stan zapalny pochodzenia pourazowego stawów
Wskazanie

Stan zapalny pochodzenia pourazowego stawów to zespół objawów występujących po urazie mechanicznym tkanki stawowej. Charakteryzuje się bólem, obrzękiem, ograniczeniem ruchomości stawu oraz zaczerwienieniem okolicy stawu. Najczęściej dotyczy stawów kolanowych, skokowych, nadgarstkowych oraz barkowych, które są szczególnie narażone na urazy podczas aktywności fizycznej.

W ostrej fazie stanu zapalnego pochodzenia pourazowego stosuje się zasadę PRICE (Protection – ochrona, Rest – odpoczynek, Ice – lód, Compression – ucisk, Elevation – uniesienie). Farmakoterapia obejmuje niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) stosowane miejscowo i ogólnie. W Polsce często stosuje się preparaty takie jak: Dicloratio, Voltaren, Diclac, Diclofenak (diklofenak), Ibum, Nurofen, Ibuprofen Hasco (ibuprofen), Naproxen, Anapran (naproksen) czy Nimesil, Aulin (nimesulid).

W przypadkach bardziej nasilonych stanów zapalnych lekarz może zalecić kortykosteroidy podawane dostawowo, takie jak Diprophos czy Depo-Medrol. Jako leczenie wspomagające stosuje się również preparaty zawierające glukozaminę i chondroitynę (Artresan, Arthron, Flexagen), które wspierają regenerację tkanki chrzęstnej.

Największe trudności w leczeniu stanów zapalnych pourazowych stawów obejmują ryzyko przewlekłego bólu i zaburzeń funkcji stawu przy niewłaściwym lub spóźnionym leczeniu. Wyzwaniem jest także utrzymanie równowagi między koniecznym odciążeniem stawu a potrzebą wczesnej rehabilitacji zapobiegającej zesztywnieniu. U pacjentów stosujących przewlekle NLPZ istnieje ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, nerek i układu sercowo-naczyniowego, co wymaga monitorowania terapii, zwłaszcza u osób starszych i obciążonych chorobami współistniejącymi.