ciężkie zaburzenie depresyjne
Wskazanie

Ciężkie zaburzenie depresyjne (ang. Major Depressive Disorder, MDD) to poważna choroba psychiczna charakteryzująca się utrzymującym się uczuciem smutku, pustki oraz utratą zainteresowania codziennymi czynnościami. Pacjenci doświadczają również zaburzeń snu, zmian apetytu, spadku energii, trudności z koncentracją, poczucia bezwartościowości i myśli samobójczych. Aby zdiagnozować ciężkie zaburzenie depresyjne, objawy muszą utrzymywać się przez co najmniej dwa tygodnie i powodować znaczne upośledzenie funkcjonowania społecznego, zawodowego lub w innych ważnych obszarach życia.

W leczeniu ciężkiego zaburzenia depresyjnego stosuje się farmakoterapię, psychoterapię lub ich kombinację. Wśród leków pierwszego wyboru znajdują się selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), takie jak: Brintellix (wortioksetyna), Lexapro/Cipralex (escitalopram), Zoloft/Asentra (sertralina), Prozac/Bioxetin (fluoksetyna) czy Seroxat/Paroxetine (paroksetyna). Inne grupy leków obejmują inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) jak Effexor/Velaxin (wenlafaksyna), Cymbalta/Duloxetine (duloksetyna), a także atypowe leki przeciwdepresyjne jak Wellbutrin/Elontril (bupropion), Mirzaten (mirtazapina) czy Trittico (trazodon).

W przypadkach opornych na leczenie stosuje się terapię skojarzoną, augmentację lekami przeciwpsychotycznymi (np. Seroquel/Ketrel – kwetiapina, Abilify – aripiprazol), stabilizatorami nastroju lub terapię elektrowstrząsową. Nowoczesne podejścia obejmują również stosowanie esketaminy (Spravato) w depresji lekoopornej oraz stymulację magnetyczną przezczaszkową (TMS).

Największe trudności w leczeniu ciężkiego zaburzenia depresyjnego obejmują lekooporność (około 30% pacjentów nie odpowiada na pierwszą linię leczenia), opóźnione działanie leków przeciwdepresyjnych (pełny efekt terapeutyczny pojawia się zwykle po 2-6 tygodniach), działania niepożądane prowadzące do przerwania terapii oraz wysokie ryzyko nawrotów. Wyzwaniem jest również zapewnienie bezpieczeństwa pacjentom z myślami samobójczymi, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia, gdy energia pacjenta może wzrastać szybciej niż nastrój. Istotnym problemem jest także stygmatyzacja i brak adherencji do zaleceń terapeutycznych, co wymaga edukacji pacjenta i jego bliskich.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl