hipoksja
Wskazanie

Hipoksja, czyli niedotlenienie, to stan niedoboru tlenu w organizmie, tkankach lub komórkach. Może być spowodowana różnymi czynnikami, takimi jak przebywanie na dużej wysokości, choroby układu oddechowego (np. POChP, astma), zaburzenia krążenia (np. niewydolność serca), niedokrwistość czy zatrucie tlenkiem węgla. Objawami hipoksji są sinica, duszność, przyspieszony oddech, tachykardia, niepokój, zaburzenia świadomości, a w skrajnych przypadkach utrata przytomności.

W leczeniu hipoksji kluczowe jest usunięcie przyczyny niedotlenienia oraz podawanie tlenu. W Polsce stosuje się tlenoterapię przy użyciu koncentratorów tlenu lub butli tlenowych. W ostrych przypadkach podaje się tlen przez maskę twarzową lub wąsy tlenowe. W przewlekłej hipoksji stosuje się domową tlenoterapię. W leczeniu przyczynowym stosuje się leki rozszerzające oskrzela, takie jak Ventolin, Berodual, Atrovent, czy Seretide. W hipoksji spowodowanej niewydolnością serca podaje się leki moczopędne (np. Furosemid, Torsemed), inhibitory ACE (np. Prestarium, Enarenal) czy beta-blokery (np. Betaloc, Concor).

Największym wyzwaniem w leczeniu pacjentów z hipoksją jest precyzyjne określenie przyczyny niedotlenienia i wdrożenie odpowiedniego leczenia przyczynowego. Trudność stanowi również monitorowanie skuteczności tlenoterapii, szczególnie w warunkach domowych. U pacjentów z przewlekłymi chorobami płuc problemem jest balansowanie między dostarczeniem odpowiedniej ilości tlenu a ryzykiem zahamowania odruchu oddechowego (w przypadku POChP). Istotną kwestią jest także współpraca pacjenta i akceptacja często uciążliwej tlenoterapii, zwłaszcza jeśli musi być stosowana długoterminowo.