postać rzutowa stwardnienia rozsianego
Wskazanie

Postać rzutowa stwardnienia rozsianego (RRMS – Relapsing-Remitting Multiple Sclerosis) to najczęstsza forma stwardnienia rozsianego, charakteryzująca się występowaniem zaostrzeń (rzutów) choroby, po których następują okresy remisji. Rzuty objawiają się nagłym pojawieniem się nowych objawów neurologicznych lub zaostrzeniem już istniejących i trwają co najmniej 24 godziny. Typowe objawy obejmują zaburzenia widzenia, drętwienie kończyn, osłabienie siły mięśniowej, zaburzenia równowagi i koordynacji ruchów oraz zmęczenie.

W leczeniu postaci rzutowej SM stosuje się leki modyfikujące przebieg choroby (DMT), które mają na celu zmniejszenie częstości i nasilenia rzutów oraz spowolnienie postępu niepełnosprawności. Do leków pierwszej linii dostępnych w Polsce należą: interferon beta (Avonex, Rebif, Betaferon, Extavia), octan glatirameru (Copaxone), teryflunomid (Aubagio), fumaran dimetylu (Tecfidera) oraz doustny kladrybina (Mavenclad). W przypadku wysoce aktywnej postaci choroby lub nieskuteczności leków pierwszej linii, stosuje się leki drugiej linii, takie jak: natalizumab (Tysabri), fingolimod (Gilenya), alemtuzumab (Lemtrada), okrelizumab (Ocrevus) i ofatumumab (Kesimpta).

Podczas ostrych rzutów stosuje się krótkotrwałą terapię kortykosteroidami, najczęściej metyloprednizolonem (Solu-Medrol) podawanym dożylnie, a następnie prednizonem (Encorton) doustnie w stopniowo zmniejszanych dawkach. W przypadku braku odpowiedzi na kortykosteroidy można zastosować plazmaferezę.

Największe trudności w leczeniu postaci rzutowej SM wiążą się z koniecznością indywidualnego doboru terapii, uwzględniającego aktywność choroby, występowanie chorób współistniejących i potencjalne działania niepożądane leków. Wyzwaniem jest również monitorowanie skuteczności leczenia, które wymaga regularnych badań rezonansem magnetycznym i oceny klinicznej. Istotnym problemem pozostaje nieprzewidywalność przebiegu choroby i ryzyko konwersji do postaci wtórnie postępującej, która gorzej odpowiada na dostępne terapie. Dodatkowo, wysoki koszt nowoczesnych leków oraz konieczność długotrwałego, często dożywotniego leczenia stanowią wyzwanie zarówno dla systemu ochrony zdrowia, jak i dla pacjentów.