astma wywołana wysiłkiem fizycznym
Wskazanie

Astma wywołana wysiłkiem fizycznym (Exercise-Induced Asthma, EIA) lub skurcz oskrzeli wywołany wysiłkiem (Exercise-Induced Bronchoconstriction, EIB) to stan, w którym aktywność fizyczna prowadzi do zwężenia dróg oddechowych. Objawy pojawiają się zwykle podczas lub po intensywnym wysiłku i obejmują duszność, świszczący oddech, kaszel, ucisk w klatce piersiowej oraz zmniejszoną wydolność fizyczną. Schorzenie to występuje u 80-90% pacjentów z astmą przewlekłą, ale może również dotykać osoby bez rozpoznanej astmy, szczególnie sportowców.

W leczeniu astmy wysiłkowej stosuje się kilka grup leków. Podstawową terapię stanowią krótko działające beta2-mimetyki (SABA) przyjmowane przed wysiłkiem, takie jak salbutamol (Ventolin, Aspulmo, Salbutamol Hasco) czy fenoterol (Berotec). Alternatywnie można zastosować długo działające beta2-mimetyki (LABA) jak formoterol (Oxodil, Foradil, Zafiron) czy salmeterol (Serevent). U pacjentów z przewlekłą astmą istotne jest regularne stosowanie wziewnych glikokortykosteroidów (np. Pulmicort, Flixotide, Cortare, Budelin Novolizer), często w połączeniu z LABA (Symbicort, Seretide, Fostex).

W zapobieganiu astmie wysiłkowej stosuje się również leki przeciwleukotrienowe, takie jak montelukast (Montelukast Bluefish, Orilukast, Astmodil, Monkasta). W ciężkich przypadkach można rozważyć leki antycholinergiczne jak bromek ipratropium (Atrovent) lub bromek tiotropium (Spiriva). U pacjentów z ciężką, oporną astmą stosuje się także terapie biologiczne, jak omalizumab (Xolair), mepolizumab (Nucala) czy benralizumab (Fasenra).

Największe trudności w leczeniu astmy wysiłkowej obejmują zróżnicowanie objawów od innych stanów wywołujących duszność wysiłkową, takich jak dysfunkcja strun głosowych czy choroby serca. Wyzwaniem jest również osiągnięcie optymalnej kontroli objawów bez ograniczania aktywności fizycznej pacjenta. Istotnym problemem bywa nieprzestrzeganie zaleceń dotyczących przyjmowania leków przed wysiłkiem oraz unikanie przez pacjentów aktywności fizycznej z obawy przed wystąpieniem objawów. Dodatkową trudnością jest sezonowość objawów (nasilenie w zimnych, suchych warunkach) oraz konieczność indywidualizacji leczenia w zależności od rodzaju i intensywności uprawianej aktywności fizycznej.