zaburzenie ścięgien
Wskazanie

Zaburzenia ścięgien obejmują szeroki zakres stanów patologicznych, w tym tendinopatię, zapalenie ścięgna (tendinitis) oraz zapalenie pochewki ścięgnistej (tenosynovitis). Najczęściej dotyczą ścięgien nadgarstka, łokcia (łokieć tenisisty lub golfisty), barku (zespół ciasnoty podbarkowej) oraz ścięgna Achillesa. Główne czynniki ryzyka obejmują przeciążenie, powtarzalne ruchy, niewłaściwą technikę podczas aktywności fizycznej, wiek oraz choroby systemowe takie jak reumatoidalne zapalenie stawów.

W leczeniu farmakologicznym zaburzeń ścięgien stosuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), które zmniejszają ból i stan zapalny. Na polskim rynku dostępne są m.in.: Ibuprom, Nurofen, Diclac, Voltaren, Olfen. W przypadkach ostrego bólu lekarze mogą zalecić iniekcje kortykosteroidów (np. Diprophos, Depo-Medrol) bezpośrednio w okolice zmienionego chorobowo ścięgna. W niektórych przypadkach stosuje się również preparaty kwasu hialuronowego (Hyalgan, Suplasyn) lub terapię osoczem bogatopłytkowym (PRP).

Największe trudności w leczeniu zaburzeń ścięgien wynikają z powolnego procesu regeneracji tkanki ścięgnistej z powodu jej słabego unaczynienia. Pacjenci często przerywają terapię zbyt wcześnie, gdy ustąpi ból, co prowadzi do nawrotów. Kolejnym wyzwaniem jest właściwa diagnoza – zaburzenia ścięgien mogą dawać objawy podobne do innych schorzeń układu mięśniowo-szkieletowego. Istotne jest również, że niektóre schorzenia ścięgien, jak tendinopatia, mają charakter degeneracyjny, a nie zapalny, co ogranicza skuteczność standardowej farmakoterapii przeciwzapalnej. W przewlekłych przypadkach może być konieczne leczenie operacyjne (tenoliza, tenotomia lub rekonstrukcja ścięgna).