grzybica skóry owłosionej głowy
Wskazanie

Grzybica skóry owłosionej głowy (tinea capitis) to infekcja grzybicza skóry głowy i mieszków włosowych, wywoływana głównie przez dermatofity z rodzaju Trichophyton i Microsporum. Choroba dotyka przede wszystkim dzieci w wieku szkolnym, choć może wystąpić w każdym wieku. Objawia się złuszczaniem naskórka, świądem, zaczerwienieniem skóry głowy oraz charakterystycznymi ogniskami wyłysienia, gdzie włosy są połamane przy skórze.

W zależności od czynnika etiologicznego wyróżniamy różne postacie kliniczne: powierzchowną (z łuszczącymi się ogniskami), złuszczającą (z dużą ilością łusek), ropną (z odczynem zapalnym i wysiękiem) oraz postać wyjątkowo zakaźną – kerion Celsi, przebiegającą z bolesnymi, guzowatymi zmianami zapalnymi i możliwą trwałą utratą włosów.

Leczenie grzybicy owłosionej skóry głowy wymaga zastosowania terapii ogólnoustrojowej, ponieważ leki miejscowe nie penetrują mieszków włosowych wystarczająco głęboko. Podstawowymi lekami stosowanymi w Polsce są preparaty doustne zawierające terbinafinę (Lamisil, Terbinafin, Myconafine), itrakonazol (Orungal, Trioxal, Itrokast) lub flukonazol (Flukonazol, Flucofast, Flumycon). Leczenie zwykle trwa od 4 do 12 tygodni, w zależności od rodzaju patogenu i nasilenia infekcji.

Jako leczenie wspomagające stosuje się miejscowe preparaty przeciwgrzybicze w postaci szamponów zawierających ketokonazol (Nizoral), cyklopiroksolaminę (Pirolam) lub klotrimazol (Clotrimazolum). Ważnym elementem jest również odkażanie przedmiotów osobistego użytku pacjenta, takich jak grzebienie, szczotki do włosów czy nakrycia głowy.

Największe trudności w leczeniu grzybicy skóry owłosionej głowy stanowią: długi czas terapii wymagający konsekwencji pacjenta lub opiekunów, potencjalne działania niepożądane leków przeciwgrzybiczych (zwłaszcza hepatotoksyczność), ryzyko nawrotów przy niepełnym leczeniu oraz problem diagnostyczny związany z podobieństwem objawów do innych chorób skóry głowy (łuszczyca, łojotokowe zapalenie skóry). Dodatkowym wyzwaniem jest zapobieganie rozprzestrzenianiu się infekcji w środowisku pacjenta, szczególnie w placówkach oświatowych, gdzie zachodzi bliski kontakt między dziećmi.