napad toniczno-kloniczny pierwotnie uogólniony

Napad toniczno-kloniczny pierwotnie uogólniony to rodzaj napadu padaczkowego, który od początku obejmuje obie półkule mózgowe. Jest to najczęściej rozpoznawana postać drgawek uogólnionych, dawniej nazywana napadem grand mal. Charakteryzuje się nagłą utratą przytomności, po której następuje faza toniczna (sztywność mięśni całego ciała) trwająca około 10-20 sekund, a następnie faza kloniczna (rytmiczne drgawki) trwająca zazwyczaj 30-60 sekund.

W przeciwieństwie do napadów wtórnie uogólnionych, w napadach pierwotnie uogólnionych nie występuje aura ani ogniskowy początek. Pacjent może doświadczyć objawów prodromalnych na kilka godzin przed napadem, takich jak rozdrażnienie, niepokój czy bóle głowy. Po napadzie typowo występuje okres senności ponapadowej (faza postiktalna) trwający od kilkunastu minut do kilku godzin.

Napady toniczno-kloniczne pierwotnie uogólnione najczęściej występują w idiopatycznych padaczkach uogólnionych, takich jak młodzieńcza padaczka miokloniczna czy padaczka z napadami nieświadomości. Czynnikami prowokującymi mogą być deprywacja snu, alkohol, stres, hiperwentylacja czy bodźce świetlne. Diagnostyka obejmuje badanie EEG, w którym typowo obserwuje się uogólnione wyładowania iglica-fala o częstotliwości 3-5 Hz. Leczeniem z wyboru są leki przeciwpadaczkowe o szerokim spektrum działania, takie jak walproiniany, lamotrygina czy lewetiracetam.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cezarius 100 mg/ml

Lewetyracetam, będący pochodną pirolidonu i należący do leków przeciwpadaczkowych (kod ATC: N03AX14), wykazuje unikalny mechanizm działania, wiążąc się z białkiem pęcherzyków synaptycznych 2A (SV2A), co wpływa na proces fuzji pęcherzyków i egzocytozy neurotransmiterów. Lek ten moduluje stężenie jonów Ca²⁺ w neuronach poprzez częściowe hamowanie prądów Ca²⁺ typu N oraz ograniczanie uwalniania jonów Ca²⁺ zmagazynowanych wewnątrz neuronów, a także znosi hamowanie prądów bramkowanych przez GABA i glicynę indukowane przez cynk i beta-karboliny. W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność lewetyracetamu w leczeniu napadów częściowych i uogólnionych, zarówno u dorosłych, dzieci, jak i niemowląt, z dawkami dobowymi od 20 mg/kg mc. do 3000 mg, podawanymi w dwóch dawkach podzielonych. W badaniach u dorosłych odsetek pacjentów z ≥50% redukcją napadów częściowych wynosił od 27,7% (1000 mg/dobę) do 41,3% (3000 mg/dobę), w porównaniu do 12,6% w grupie placebo.
białko pęcherzyków synaptycznych 2A, działanie farmakodynamiczne, dziecięca padaczka z napadami nieświadomości, GABA i glicyna, idiopatyczna padaczka uogólniona, karbamazepina o kontrolowanym uwalnianiu, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, mechanizm działania lewetyracetamu, metabolit lewetyracetamu, młodzieńcza padaczka miokloniczna, młodzieńcza padaczka z napadami nieświadomości, napad częściowy, napad częściowy wtórnie uogólniony, napad miokloniczny, napad padaczkowy, napad toniczno-kloniczny pierwotnie uogólniony, neurotransmisja, odpowiedź świetlnonapadowa, pirolidon, prąd Ca²⁺ typu N, redukcja napadów częściowych, SV2A, uogólniony napad toniczno-kloniczny, wideo-EEG, zapis EEG

napad toniczno-kloniczny pierwotnie uogólniony

Powiązane wpisy

Właściwości farmakodynamiczne – Cezarius 100 mg/ml