epizod manii o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego
Wskazanie
Epizod manii o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego to stan charakteryzujący się patologicznie podwyższonym nastrojem, zwiększoną energią i aktywnością, które znacząco zaburzają codzienne funkcjonowanie pacjenta. Występuje najczęściej w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej typu I, ale może również towarzyszyć innym zaburzeniom psychicznym. Do głównych objawów należą: nadmierna aktywność, przyspieszenie mowy i myślenia, zmniejszona potrzeba snu, podwyższona samoocena, rozpraszalność uwagi, podejmowanie ryzykownych działań oraz czasem objawy psychotyczne (urojenia wielkościowe, prześladowcze).
W leczeniu epizodów manii o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego stosuje się przede wszystkim leki przeciwpsychotyczne drugiej generacji, stabilizatory nastroju oraz w niektórych przypadkach benzodiazepiny. Wśród leków przeciwpsychotycznych skutecznych w manii dostępnych w Polsce wymienić można: olanzapinę (Zolafren, Olzapin, Zalasta), kwetiapinę (Ketrel, Kventiax, Bonogren), risperidon (Rispolept, Orizon, Loxapac), aripiprazol (Abilify, Aryzalera, Asduter) czy ziprasidon (Zeldox). Z grupy stabilizatorów nastroju najczęściej stosuje się sole litu (Lithium Carbonicum), walproiniany (Depakine, Convulex) oraz karbamazepinę (Tegretol, Amizepin).
Największym wyzwaniem w leczeniu epizodów manii jest uzyskanie współpracy z pacjentem, który często nie ma poczucia choroby i odmawia przyjmowania leków. Pacjenci w stanie maniakalnym mogą być też trudni do opanowania w warunkach ambulatoryjnych, co często wymaga hospitalizacji. Istotnym problemem jest również dobranie optymalnej dawki leków, która skutecznie kontroluje objawy, ale nie powoduje nadmiernej sedacji i innych działań niepożądanych. Ponadto, leczenie wymaga regularnego monitorowania stanu somatycznego pacjenta, szczególnie przy stosowaniu litu (kontrola funkcji nerek, tarczycy) czy walproinianów (monitorowanie funkcji wątroby).
Długoterminowe postępowanie po ustąpieniu ostrego epizodu maniakalnego obejmuje profilaktykę nawrotów przy pomocy leków normotymicznych. Szczególnie istotne jest również prowadzenie psychoedukacji pacjenta i jego rodziny na temat natury choroby, rozpoznawania wczesnych objawów nawrotu oraz znaczenia regularnego przyjmowania leków. W terapii podtrzymującej stosuje się najczęściej lit, walproiniany, lamotrygine (Lamitrin, Plexxo) lub leki przeciwpsychotyczne w formie iniekcji o przedłużonym działaniu, takie jak risperidon (Rispolept Consta) czy aripiprazol (Abilify Maintena).
Lista leków z tym wskazaniem
-
Olanzapina Viatris – Tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej – 10 mg
Produkt leczniczy zawiera substancję czynną olanzapinę, dostępną w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej o różnych dawkach (5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg), oraz aspartam jako substancję pomocniczą. Lek stosuje się u dorosłych w leczeniu schizofrenii, a także w terapii epizodów manii o umiarkowanym do ciężkiego nasileniu. Ponadto preparat jest używany do długotrwałego utrzymania poprawy klinicznej oraz zapobiegania nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej po skutecznym leczeniu epizodu manii. Tabletki charakteryzują się szybkim rozpadem w jamie ustnej, co ułatwia ich przyjmowanie.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Olanzapina Viatris – Tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej – 20 mg
Lek zawiera olanzapinę jako substancję czynną oraz aspartam jako substancję pomocniczą. Dostępny jest w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej o różnych dawkach. Stosuje się go w leczeniu schizofrenii, epizodów manii o umiarkowanym do ciężkiego nasileniu oraz w zapobieganiu nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej. Lek pomaga również w długoterminowym utrzymaniu poprawy klinicznej u pacjentów odpowiednio reagujących na terapię.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku