zdolnym do wywoływania szerokiego zakresu chorób u ludzi. Szczepy metycylinooporne (MRSA) nie są koniecznie bardziej zjadliwe niż szczepy wrażliwe na metycylinę (MSSA), jednak niektóre szczepy MRSA zawierają czynniki lub tło genetyczne, które mogą wzmacniać ich zjadliwość lub umożliwiać im wywoływanie określonych zespołów klinicznych.1 Arsenał czynników wirulencji S. aureus jest rozległy, przy czym zarówno produkty strukturalne, jak i wydzielnicze odgrywają rolę w patogenezie zakażenia.1 Bakteria ta jest powszechna – około 25-30% zdrowych osób jest skolonizowanych S. aureus, głównie na skórze lub w nosie, jednak nie wywołuje to objawów chorobowych.12
MRSA to grupa bakterii Gram-dodatnich, które są genetycznie odmienne od innych szczepów Staphylococcus aureus. Odpowiada za kilka trudnych do leczenia zakażeń u ludzi i spowodowała ponad 100 000 zgonów na całym świecie w 2019 roku z powodu oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe.1 Definicyjną cechą MRSA jest zdolność do przetrwania w obecności antybiotyków beta-laktamowych, które normalnie zapobiegają wzrostowi bakterii poprzez hamowanie syntezy materiału ścian komórkowych.1 W ostatnich dziesięcioleciach pojawiły się nowe klony MRSA, które szybko rozprzestrzeniły się na całym świecie, powodując masowe zakażenia skóry i tkanek miękkich oraz niektóre wyjątkowo ciężkie choroby.1
Mechanizm oporności na metycylinę
MRSA to szczepy S. aureus, które nabyły oporność na antybiotyki beta-laktamowe poprzez różne mechanizmy. Głównym mechanizmem oporności jest nabycie genu mecA, który koduje białko wiążące penicylinę 2a (PBP2a).12 PBP2a różni się od innych białek wiążących penicylinę tym, że jego miejsce aktywne nie wiąże metycyliny ani innych antybiotyków beta-laktamowych.1 To pozwala bakteriom rosnąć i dzielić się w obecności metycyliny i innych antybiotyków beta-laktamowych.1
Gen mecA znajduje się na ruchomym elemencie genetycznym zwanym kasetą chromosomową gronkowca (SCCmec).12 Różne genotypy SCCmec nadają różne cechy mikrobiologiczne, takie jak różne wskaźniki oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe.1 Kaseta SCCmec typu I-III jest charakterystyczna dla HA-MRSA (szpitalnych szczepów MRSA) i koduje jeden (SCCmec typu I) lub wiele genów oporności na antybiotyki (SCCmec typu II i III).1 Natomiast SCCmec typu IV, rzadko występująca w szczepach HA-MRSA, jest bardziej rozpowszechniona w szczepach CA-MRSA (pozaszpitalnych) na całym świecie.2
Mechanizm działania antybiotyków beta-laktamowych polega na celowaniu w białka wiążące penicylinę (PBP), znajdujące się w błonie komórkowej bakterii, które uczestniczą w syntezie ściany komórkowej. Wiązanie antybiotyku do PBP uniemożliwia im pełnienie ich podstawowej roli i prowadzi do śmierci komórki bakteryjnej.1 Bakterie Gram-dodatnie nabywają oporność na antybiotyki beta-laktamowe poprzez wytwarzanie białka zwanego PBP2a, które jest w stanie uniknąć hamującego działania antybiotyków. Jest to mechanizm, dzięki któremu MRSA może przetrwać mimo leczenia wieloma antybiotykami beta-laktamowymi.1
PBP2a może przejąć funkcję transpeptydazy w biosyntezie peptydoglikanu w obecności antybiotyków beta-laktamowych, które hamują aktywność czterech natywnych białek wiążących penicylinę S. aureus.1 W porównaniu z MSSA, szczepy MRSA wykazują dłuższy czas generacji, co sugeruje, że nabycie SCCmec ma wpływ na sprawność biologiczną bakterii.1
Rola biofilmu w patogenezie
Biofilm odgrywa kluczową rolę w patogenezie zakażeń gronkowcowych. S. aureus może tworzyć biofilm (śluz) na powierzchniach gospodarza i materiałach protetycznych, co umożliwia mu przetrwanie poprzez unikanie mechanizmów obronnych gospodarza i działania środków przeciwdrobnoustrojowych.1 Zdolność do tworzenia i przebywania w biofilmach jest jednym z powodów, dla których zakażenia związane z urządzeniami protetycznymi mogą być tak trudne do wyeliminowania bez usunięcia urządzenia.1
Tworzenie biofilmu wymaga odpowiedniego podłoża lub powierzchni i środowiska. Proces ten odbywa się w wielu etapach, w tym przyłączenie, formowanie/dojrzewanie i rozproszenie.1 Początkowe przyłączenie bakterii do powierzchni biotycznych (naczyniowych, kostnych lub stawowych) lub abiotycznych (urządzenia protetyczne/cewniki) obejmuje szereg białek znanych jako składniki powierzchniowe drobnoustrojów rozpoznające cząsteczki adhezyjne macierzy (MSCRAMMs).12
Różne szczepy S. aureus mogą mieć różne zestawy MSCRAMMs, co może predysponować je do wywoływania określonych rodzajów zakażeń.1 Główne białka MSCRAMMs zaangażowane w adhezję S. aureus to czynnik zlepiający A (ClfA) i czynnik zlepiający B (ClfB).1 Po przyłączeniu i początkowym wzroście mikrokolonii biofilm zaczyna dojrzewać poprzez wydzielanie pozakomórkowej substancji polimerowej (EPS), której głównym składnikiem jest polisacharydowa adhezyna międzykomórkowa (PIA).1
Obecność genów ica koreluje ze zwiększonym potencjałem patogennym. EPS pozwala na oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe zarówno fizycznie, oddzielając poszczególne bakterie od związków przeciwdrobnoustrojowych, jak i umożliwiając bakteriom zmniejszenie ich aktywności metabolicznej, co również może przyczyniać się do oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe.1
Główne geny kodujące rozproszenie są regulowane przez system operonu regulatora genu akcesoryjnego (agr), który koduje AgrA, AgrB, AgrC i AgrD oraz indukuje rozproszenie poprzez proteazy i moduliny rozpuszczalne w fenolu.1 „Decyzja” biofilmu o zainicjowaniu wydzielania substancji powodujących rozproszenie może wynikać z szeregu wpływów, obejmujących dostępność składników odżywczych i tlenu, obecność toksyn i dodatkowych czynników stresogennych.1
Biofilm związany z MRSA może powodować szeroki zakres zakażeń, od zakażeń skóry i tkanek miękkich po zakażenia głębokie, w tym zakażenia krwi, zapalenie kości i szpiku oraz infekcyjne zapalenie wsierdzia.1 Biofilmy zapewniają unikalny mechanizm ochronny, który umożliwia bakteriom uniknięcie działania antybiotyków poprzez zapobieganie dyfuzji antybiotyków, prowadząc w ten sposób do powstania wielolekoopornych populacji bakterii.1
Biofilmy zostały wskazane jako główny czynnik w kolonizacji MRSA oraz w wyzwaniach napotkanych w skutecznej eliminacji kolonizacji MRSA.1 Co więcej, biofilm jest tworzony przez różne mechanizmy w MRSA i MSSA. Biofilm MSSA jest tworzony w sposób zależny od ica (zależny od PIA) przez PIA kodowany przez gen icaADBC, podczas gdy biofilm MRSA jest tworzony w sposób niezależny od ica (niezależny od PIA) przez białka powierzchniowe zawierające domenę kotwiczącą LPXTG, które są kotwiczone do peptydoglikanu przez sortazę jako transpeptydazę kodowaną przez gen srtA.1
Rola toksyn i innych czynników wirulencji MRSA
MRSA wytwarza różne toksyny, które odgrywają istotną rolę w patogenezie zakażenia. Jedną z najlepiej zbadanych jest leukocydyna Panton-Valentine (PVL), toksyna tworząca pory w błonach leukocytów, powodując ich pęknięcie.1 PVL jest związana z tworzeniem ropni i ciężkim martwiczym zapaleniem płuc.1
Niemal wszystkie szczepy CA-MRSA, w tym główne klony, wytwarzają toksynę PVL, co wyjaśnia przewagę ropnych zakażeń skóry jako objawów klinicznych zakażeń CA-MRSA.1 Istnieje silne powiązanie epidemiologiczne między szczepami CA-MRSA zawierającymi PVL a martwiczym zapaleniem płuc oraz zakażeniami skóry i tkanek miękkich, co sugeruje, że PVL jest częściowo odpowiedzialna za zwiększoną zjadliwość CA-MRSA.1
Dodatkowo, alfa-toksyna atakuje również leukocyty i płytki krwi, co przyczynia się do patogenezy zakażenia.1 S. aureus wytwarza także enzymy, takie jak proteazy, lipazy i elastazy, które umożliwiają mu inwazję i niszczenie tkanek gospodarza oraz tworzenie przerzutów do innych miejsc.1
Inną ważną grupą czynników wirulencji są moduliny rozpuszczalne w fenolu (PSM), które są produkowane przez większość gronkowców. Są one uwalniane na wysokim poziomie przez CA-MRSA i mogą atakować ludzkie neutrofile.1 Wykazano, że peptydy PSM przyczyniają się do zakażeń skóry CA-MRSA u myszy.12
Element kataboliczny argininy typu I (ACME) ma wiele właściwości, które czynią go równie atrakcyjnym kandydatem do wyjaśnienia sukcesu szczepów USA300, dominującego klonu MRSA w Stanach Zjednoczonych.12 Niedawne badania ujawniły, że szczepy USA300 przeszły wielokrotne mutacje w genie sarZ, regulatorze transkrypcji odpowiedzialnym za regulację ekspresji genów wirulencji, co prowadzi do zwiększonej zjadliwości zakażeń krwi.1
Mutacje sarZ spowodowały zwiększoną ekspresję i produkcję białka powierzchniowego ClfB, które okazało się krytyczne dla patogenezy zakażeń krwi wywołanych przez USA300.1 Odkrycia te wskazują na ciągłą ewolucję MRSA i sugerują, że szczepy USA300 mogą optymalizować swoją sprawność poprzez zmienioną regulację zjadliwości.1
Mechanizmy unikania odpowiedzi immunologicznej przez MRSA
S. aureus wykształcił kompleksową strategię radzenia sobie z wyzwaniami stawianymi przez ludzki układ odpornościowy.1 Zdolność do przetrwania zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz komórek gospodarza jest jedną z kluczowych cech tej bakterii.12
Ochrona przed fagocytozą
S. aureus unika opsonofagocytozy poprzez ekspresję na swojej powierzchni otoczki, czynnika zlepiającego A, białka A i szeregu inhibitorów dopełniacza, które inaktywują lub zapobiegają wiązaniu opsonin gospodarza lub celowaniu w bakterie w celu ich zniszczenia.12 Główną obroną S. aureus jest produkcja antyfagocytarnej mikrootoczki.1
S. aureus może schronić się w komórkach nabłonkowych, komórkach śródbłonka, a nawet makrofagach.1 Bakteria stosuje różne strategie, aby oprzeć się zabijaniu przez neutrofile.1 Po przybyciu do miejsca zakażenia neutrofile uwalniają baterię substancji przeciwdrobnoustrojowych, w tym peptydy przeciwdrobnoustrojowe, reaktywne formy tlenu (ROS), reaktywne formy azotu, proteazy i lizozym.1
Ciężkie zakażenie bakteryjne zwykle indukuje gospodarza do wywołania adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej w ciągu 7-10 dni, aby ograniczyć trwające zakażenie i zapobiec przyszłym ponownym zakażeniom.12 Jednak jedną z cech charakterystycznych biologii S. aureus jest zdolność patogenu do wielokrotnego zakażania ludzkiego gospodarza przez całe życie.12
Mechanizm leżący u podstaw unikania adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej jest słabo poznany, jednak badania wykazały, że enterotoksyny gronkowcowe, TSST i Eap (analog MHC klasy II) mogą zmieniać funkcje komórek T poprzez celowanie w szlak aktywacji receptora komórek T.12
Manipulacja układem odpornościowym
Szczególnie interesujący jest odkryty niedawno mechanizm, w którym S. aureus przekształca neutrofilowe pułapki zewnątrzkomórkowe (NETs) w 2′-deoksyadenozyna (dAdo), cząsteczkę toksyczną dla makrofagów. Skutecznie przekształca to NETs w broń przeciwko układowi odpornościowemu.12
Zakażenia S. aureus często występują jako konsekwencja wprowadzenia S. aureus do otwartej rany. Początkowe narażenie S. aureus na tkanki gospodarza poza powierzchnią błony śluzowej lub skóry uważa się za wyzwalacz regulacji genów zjadliwości.12 Dla gospodarza rezydentne fagocyty i komórki nabłonkowe w skórze lub tkance błony śluzowej odpowiadają na produkty bakteryjne lub uszkodzenie tkanki poprzez aktywację układu odpornościowego.1
S. aureus produkuje toksyny, które działają jako superantygeny, takie jak toksyna zespołu wstrząsu toksycznego-1 (TSST-1), ekspresja tych antygenów w komórce gospodarza zapobiega rozwojowi odpowiedzi immunologicznej, takiej jak aktywacja komórek B i T lub tworzenie przeciwciał.1 W związku z tym dochodzi do immunosupresji z powodu niepowodzenia odpowiedzi przeciwciał.1
Badania wykazały również, że S. aureus wytwarza mechanizmy, które pozwalają mu uniknąć działania układu dopełniacza poprzez wytwarzanie szeregu białek, które mogą zmieniać i wpływać na etapy kaskady dopełniacza. Mechanizmy te obejmują: zapobieganie identyfikacji dopełniacza; rozszczepianie białek dopełniacza; i/lub hamowanie interakcji receptorów dopełniacza na fagocytach.1
Różnice między HA-MRSA i CA-MRSA
MRSA można podzielić na HA-MRSA (związany z opieką zdrowotną) i CA-MRSA (związany ze społecznością), dwie genotypowo odmienne grupy bakterii, które atakują różne, ale nakładające się populacje i powodują różne choroby.12
Charakterystyka HA-MRSA
HA-MRSA posiadają duże kasety chromosomowe gronkowca (SCCmec typy I-III), które kodują jeden (SCCmec typ I) lub wiele genów oporności na antybiotyki (SCCmec typ II i III).12 Co ciekawe, po usunięciu z placówki opieki zdrowotnej, HA-MRSA rzadko powoduje choroby u osób bez predysponujących warunków.12
Sugeruje to, że HA-MRSA reprezentuje mniej solidne szczepy S. aureus, które mogą przetrwać tylko w środowiskach, w których konkurencja bakteryjna jest ograniczona przez presję antybiotykową.1 Na poparcie tego poglądu, HA-MRSA wykazuje dłuższy czas generacji w porównaniu do S. aureus wrażliwego na metycylinę (MSSA).1
Zakażenia HA-MRSA są zwykle związane z procedurami inwazyjnymi lub urządzeniami, takimi jak zabiegi chirurgiczne, rurki dożylne lub sztuczne stawy.1 Szczepy te są często oporne na wiele antybiotyków, w tym erytromycynę, klindamycynę i fluorochinolony.1
Charakterystyka CA-MRSA
W przeciwieństwie do tradycyjnych klonów MRSA, które są w dużej mierze ograniczone do placówek opieki zdrowotnej i atakują gospodarzy z obniżoną odpornością lub gospodarzy z predysponującymi czynnikami, klony CA-MRSA zakażają wcześniej zdrowych gospodarzy, szczególnie dzieci, młodzież i dorosłych w średnim wieku.12
CA-MRSA często zaczyna się jako bolesny czyraczek skórny. Te czerwone guzki mogą szybko przekształcić się w głębokie, bolesne czyraki (ropnie), które wymagają chirurgicznego drenażu. Czasami bakterie pozostają ograniczone do skóry, ale mogą również wnikać głęboko w ciało, powodując potencjalnie zagrażające życiu zakażenia kości, stawów, ran pooperacyjnych, krwiobiegu, zastawek serca i płuc.1
Szczepy CA-MRSA były odpowiedzialne za dramatyczny wzrost częstości występowania zakażeń, szczególnie skóry i tkanek miękkich, oraz były przyczyną wielu wyjątkowo ciężkich zakażeń, takich jak martwicze zapalenie płuc, martwicze zapalenie powięzi i zapalenie mięśni.1 Zmiana w objawach klinicznych S. aureus skłoniła do spekulacji, że zakażenia CA-MRSA odzwierciedlają zakażenie bardziej zjadliwymi szczepami.12
Szczep CA-MRSA, USA300, okazał się szczególnie skuteczny, szybko rozprzestrzeniając się, stając się dominującym klonem w większości regionów Stanów Zjednoczonych i pojawiając się w Kanadzie i Europie.1 Badania sugerują, że klony takie jak USA300 są szczególnie skuteczne, ponieważ są łatwiej przenoszone, lepiej kolonizują i są bardziej patogenne.12
Znaczenie kliniczne zakażeń MRSA
MRSA zasługuje na osobne rozważania w patogenezie S. aureus, ponieważ jest związany z odrębną epidemiologią, szczególnie chorobowością i śmiertelnością.12 Zakażenia MRSA mogą powodować poważne problemy w placówkach opieki zdrowotnej i poza nimi.1
Drogi zakażenia MRSA
MRSA rozprzestrzenia się w społeczności poprzez kontakt z zakażonymi osobami, ranami lub przedmiotami, które miały kontakt z zakażoną skórą i przenoszą bakterie.1 MRSA jest bardzo zaraźliwy w pewnych okolicznościach (gdy obecne są zmiany lub uszkodzenia skóry). Rozprzestrzenia się poprzez kontakt osoby z osobą z zakażeniem skóry lub nawet kontakt pośredni, taki jak kontakt z odzieżą lub ręcznikami osoby zakażonej MRSA, a nawet z ławek na siłowniach.1
Wszystko, czego MRSA potrzebuje, aby się zadomowić, to mały przełom w skórze lub błonie śluzowej. Jest to ważne, ponieważ brak przełomów oznacza brak zakażenia; na przykład ciężarne kobiety zakażone MRSA skóry lub skolonizowane MRSA rzadko zakażają płód lub niemowlęta.1
Pacjenci hospitalizowani, jeśli mają zapalenie płuc MRSA, mogą przenosić organizmy na innych przez powietrze przez zanieczyszczone kropelki.1 Okres inkubacji MRSA wynosi od 1 do 10 dni.1
Tak długo, jak istnieją zdolne do życia bakterie MRSA w jednostce, która jest skolonizowana tymi bakteriami lub zakażona organizmami, MRSA jest zakaźny.1 Organizmy MRSA mogą pozostać zdolne do życia na niektórych powierzchniach przez około dwa do sześciu miesięcy, jeśli nie są myte lub sterylizowane.1
Objawy kliniczne zakażenia MRSA
MRSA powoduje głównie zakażenia skóry u osób niehospitalizowanych; u pacjentów hospitalizowanych może powodować posocznicę, zakażenia miejsca operacji i zapalenie płuc. Wszystkie te zakażenia mogą być trudne do leczenia ze względu na oporność MRSA na antybiotyki.1
Znakiem rozpoznawczym zakażenia gronkowcowego jest ropień, który składa się ze ściany fibrynowej otoczonej przez zapalną tkankę, zamykając centralny rdzeń ropy zawierający organizmy i leukocyty. Z tego ogniska zakażenia organizmy mogą być rozprzestrzeniane drogą krwi, nawet z najmniejszego ropnia. Zdolność do wytwarzania enzymów proteolitycznych ułatwia ten proces. Może to prowadzić do zapalenia płuc, zakażenia kości i stawów oraz zakażenia zastawek serca.1
Można określić, czy zakażenie MRSA jest zaraźliwe, obserwując pewne objawy. Widoczne oznaki zakażenia, takie jak zaczerwienienie, ciepło i obrzęk wokół bolesnych zmian skórnych, ropne czyraki, ropnie, otwarte rany z sączącym się płynem i gorączka, wskazują, że zakażenie jest prawdopodobnie zaraźliwe.1
Patofizjologia gronkowcowego liszajca jest związana z lokalną produkcją toksyn eksfoliatynowych A i B. Docelowym białkiem eksfoliatyn A i B jest desmogleina 1, białko desmosomalne, którego rolą jest spójność między keratynocytami, i znajduje się głównie w najbardziej powierzchownej warstwie naskórka. Główną konsekwencją działania toksyny na desmogleinę 1 jest zerwanie spójności keratynocytów i powstanie pęcherza.1
Leczenie i zapobieganie zakażeniom MRSA
Pracownicy służby zdrowia często przepisują antybiotyki do leczenia zakażeń MRSA. Niektóre rodzaje zakażeń S. aureus wymagają operacji w celu drenażu zakażonych obszarów. Twój pracownik służby zdrowia określi, które leczenie jest dla ciebie najlepsze. Chociaż MRSA może być oporny na kilka antybiotyków, co oznacza, że leki te nie mogą wyleczyć zakażeń, istnieją antybiotyki dostępne do leczenia zakażeń MRSA.1
Ważnym pierwszym krokiem w zarządzaniu bakteriemią MRSA jest identyfikacja i eliminacja źródła zakażenia. Jeśli źródłem jest cewnik wewnątrznaczyniowy, należy go usunąć jak najszybciej po diagnozie; wszelkie rany powinny być oczyszczone.1
Decyzje dotyczące leczenia empirycznego w bakteriemii MRSA wymagają uwzględnienia występowania i profilu oporności lokalnych szczepów, czynników ryzyka powikłanego przebiegu klinicznego, obecności chorób współistniejących, jednoczesnych interwencji i odpowiedzi na wcześniejsze antybiotyki.1
Doniesienia o izolatach MRSA opornych lub niewrażliwych na obecnie dostępne antybiotyki, w tym wankomycynę, daptomycynę i ceftarolinę, a także wielolekooporne klony MRSA, są niepokojącym trendem. Dane te podkreślają znaczenie wczesnej identyfikacji MRSA i wrażliwości w celu identyfikacji optymalnego antybiotyku.1
W celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się MRSA, osoby zakażone lub skolonizowane MRSA są często izolowane w szpitalu jako środek zapobiegający rozprzestrzenianiu się MRSA.1 Pomieszczenia szpitalne, powierzchnie i sprzęt, a także przedmioty pralnicze, muszą być odpowiednio dezynfekowane i regularnie czyszczone.1
Aby zapobiec innemu zakażeniu MRSA i zapobiec rozprzestrzenianiu się MRSA na innych: Kontynuuj przyjmowanie wszelkich antybiotyków przepisanych przez lekarza. Nie przyjmuj połowy dawek ani nie przerywaj przed zakończeniem przepisanego kursu. Często myj ręce, szczególnie przed i po zmianie opatrunku lub bandaża.1
Perspektywy badawcze w zakażeniach MRSA
Rozumienie czynników, które umożliwiają szczepom MRSA rozprzestrzenianie się, kolonizację i zwiększoną patogeniczność, wymaga dalszych badań.1 Badania te mogą potencjalnie prowadzić do opracowania nowych strategii terapeutycznych ukierunkowanych na specyficzne mechanizmy wirulencji MRSA.1
Nowe podejścia terapeutyczne
Naukowcy odkryli nowy sposób atakowania bakterii Staphylococcus aureus. W nowym badaniu zespół z Imperial odkrył, jak Staphylococcus aureus reguluje swoje przyjmowanie soli. Zakłócenie tego mechanizmu oznacza, że bakterie albo absorbują zbyt dużo soli ze swojego środowiska, albo tracą zbyt dużo wody, powodując ich odwodnienie i śmierć.1
