ostre zwichnięcie kończyny
Wskazanie

Ostre zwichnięcie kończyny to stan nagłego przemieszczenia powierzchni stawowych względem siebie, które prowadzi do utraty prawidłowych stosunków anatomicznych w stawie. Zwichnięcia najczęściej dotyczą stawu barkowego, łokciowego, biodrowego oraz stawów palców. Stan ten charakteryzuje się silnym bólem, obrzękiem, ograniczeniem ruchomości oraz widoczną deformacją okolicy stawu.

W leczeniu ostrego zwichnięcia kończyny kluczowa jest szybka repozycja (nastawienie) przemieszczonych struktur stawowych. W pierwszej kolejności stosuje się leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, takie jak Ketonal (ketoprofen), Dexak (deksketoprofen), Nurofen (ibuprofen) czy Pyralgina (metamizol). W przypadku silnego bólu i napięcia mięśniowego pomocne mogą być leki zwiotczające mięśnie, jak Myolastan (tetrazepam) czy Baclofen (baklofen).

Po nastawieniu zwichnięcia niezbędne jest unieruchomienie stawu. W zależności od rodzaju zwichnięcia stosuje się różne metody: temblaki, szyny gipsowe, ortezy. Ważnym elementem terapii jest także rehabilitacja, która powinna rozpocząć się po okresie unieruchomienia. Leki wspomagające proces gojenia to preparaty zawierające kolagen i chrząstkę, np. Arthron Complex czy Artresan.

Największe trudności w leczeniu ostrych zwichnięć kończyn dotyczą przede wszystkim przypadków z towarzyszącymi uszkodzeniami naczyniowo-nerwowymi lub złamaniami awulsyjnymi (oderwaniowymi). Problematyczne są również zwichnięcia nawykowe, które mogą wymagać leczenia operacyjnego. Istotnym wyzwaniem jest również właściwa rehabilitacja – zbyt wczesne obciążanie stawu może prowadzić do niestabilności, a zbyt długie unieruchomienie do zesztywnienia i ograniczenia funkcji. Kolejnym problemem jest ryzyko rozwoju zmian zwyrodnieniowych w stawie po przebytym zwichnięciu, co może wymagać długotrwałej terapii przeciwbólowej i chondroprotekcyjnej.