krzywica
Krzywica to schorzenie kostne wynikające z niedoboru witaminy D, wapnia lub fosforu, które prowadzi do nieprawidłowej mineralizacji kości. W rezultacie kości stają się miękkie i podatne na deformacje, szczególnie w miejscach narażonych na obciążenia mechaniczne.
Najczęstszą postacią jest krzywica niedoborowa, występująca głównie u dzieci wskutek niedostatecznej podaży witaminy D. Klinicznie obserwuje się charakterystyczne zniekształcenia szkieletu: szpotawość lub koślawość kończyn dolnych, zniekształcenie klatki piersiowej (tzw. „klatka piersiowa kurza”), powiększenie nasad kostnych (różaniec krzywiczy) oraz opóźnione zarastanie ciemiączek.
Diagnostyka obejmuje badania biochemiczne (obniżone stężenie wapnia i fosforu w surowicy, podwyższoną aktywność fosfatazy alkalicznej) oraz badania obrazowe ukazujące charakterystyczne zmiany w strukturze kości. Leczenie polega na suplementacji witaminy D, wapnia oraz korekcie diety, a w ciężkich przypadkach może być konieczna interwencja ortopedyczna.
Oprócz postaci niedoborowej wyróżnia się również krzywicę oporną na witaminę D (krzywica witamino-D-oporna), która może być spowodowana zaburzeniami genetycznymi lub chorobami nerek. W krajach rozwiniętych, dzięki powszechnej profilaktyce, klasyczna krzywica niedoborowa występuje obecnie znacznie rzadziej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Olej wątłuszowy – Wskazania do stosowania
Olej wątłuszowy (typ B), zawierający witaminę A (300-1250 j.m./kapsułkę), cholekalcyferol (witaminę D, 30-125 j.m./kapsułkę) oraz kwasy tłuszczowe omega-3: EPA (35-80 mg) i DHA (30-90 mg), wykazuje szerokie zastosowanie kliniczne. Jest szczególnie rekomendowany w profilaktyce i terapii niedoborów witamin A i D, zwłaszcza u dzieci w okresie intensywnego wzrostu oraz niemowląt z grup ryzyka krzywicy. Substancja wspomaga mineralizację kości, zapobiega osteoporozie pomenopauzalnej, poprawia stan skóry i błon śluzowych, a także wspiera funkcje neurologiczne i odporność, co czyni ją wartościowym elementem terapii w okresie rekonwalescencji po chorobach przewlekłych i zabiegach operacyjnych.
cholekalcyferol, działanie neuroprotekcyjne, działanie przeciwzapalne, gęstość mineralna kości, gospodarka wapniowo-fosforanowa, krzywica, kwas dokozaheksaenowy, kwas eikozapentaenowy, kwasy omega-3, menopauza, niedobór witamin, olej wątłuszowy, osteomalacja, osteopenia, osteoporoza pomenopauzalna, tran, witamina A, zaburzenia uwapnienia tkanki kostnej - Leksykon chorób i schorzeń
Kolana koślawe – Epidemiologia
Kolana koślawe (genu valgum) to deformacja osi kończyn dolnych, charakteryzująca się przywiedzeniem kolan i zwiększoną odległością między kostkami przyśrodkowymi, przekraczającą 8 cm. Fizjologiczne kolana koślawe występują u dzieci w wieku 2-4 lat i zwykle ulegają samoistnej korekcji do 7-8 roku życia. Patologiczne formy, utrzymujące się lub nasilające po 7 roku życia, są rzadsze (<1/1000) i wymagają diagnostyki różnicowej, w tym oceny kąta udowo-piszczelowego oraz osi mechanicznej kończyn dolnych. Czynniki ryzyka obejmują otyłość (zwiększającą ryzyko nawet 75,7-krotnie u dzieci otyłych), niedobór witaminy D, wcześniejsze urazy płytek wzrostowych, choroby genetyczne i neurologiczne oraz płaskostopie. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, zdjęcia rentgenowskie kończyn dolnych w pozycji stojącej oraz badania laboratoryjne w celu wykluczenia krzywicy i innych metabolicznych przyczyn.
ból przedniej części kolana, choroba zwyrodnieniowa stawów, dysplazja szkieletowa, elastyczność stawów, genu valgum, kąt udowo-piszczelowy, kolano koślawe, krzywica, lizosomalna choroba spichrzeniowa, mózgowe porażenie dziecięce, niedobór witaminy D, odległość międzykostkowa, oś mechaniczna, otyłość, płaskostopie, płytka wzrostowa, rozszczep kręgosłupa, samoistna korekcja