ból spowodowany lekkim nadwyrężeniem
Wskazanie

Ból spowodowany lekkim nadwyrężeniem jest częstym problemem dotykającym zarówno pacjentów aktywnych fizycznie, jak i prowadzących siedzący tryb życia. Nadwyrężenie to mikrourazy tkanek miękkich – mięśni, ścięgien lub więzadeł – powstające wskutek przeciążenia, nagłego ruchu lub powtarzalnych czynności. Typowe objawy obejmują ostry lub tępy ból, obrzęk, sztywność oraz ograniczenie ruchomości w obrębie dotkniętego obszaru.

W leczeniu bólu spowodowanego lekkim nadwyrężeniem stosuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), które jednocześnie redukują ból i stan zapalny. Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak: Ibuprom, Nurofen, Ibufen (zawierające ibuprofen), Apap, Paracetamol (paracetamol) czy Dexak, Diclac, Dicloberl (diklofenak). W przypadku bólu mięśniowego stosowane są także preparaty rozluźniające mięśnie jak Myorelax, Miorelax, czy Mydocalm (tolperizon).

Ważnym elementem terapii jest stosowanie miejscowych preparatów przeciwbólowych i przeciwzapalnych w postaci maści, żeli czy plastrów. Popularne są: Voltaren, Dicloratio, Diclac żel (diklofenak), Ketonal, Ketoprofen żel (ketoprofen) oraz Lidokain (lidokaina). W niektórych przypadkach zaleca się preparaty łączone z mentholem czy kamforą, jak Bengay czy Deep Relief.

Największe trudności w leczeniu bólu spowodowanego lekkim nadwyrężeniem wiążą się z tendencją pacjentów do zbyt szybkiego powrotu do aktywności fizycznej, co może prowadzić do nasilenia objawów i przewlekłego stanu zapalnego. Wyzwaniem jest także edukacja pacjentów w zakresie prawidłowej rehabilitacji, która powinna obejmować odpoczynek, aplikację zimna w pierwszej fazie, a następnie ciepła, stopniowe rozciąganie i wzmacnianie osłabionych struktur. Dodatkowo, długotrwałe stosowanie NLPZ może prowadzić do działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, nerek czy układu sercowo-naczyniowego, co wymaga monitorowania, szczególnie u pacjentów z chorobami współistniejącymi.