przestrzeń wewnątrznaczyniowa
Przestrzeń wewnątrznaczyniowa, znana również jako przestrzeń śródnaczyniowa, stanowi wewnętrzny kompartment naczyń krwionośnych, gdzie krąży krew. Obejmuje ona zarówno naczynia tętnicze, żylne, jak i mikrokrążenie włosowate. To kluczowa część układu naczyniowego odpowiedzialna za transport substancji odżywczych, tlenu, hormonów oraz produktów przemiany materii.
W praktyce klinicznej pojęcie przestrzeni wewnątrznaczyniowej ma istotne znaczenie w kontekście gospodarki wodno-elektrolitowej organizmu. Stanowi ona część tzw. przestrzeni wodnej organizmu, obok przestrzeni śródkomórkowej i pozakomórkowej pozanaczyniowej. Objętość płynów w przestrzeni wewnątrznaczyniowej u dorosłego człowieka wynosi około 5 litrów, co stanowi około 7% masy ciała.
Integralność przestrzeni wewnątrznaczyniowej jest kluczowa dla utrzymania homeostazy organizmu. Zaburzenia przepuszczalności śródbłonka naczyniowego mogą prowadzić do przemieszczania się płynów do przestrzeni pozanaczyniowej, co objawia się obrzękami, spadkiem objętości krwi krążącej i potencjalnie wstrząsem hipowolemicznym. Monitorowanie stanu nawodnienia przestrzeni wewnątrznaczyniowej jest istotnym elementem opieki nad pacjentami w stanie krytycznym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fragmin 12 500 j.m. a.Xa/0,5 ml
Dalteparyna sodowa, będąca heparyną drobnocząsteczkową o działaniu przeciwzakrzepowym, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną po podaniu podskórnym (87 ± 6% aktywności anty-Xa u zdrowych ochotników). Farmakokinetyka wykazuje niepełną proporcjonalność dawki do ekspozycji (AUC wzrasta o około 33% przy zwiększeniu dawki z 2 500 do 10 000 j.m.). Objętość dystrybucji wynosi 40-60 ml/kg, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni wewnątrznaczyniowej. Okres półtrwania po dożylnym podaniu wynosi około 2,1-2,3 godziny, natomiast po podaniu podskórnym wydłuża się do 3-5 godzin, co jest związane z opóźnionym wchłanianiem. Klirens osoczowy jest zależny od dawki i wynosi od 15,6 ± 2,4 ml/h/kg (120 j.m./kg) do 24,6 ± 5,4 ml/h/kg (30 j.m./kg). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, jednak mniej niż 5% aktywności anty-Xa jest wydalane z moczem, co sugeruje dezaktywację metabolitów przed wydaleniem. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek na hemodializie okres półtrwania wydłuża się do 5,7 ± 2,0 godziny, co wymaga dostosowania dawkowania ze względu na ryzyko kumulacji leku.
aktywność anty-Xa, dalteparyna sodowa, dostępność biologiczna, działanie przeciwzakrzepowe, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka dalteparyny, faza dystrybucji, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, jednostka aktywności anty-Xa, klirens osoczowy, kumulacja leku, model jednokompartmentowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, podanie podskórne, pole pod krzywą stężenia, przestrzeń wewnątrznaczyniowa, przewlekła niewydolność nerek, schemat dawkowania, wchłanianie leku