-
Przetoka odbytniczo-pochwowa stanowi patologiczne połączenie między odbytnicą a pochwą, prowadzące do niekontrolowanego wydzielania gazów, płynnej treści jelitowej lub kału przez pochwę, co znacząco obniża jakość życia pacjentek. Objawy obejmują m.in. nieprzyjemny zapach, nawracające infekcje pochwy i dróg moczowych, krwawienia oraz ból w okolicy miednicy i podczas stosunku. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, obrazowym (MRI, TK) oraz endoskopowym. Leczenie zachowawcze, trwające zwykle 3-6 miesięcy, obejmuje antybiotykoterapię, kontrolę stanu zapalnego i pielęgnację miejsca przetoki, natomiast leczenie chirurgiczne, które jest metodą z wyboru, ma na celu usunięcie kanału przetoki i zamknięcie otworu, z zastosowaniem technik takich jak endorectal advancement flap, episioproktotomia czy przeszczepy mięśniowe. Wskazane jest także stosowanie czasowej kolostomii w przypadku dużych przetok, aby umożliwić prawidłowe gojenie.
Opieka pielęgniarska odgrywa kluczową rolę w kompleksowym leczeniu, obejmującą regularną ocenę miejsca przetoki pod kątem infekcji, stosowanie delikatnych środków oczyszczających i odpowiednich opatrunków, a także edukację pacjentek w zakresie higieny, diety bogatej w błonnik oraz technik samoopieki. Wspieranie pacjentek psychologicznie jest niezbędne ze względu na częste zaburzenia nastroju, izolację społeczną i dysfunkcje seksualne. Pooperacyjna opieka koncentruje się na zapobieganiu powikłaniom, takich jak infekcje, krwawienia czy nawrót przetoki, oraz na monitorowaniu gojenia podczas regularnych wizyt kontrolnych. Leczenie wymaga multidyscyplinarnego podejścia, angażującego uroginekologa, chirurga kolorektalnego, urologa, radiologa, pielęgniarkę, dietetyka i psychologa, co pozwala na optymalizację wyników terapeutycznych i poprawę jakości życia pacjentek.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przetoka odbytniczo-pochwowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
antybiotyk, chirurg kolorektalny, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, dysfunkcja seksualna, episioproktotomia, infekcja dróg moczowych, infekcja pochwy, kolonoskopia, kolostomia, krwawienie z odbytnicy, lek przeciwzapalny, metronidazol, niedrożność jelit, nietrzymanie stolca, nowotwór odbytnicy, nowotwór pochwy, płat endorektalny, powikłanie pooperacyjne, przetoka odbytniczo-pochwowa, radiolog, radioterapia, rektoskopia, rezonans magnetyczny, stomia, technika minimalnie inwazyjna, tomografia komputerowa, uroginekolog, urolog, zakrzepica żył głębokich, zapalenie pochwy, zator płucny -
Przetoka odbytniczo-pochwowa stanowi patologiczne połączenie między odbytnicą a pochwą, umożliwiające przechodzenie gazów i stolca do pochwy, co prowadzi do nawracających infekcji i dyskomfortu. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu przedmiotowym (wziernikowanie, palpacja, anoskopia, proktoskopia) oraz testach z barwnikiem (np. błękit metylenowy). W przypadku trudności w lokalizacji przetoki stosuje się zaawansowane metody obrazowe, takie jak MRI (najbardziej czuła metoda), TK, ultrasonografia endorektalna/endowaginalna oraz badania kontrastowe (waginografia, wlew barytowy). Endoskopia (kolonoskopia, sigmoidoskopia, waginoskopia) pozwala na ocenę chorób podstawowych, np. choroby Leśniowskiego-Crohna, która jest istotną etiologią przetok. Dodatkowo, manometria anorektalna i badania funkcji zwieraczy odbytu są kluczowe w ocenie funkcjonalnej, zwłaszcza przy uszkodzeniach pourazowych lub położniczych.
Klasyfikacja przetok odbytniczo-pochwowych uwzględnia lokalizację (niskie, średnie, wysokie), etiologię (położnicze, pooperacyjne, zapalne, popromienne, nowotworowe, infekcyjne) oraz stopień złożoności (proste vs. złożone). Lokalizacja determinuje wybór dostępu chirurgicznego (odbytowy, pochwowy, brzuszny). Kompleksowa diagnostyka umożliwia optymalne planowanie leczenia, które może obejmować leczenie zachowawcze, farmakologiczne i chirurgiczne. Zaleca się odroczenie operacji o 3-6 miesięcy w celu ustąpienia stanu zapalnego. Wskaźnik powodzenia naprawy wynosi 90-95%, jednak u pacjentek po radioterapii lub z nawracającymi przetokami rokowanie jest gorsze, a do 30-40% może doświadczać nietrzymania stolca. Współczesne podejście multidyscyplinarne, angażujące chirurgów kolorektalnych, ginekologów, radiologów i gastroenterologów, wraz z zaawansowanymi technikami diagnostycznymi (MRI z żelem, endosonografia 3D, manometria wysokiej rozdzielczości), znacząco poprawia wyniki leczenia i minimalizuje ryzyko nawrotów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przetoka odbytniczo-pochwowa – Diagnostyka i diagnoza
anoskopia, badanie ginekologiczne, badanie histopatologiczne, badanie kontrastowe, badanie per rectum, badanie przedmiotowe, błękit metylenowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, CT urografia, elektromiografia, endometrioza, histerektomia, infekcja pochwy, kolonoskopia, manometria anorektalna, manometria wysokiej rozdzielczości, morfologia krwi, nieswoista choroba zapalna jelit, nietrzymanie stolca, przetoka odbytniczo-pochwowa, radioterapia, rezonans magnetyczny, sigmoidoskopia elastyczna, test z barwnikiem, tomografia komputerowa, ultrasonografia endorektalna, waginografia, wlew barytowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wywiad medyczny, znieczulenie ogólne, zwieracz odbytu -
Przetoka odbytniczo-pochwowa (RVF) to patologiczne połączenie między odbytnicą a pochwą, które dotyka głównie kobiety, z roczną częstością występowania około 100 000 przypadków globalnie. Etiologia RVF jest zróżnicowana, z dominującą rolą urazów położniczych (88% przypadków), choroby Leśniowskiego-Crohna (0,2-2,1% pacjentek z IBD) oraz powikłań po niskiej przedniej resekcji odbytnicy (częstość do 10%). Przetoki klasyfikuje się według lokalizacji (niskie, środkowe, wysokie), wielkości (małe <0,5 cm, średnie 0,5-2,5 cm, duże >2,5 cm) oraz zaangażowania przegrody odbytniczo-pochwowej (RVF-I i RVF-II), co ma kluczowe znaczenie dla wyboru metody leczenia. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, endosonografii i rezonansie magnetycznym, a objawem charakterystycznym jest wydzielanie powietrza, śluzu lub kału przez pochwę.
Leczenie RVF jest wyzwaniem, a skuteczność zamknięcia przetoki w badaniach waha się od 30% do 90%, zależnie od etiologii, lokalizacji i zastosowanej techniki. Podejście brzuszne wiąże się z wyższą częstością powikłań (23,0% vs 7,5%) i reoperacji w porównaniu do dostępu pochwowego lub przezodbytniczego. Endoskopowa naprawa przetok, jako metoda minimalnie inwazyjna, wykazuje obiecujące wyniki, choć wymaga dalszych badań. Negatywnymi czynnikami prognostycznymi są radioterapia i przetoki pooperacyjne, natomiast urazy porodowe i niska lokalizacja przetoki sprzyjają powodzeniu leczenia. W przypadku choroby Leśniowskiego-Crohna leczenie chirurgiczne jest obarczone wysokim ryzykiem nawrotów (50% niepowodzeń). Kompleksowe podejście diagnostyczne i terapeutyczne, uwzględniające psychospołeczne aspekty choroby, jest niezbędne dla poprawy jakości życia pacjentek z RVF.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przetoka odbytniczo-pochwowa – Epidemiologia
badanie ginekologiczne, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, endoskopowa ultrasonografia, endosonografia, infekcja dróg moczowych, nacięcie krocza, pęknięcie krocza, pesarium, poród kleszczowy, przednia resekcja odbytnicy, przegroda odbytniczo-pochwowa, przetoka odbytniczo-pochwowa, przetoka pochwowa, radiochemioterapia, radioterapia miednicy, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, uraz położniczy, wlew barytowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zespolenie jelitowe -
Przetoka odbytniczo-pochwowa (RVF) to patologiczne połączenie między odbytnicą a pochwą, umożliwiające przedostawanie się gazów i kału do pochwy. Najczęstszą etiologią są urazy porodowe, zwłaszcza pęknięcia krocza III i IV stopnia, zakażenia rany po episiotomii oraz porody z użyciem instrumentów. Inne istotne przyczyny to choroby zapalne jelit, głównie choroba Leśniowskiego-Crohna (występująca u około 10% kobiet z tą chorobą), nowotwory miednicy oraz leczenie onkologiczne, w tym radioterapia, która może wywołać przetoki po 6-24 miesiącach od ekspozycji. Operacje w obrębie miednicy, takie jak histerektomia, niska przednia resekcja odbytnicy czy zabiegi na kroczu, również predysponują do powstania RVF. Infekcje, w tym ropnie kryptoglandularne i zakażenia gruczołu Bartholina, stanowią kolejną grupę czynników ryzyka.
Mechanizm powstawania RVF obejmuje uszkodzenie tkanek przegrody odbytniczo-pochwowej, niedokrwienie i martwicę, prowadzące do utworzenia przetoki. Przetoki klasyfikuje się na nabyte i wrodzone oraz ze względu na lokalizację (niskie lub wysokie) i wielkość (<2,5 cm lub >2,5 cm). Zrozumienie etiologii jest kluczowe dla wyboru odpowiedniej metody leczenia, zwłaszcza w przypadku choroby Leśniowskiego-Crohna, gdzie konieczne jest leczenie przyczynowe przed interwencją chirurgiczną. Identyfikacja czynników ryzyka, takich jak przebyty trudny poród, choroby zapalne jelit, radioterapia czy wcześniejsze operacje miednicy, jest niezbędna dla profilaktyki i skutecznego zarządzania tym schorzeniem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przetoka odbytniczo-pochwowa – Etiologia i przyczyny
choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, endometrioza, episiotomia, histerektomia, linia grzebieniasta odbytu, martwica tkanki, nacięcie krocza, niedokrwienie tkanki, niedrożność, pęknięcie krocza, pesarium pochwowe, przednia resekcja odbytnicy, przegroda odbytniczo-pochwowa, przetoka odbytniczo-pochwowa, radioterapia miednicy, uraz porodowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie uchyłków, zatoka Douglasa, zator kałowy -
Przetoka odbytniczo-pochwowa stanowi złożone wyzwanie terapeutyczne, wymagające indywidualizacji leczenia w zależności od etiologii, lokalizacji i stopnia zaawansowania. W przypadku małych przetok z minimalnymi objawami możliwe jest leczenie zachowawcze, obejmujące antybiotykoterapię, leczenie powikłań oraz optymalizację terapii choroby podstawowej, np. choroby Leśniowskiego-Crohna, gdzie stosuje się leki biologiczne takie jak infliksymab. Przygotowanie do leczenia chirurgicznego wymaga wygojenia tkanek i kontroli infekcji, często z zastosowaniem setonu drenującego. Zabiegi chirurgiczne obejmują usunięcie przetoki, naprawę mięśni zwieracza, zastosowanie płatów śluzówkowych lub mięśniowych, a także zatyczek biologicznych. Dostęp operacyjny dobiera się w zależności od lokalizacji przetoki: przezpochwowy, przezodbytniczy, przez krocze lub przezbrzuszny. W przypadkach złożonych stosuje się zaawansowane techniki, takie jak płat Martius, przeszczepy mięśnia smukłego czy resekcję jelita. Wskazana jest także ewentualna kolostomia odbarczająca, szczególnie przy uszkodzeniach tkanek, zakażeniach lub nowotworach, z czasem odwracana po 3-6 miesiącach.
Rokowanie zależy od etiologii i stopnia skomplikowania przetoki; standardowe operacje osiągają skuteczność na poziomie 90-95%, jednak nawroty i powikłania, takie jak nietrzymanie stolca (30-40% przypadków), są częste, zwłaszcza przy chorobie Leśniowskiego-Crohna i po radioterapii. Nowoczesne metody leczenia obejmują terapie komórkami macierzystymi (mikrofragmentowana tkanka tłuszczowa, frakcja naczyniowo-podścieliskowa), techniki laparoskopowe i robotowe, a także innowacyjne procedury, takie jak magnetyczny zespół uciskowy (MCA) czy terapia laserowa (np. laser CO2 z 60-85% skutecznością całkowitego zamknięcia przetoki). Pooperacyjna opieka koncentruje się na profilaktyce zakażeń, unikaniu czynników ryzyka (np. zaparć), oraz regularnej kontroli. Kompleksowe, interdyscyplinarne podejście z udziałem ginekologów, chirurgów proktologów i gastroenterologów jest kluczowe dla optymalizacji wyników leczenia i poprawy jakości życia pacjentek.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przetoka odbytniczo-pochwowa – Leczenie
choroba Leśniowskiego-Crohna, dostęp przezbrzuszny, dostęp przezpochwowy, dysfagia, infliksymab, kolostomia, laser CO2, leczenie laserowe, mezenchymalna komórka macierzysta, mikrofragmentowana tkanka tłuszczowa, nawrót przetoki, nić drenująca, nietrzymanie stolca, płat śluzówkowy, przegroda odbytniczo-pochwowa, przeszczep mięśnia smukłego, przetoka odbytniczo-pochwowa, resekcja jelita, seton, stomia, zapalenie uchyłków -
Przetoka odbytniczo-pochwowa stanowi patologiczne połączenie między odbytem a pochwą, skutkujące niekontrolowanym przepływem gazów, stolca lub wydzieliny ropnej do pochwy. Objawy kliniczne obejmują wydostawanie się gazów jelitowych, nietrzymanie stolca, ropną i nieprzyjemnie pachnącą wydzielinę, nawracające infekcje pochwy i dróg moczowych oraz dyspareunię i ból w okolicy krocza. Nasilenie symptomów zależy od wielkości i lokalizacji przetoki, przyczyny jej powstania (np. choroba Leśniowskiego-Crohna, uraz poporodowy) oraz konsystencji stolca. Nieleczona przetoka może prowadzić do powikłań takich jak przewlekłe stany zapalne, ropnie, powstawanie dodatkowych kanałów przetoki, a w rzadkich przypadkach nawet rozwój raka. Znacząco obniża jakość życia pacjentek, wywołując zaburzenia psychiczne, izolację społeczną oraz problemy seksualne i zawodowe.
Diagnostyka i leczenie przetoki odbytniczo-pochwowej zależą od jej charakterystyki i stanu pacjentki. Spontaniczne zamknięcie przetoki występuje w około 10% przypadków, głównie przy małych przetokach bez infekcji i chorób zapalnych jelit. Leczenie zachowawcze obejmuje antybiotykoterapię, środki zmiękczające stolec oraz cewnikowanie, natomiast większość przypadków wymaga interwencji chirurgicznej, w tym technik takich jak zaszycie przetoki, endorectal advancement flap, rekonstrukcja płatem mięśniowym czy wyłonienie stomii. Skuteczność naprawy wynosi 90-95% w prostych przetokach, a jedynie około 50% w złożonych i związanych z chorobą Leśniowskiego-Crohna. Po leczeniu 30-40% pacjentek może doświadczać utrzymujących się problemów z nietrzymaniem gazów lub stolca. Powrót do codziennych aktywności następuje zwykle po 1-2 tygodniach, a pełna ocena skuteczności leczenia po około 6 miesiącach. W przypadku niepowodzenia leczenia planuje się powtórny zabieg po minimum 6 miesiącach. W okresie oczekiwania na leczenie kluczowe jest utrzymanie higieny, regulacja konsystencji stolca oraz stosowanie środków ochronnych dla skóry.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przetoka odbytniczo-pochwowa – Objawy
