nowotwór błony śluzowej trzonu macicy
Wskazanie

Nowotwór błony śluzowej trzonu macicy (rak endometrium) jest jednym z najczęstszych nowotworów złośliwych narządu rodnego u kobiet. Występuje głównie u kobiet po menopauzie, najczęściej między 50. a 70. rokiem życia. Czynniki ryzyka obejmują otyłość, cukrzycę, nadciśnienie tętnicze, bezdzietność, wczesne rozpoczęcie miesiączkowania, późną menopauzę oraz stosowanie tamoksyfenu w leczeniu raka piersi.

Diagnostyka raka endometrium opiera się na badaniu ultrasonograficznym przezpochwowym, biopsji endometrium oraz diagnostyce histopatologicznej. W przypadku potwierdzenia rozpoznania konieczne jest przeprowadzenie dodatkowych badań obrazowych (tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) w celu oceny zaawansowania choroby.

Podstawową metodą leczenia jest zabieg operacyjny obejmujący usunięcie macicy z przydatkami (histerektomia z obustronną adneksektomią), często połączony z limfadenektomią miedniczną i okołoaortalną. W zależności od stopnia zaawansowania i czynników ryzyka, po operacji może być konieczna radioterapia (brachyterapia lub teleradioterapia), chemioterapia lub hormonoterapia.

W leczeniu systemowym stosuje się chemioterapię opartą na pochodnych platyny. W Polsce wykorzystuje się takie leki jak Carbomedac, Carboplatin Pfizer (karboplatyna) w połączeniu z Paclitaxelum Accordpharma, Paclitaxel-Ebewe (paklitaksel). W przypadku nawrotów można zastosować Doxorubicinum Accord (doksorubicyna) czy Caelyx (doksorubicyna liposomalna). U pacjentek z guzami hormonozależnymi stosuje się preparaty medroksyprogesteronu (Provera) lub megestrolu (Megace).

Największe trudności w leczeniu raka endometrium wiążą się z nawrotami choroby oraz leczeniem pacjentek w zaawansowanych stadiach. Wyzwaniem pozostaje właściwa kwalifikacja do zakresu limfadenektomii oraz indywidualizacja leczenia uzupełniającego. U pacjentek starszych, z licznymi chorobami współistniejącymi, trudności mogą dotyczyć przeprowadzenia radykalnego leczenia operacyjnego. Szczególnym wyzwaniem są przypadki nisko zróżnicowanych histologicznie nowotworów (G3) oraz typów histologicznych o niekorzystnym rokowaniu (rak surowiczy, jasnokomórkowy), które charakteryzują się wysokim ryzykiem nawrotu i gorszą odpowiedzią na standardowe leczenie.