ból pochodzenia pourazowego stawów
Wskazanie

Ból pochodzenia pourazowego stawów to dolegliwość występująca na skutek różnego rodzaju urazów, takich jak skręcenia, zwichnięcia, naciągnięcia czy stłuczenia. Uszkodzeniu mogą ulec struktury wewnątrzstawowe, takie jak więzadła, torebka stawowa, łąkotki czy chrząstka stawowa. Stawy najczęściej dotknięte tego typu urazami to staw kolanowy, skokowy, nadgarstkowy oraz barkowy.

Leczenie bólu pochodzenia pourazowego stawów zależy od stopnia uszkodzenia. W początkowej fazie stosuje się postępowanie według zasady PRICE (Protection, Rest, Ice, Compression, Elevation), czyli ochrona stawu, odpoczynek, okłady z lodu, kompresja i uniesienie kończyny. W farmakoterapii bólu pourazowego stawów stosuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), dostępne w różnych postaciach – doustnej, miejscowej oraz iniekcji.

Wśród preparatów dostępnych w Polsce w leczeniu bólu pourazowego stawów stosuje się m.in.: Ibuprom, Nurofen, Ibufen (ibuprofen), Diclac, Dicloziaja, Voltaren (diklofenak), Acenol, Apap, Paracetamol (paracetamol), a także leki miejscowe w postaci maści, żeli czy plastrów, takie jak: Voltaren Max, Dip Rilif, Diclac żel, Ketonal, Fastum, Ultrafastin. W cięższych przypadkach mogą być stosowane opioidowe leki przeciwbólowe, jak Tramal (tramadol).

Największe trudności w leczeniu bólu pourazowego stawów wiążą się z właściwą diagnozą stopnia uszkodzenia. Niekiedy konieczne jest wykonanie badań obrazowych (RTG, USG, MRI), aby określić charakter i zakres urazu. Kolejnym wyzwaniem jest odpowiednie dobranie terapii, szczególnie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, u których stosowanie NLPZ może być ograniczone (np. choroba wrzodowa, niewydolność nerek, zaburzenia krzepnięcia). Istotnym problemem jest również rehabilitacja powypadkowa, która wymaga czasu i zaangażowania pacjenta, a także ryzyko rozwoju przewlekłego bólu lub niestabilności stawu w przypadku nieprawidłowego leczenia ostrej fazy urazu.