antybiotykoterapia, choroba Leśniowskiego-Crohna, dyspareunia, infekcja dróg moczowych, lek przeciwbiegunkowy, nawracająca infekcja, nić drenująca, nietrzymanie stolca, płat mięśniowy, przetoka odbytniczo-pochwowa, radioterapia, ropień, środek zmiękczający stolec, stan zapalny, wydzielina ropna, zapalenie pochwy, zwieracz odbytu -
Przetoka odbytniczo-pochwowa (RVF) to patologiczne połączenie między odbytnicą a pochwą, umożliwiające przechodzenie treści jelitowej do pochwy. Etiologia RVF jest wieloczynnikowa i obejmuje urazy porodowe (stanowiące około 85% przypadków), chorobę Leśniowskiego-Crohna, powikłania pooperacyjne (np. histerektomia, operacje odbytnicy), radioterapię (do 6% pacjentek po napromienianiu miednicy) oraz infekcje. Patogeneza różni się w zależności od przyczyny – od procesów zapalnych i martwicy tkanek po mechanizmy immunologiczne (np. udział TNF, IL-13 w chorobie Leśniowskiego-Crohna) czy uszkodzenia popromienne (endarteritis obliterans). Przetoki klasyfikuje się według lokalizacji (niskie, środkowe, wysokie) i złożoności (proste vs złożone), co determinuje wybór metody leczenia. Złożone RVF, zwłaszcza o rozmiarze ≥2,5 cm lub związane z chorobą zapalną jelit, wymagają bardziej zaawansowanych technik chirurgicznych, często z użyciem resekcji i interpozycji zdrowej tkanki.
Podstawową metodą leczenia RVF jest chirurgia, z wyborem techniki zależnym od lokalizacji, rozmiaru, stanu tkanek oraz etiologii. Przed zabiegiem kluczowe jest wyeliminowanie infekcji i optymalizacja stanu ogólnego pacjenta, w tym kontroli choroby Leśniowskiego-Crohna. Stomia odbarczająca może poprawić rokowanie, zmniejszając ciśnienie i stan zapalny w okolicy przetoki. Dostępne techniki obejmują podejścia przezodbytnicze, przezpochwowe, brzuszne oraz zastosowanie płatów mięśniowych (np. mięsień smukły, płat Martiusa) czy klipsów OTSC. Leczenie wymaga multidyscyplinarnego zespołu (chirurdzy kolorektalni, plastyczni, urogynekolodzy) oraz uwzględnienia mechanizmów defekacyjnych i trofizmu tkanek (np. wpływ estrogenów). W chorobie Leśniowskiego-Crohna naprawę należy podejmować jedynie w okresie remisji. Kompleksowe planowanie i indywidualizacja terapii są kluczowe dla poprawy wyników i jakości życia pacjentek z RVF.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przetoka odbytniczo-pochwowa – Patofizjologia i mechanizm
choroba Leśniowskiego-Crohna, gruźlica, hemoroidopeksja, klej fibrynowy, metaloproteinaza macierzy, mezenchymalna komórka macierzysta, mięsień opuszkowo-jamisty, nacięcie krocza, niedokrwienie tkanek, odbytnica, płat endorektalny, płat Martiusa, przegroda odbytniczo-pochwowa, przetoka odbytniczo-pochwowa, ropień gruczołu Bartholina, ropień okołoodbytniczy, transformujący czynnik wzrostu beta, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wypadanie narządów miednicy, zapalenie odbytnicy, zapalenie uchyłków, ziarniniak weneryczny, złożona przetoka -
Przetoka odbytniczo-pochwowa (RVF) stanowi wyzwanie terapeutyczne, z początkowym wskaźnikiem powodzenia pojedynczej procedury chirurgicznej wynoszącym 60-71,2%. Wskaźnik wygojenia po pierwszym zabiegu jest niższy, od 25,5% do 55,5%, jednak powtórne operacje mogą zwiększyć całkowity wskaźnik wygojenia do 67,3%. Nie stwierdzono istotnych różnic w częstości nawrotów w zależności od zastosowanej techniki naprawczej. Kluczowe dla rokowania są czynniki prognostyczne, takie jak etiologia przetoki (lepsze wyniki w przetokach urazowych niż zapalnych), obecność choroby Leśniowskiego-Crohna (negatywny czynnik), palenie tytoniu oraz historia wcześniejszych operacji naprawczych, które zwiększają ryzyko niepowodzenia leczenia.
