paciorkowcowe zapalenie gardła
Wskazanie

Paciorkowcowe zapalenie gardła to ostra choroba infekcyjna wywołana przez bakterie Streptococcus pyogenes (paciorkowiec beta-hemolizujący grupy A). Stanowi około 15-30% wszystkich zapaleń gardła u dzieci i 5-10% u dorosłych. Charakteryzuje się silnym bólem gardła, gorączką, powiększeniem węzłów chłonnych szyjnych oraz obecnością białawego nalotu na migdałkach.

Rozpoznanie paciorkowcowego zapalenia gardła opiera się na badaniu klinicznym, szybkich testach antygenowych oraz posiewie wymazu z gardła. Właściwa diagnostyka jest kluczowa, ponieważ tylko infekcje paciorkowcowe wymagają leczenia antybiotykami, podczas gdy większość zapaleń gardła ma etiologię wirusową.

W leczeniu paciorkowcowego zapalenia gardła stosuje się antybiotykoterapię, najczęściej penicylinę fenoksymetylową (Ospen) lub amoksycylinę (Amoksiklav, Augmentin, Duomox). U pacjentów uczulonych na penicyliny można zastosować makrolidy, np. klarytromycynę (Klacid, Fromilid) lub azytromycynę (Azimycin, Sumamed). Leczenie powinno trwać 10 dni w przypadku penicyliny, a 5 dni przy antybiotykach makrolidowych.

Największym wyzwaniem w leczeniu paciorkowcowego zapalenia gardła jest odróżnienie go od infekcji wirusowych, co może prowadzić do nadużywania antybiotyków. Dodatkowo problemem jest niska adherencja pacjentów, którzy często przerywają terapię po ustąpieniu objawów, co zwiększa ryzyko nawrotów i powikłań. Najpoważniejsze powikłania nieleczonej infekcji paciorkowcowej to gorączka reumatyczna, kłębuszkowe zapalenie nerek oraz ropnie okołomigdałkowe.

Paciorkowcowe zapalenie gardła u dzieci często przebiega z typowymi objawami, podczas gdy u dorosłych obraz kliniczny może być mniej charakterystyczny, co utrudnia diagnostykę. Ważnym elementem zapobiegania powikłaniom jest ukończenie pełnej kuracji antybiotykowej, nawet jeśli objawy ustąpią wcześniej.