W nowym badaniu opublikowanym w czasopiśmie Science Signaling zespół zbadał komórki MRSA w laboratorium i odkrył, że cząsteczka sygnałowa zwana cyklicznym di-AMP jest krytyczna dla procesu, poprzez który bakterie regulują swoje poziomy soli.1 Hamowanie tych mechanizmów ochrony przed solą sprawia, że komórki MRSA są bardziej wrażliwe na sól, co ostatecznie może prowadzić do zniszczenia komórek bakteryjnych.1
Dwa ostatnie badania dostarczają dowodów na nowe podejście do szczepionek zapobiegających zakażeniom wywołanym przez odporny na leki Staphylococcus aureus – lepiej znany jako MRSA, główna przyczyna zakażeń skóry i tkanek miękkich, krwiobiegu i płuc w Stanach Zjednoczonych.1
Jednym z wyzwań w tworzeniu szczepionki jest zdolność tego zarazka do zwarcia obronnego kontrataku gospodarza. Większość zakażeń bakteryjnych wywołuje obronny kontratak immunologiczny mający na celu pozbycie się mikroba i zapobieganie późniejszym zakażeniom. Większość szczepionek opiera się na tej samej strategii. Jednak Staph wykształcił własne narzędzia do stępienia odpowiedzi immunologicznej.1
Białko A jest kluczem do zdolności staph do unikania odporności. Chroni bakterie poprzez „cross-linking” dwóch receptorów na komórkach B. To wywołuje śmierć komórki. Tak więc myszy skonfrontowane z zakażeniem staph nie wytwarzają przeciwciał przeciwko bakteriom.1
Myszy narażone na „nietoksyczną” wersję białka A były w stanie wywołać skuteczną odpowiedź immunologiczną, zabijając bakterie – w tym zjadliwy szczep znany jako USA300, obecne źródło około 60 procent zakażeń staph.1
Drugim celem był zestaw dwóch czynników krzepnięcia, koagulaza i białko wiążące czynnik von Willebranda (vWbp), których bakterie używają do tworzenia chronionych nisz w różnych tkankach, gdzie mogą się replikować.1
Przyszłe kierunki badań
Optymalne leczenie MRSA pozostaje wyzwaniem, a poszukiwanie nowych celów antybiotykowych i zaawansowanych systemów dostarczania leków o bezpiecznych profilach jest konieczne, aby zapewnić odpowiednie leczenie zakażeń MRSA w przyszłości.1
Badania wykazały, że maść Sanhuang ma działanie ochronne na zakażenie MRSA i hamuje stan zapalny poprzez hamowanie szlaku sygnałowego IL-17/NF-κB. Maść Sanhuang może hamować odpowiedź zapalną wywołaną przez MRSA w zakażeniach skóry i tkanek miękkich, celując w szlak sygnałowy IL-17/NF-κB.1
Badanie wykazało, że β-defensyna 3 człowieka (HBD-3) może hamować wzrost bakterii poprzez regulację stanów zapalnych i odpowiedzi immunologicznych w zakażeniu biofilmem bakterii lekoopornych indukowanych przez MRSA w szpiku kostnym kości piszczelowej myszy.1
Rozumienie podstawowej właściwości bakteryjnej, która umożliwia MRSA adaptację do różnych środowisk i ostatecznie zdobycie oporności, jest pilną potrzebą w walce z tą bakterią.1 Przyszłe badania mają przynieść kompleksowe zrozumienie ogólnego profilu S. aureus w różnych warunkach.1
Analizowanie mechanizmu oporności MRSA może pomóc w badaniu nowych leków przeciwko zakażeniom i złagodzić ewolucję MRSA.1 Badania genetycznej różnorodności MRSA, która jest głównie reprezentowana przez ciągłe pojawianie się szczepów epidemicznych, skutkujące stałymi zmianami klonów epidemicznych, mogą dostarczyć nowych informacji na temat patogenezy i pomóc w opracowaniu skutecznych strategii kontroli.1
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.