Rola stomii odbarczającej w leczeniu RVF jest kontrowersyjna – nie wpływa na ogólny wskaźnik zamknięcia przetoki, ale może być wskazana u pacjentek po nieudanej pierwszej operacji. Niski wskaźnik wygojenia po pierwszym zabiegu sugeruje rozważenie bardziej rozległych procedur chirurgicznych na wczesnym etapie terapii. Pomimo trudności, powtarzane zabiegi operacyjne umożliwiają ostateczne wygojenie u znacznej części pacjentek, co przekłada się na poprawę jakości życia. Optymalizacja leczenia wymaga indywidualnego podejścia, uwzględniającego czynniki ryzyka i specyfikę kliniczną pacjentki.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przetoka odbytniczo-pochwowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
choroba Leśniowskiego-Crohna, czynnik prognostyczny, czynnik ryzyka, nawrót przetoki, opcja terapeutyczna, operacja naprawcza, palenie tytoniu, podłoże zapalne, procedura chirurgiczna, przetoka odbytniczo-pochwowa, przetoka zespoleniowa, stomia odbarczająca, strategia chirurgiczna, uraz położniczy, wskaźnik powodzenia, wyłonienie stomii, zabieg operacyjny, zamknięcie przetoki -
Przetoka odbytniczo-pochwowa (POP) stanowi poważne powikłanie, często występujące po niskiej przedniej resekcji odbytnicy w leczeniu nowotworów, charakteryzujące się nieprawidłowym połączeniem między przednią ścianą odbytnicy a tylną ścianą pochwy. Kluczowe techniki zapobiegawcze obejmują precyzyjną dysekcję odbytnicy z wizualizacją tylnej ściany pochwy, badanie cyfrowe pochwy przed użyciem staplera okrężnego, odpowiednie umiejscowienie bolca staplera oraz śródoperacyjną próbę szczelności z powietrzem przez pochwę. Innowacyjną metodą jest wypełnienie przestrzeni między odbytnicą a pochwą płatem tłuszczowym z szypułą naczyniową jajnika, co poprawia ukrwienie i wzmacnia tkanki, zmniejszając ryzyko POP. W profilaktyce przetok położniczych istotne są wykwalifikowany personel, dostęp do pilnej opieki, wczesna identyfikacja ciąż wysokiego ryzyka, stosowanie partografu oraz odpowiednie zarządzanie porodem, w tym terminowe cięcie cesarskie i cewnikowanie u kobiet z przedłużającym się porodem.
W leczeniu POP zaleca się klasyfikację na typy POP-I (obejmujące przegrodę odbytniczo-pochwową) i POP-II (nieobejmujące przegrody), gdzie przetoki POP-II można leczyć jak przetoki odbytu zgodnie z koncepcją RENISTA. Leczenie zachowawcze jest wskazane w małych, minimalnie objawowych przetokach przez 3-6 miesięcy, natomiast w cięższych przypadkach stosuje się stomię odbarczającą, naprawę miejscową, przeszczepy tkanki unaczynionej lub procedury brzuszne. Wytyczne ASCRS rekomendują postępowanie nieoperacyjne w łagodnych przypadkach, drenaż setonem, płat śluzówkowy z lub bez sfinkteroplastyki, episioproktotomię oraz płaty mięśniowe (np. Martiusa) w złożonych i nawracających przetokach. Profilaktyka obejmuje także edukację społeczną, kontrolę chorób przewlekłych (np. choroby Leśniowskiego-Crohna), właściwe leczenie zakażeń miednicy oraz indywidualne zarządzanie stosowaniem pessariów pochwowych, w tym terapię estrogenową i miejscowe leczenie uszkodzeń nabłonka pochwy.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przetoka odbytniczo-pochwowa – Zapobieganie i profilaktyka
choroba Leśniowskiego-Crohna, ciąża wysokiego ryzyka, cięcie cesarskie, episioproktotomia, histerektomia, krążenie oboczne, nowotwór odbytnicy, pesarium pochwowe, płat Martiusa, płat śluzówkowy, przetoka odbytniczo-pochwowa, przetoka położnicza, rak odbytnicy, sfinkteroplastyka, stomia odbarczająca, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wypadanie narządów miednicy, zespolenie odbytniczo-okrężnicze
