przewlekła astma o umiarkowanym nasileniu
Wskazanie

Przewlekła astma o umiarkowanym nasileniu to stan, w którym u pacjenta występują objawy astmatyczne kilka razy w tygodniu, mogące wpływać na codzienną aktywność i sen. Charakteryzuje się nawracającym skurczem oskrzeli, nadreaktywnością dróg oddechowych i stanem zapalnym. Pacjenci doświadczają okresowych zaostrzeń, a wartości szczytowego przepływu wydechowego (PEF) lub natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) wynoszą zwykle 60-80% wartości należnej z zauważalną zmiennością.

W leczeniu przewlekłej astmy o umiarkowanym nasileniu stosuje się podejście stopniowane zgodnie z wytycznymi GINA. Podstawą terapii są wziewne glikokortykosteroidy (wGKS) w średnich dawkach, często w połączeniu z długo działającymi β2-mimetykami (LABA). Na polskim rynku dostępne są preparaty łączone jak: Symbicort (budezonid + formoterol), Seretide (flutykazon + salmeterol), Fostex (beklometazon + formoterol), Trimbow (beklometazon + formoterol + glikopironium) czy Relvar (flutykazon + wilanterol). Alternatywnie stosuje się wziewne glikokortykosteroidy z modyfikatorami leukotrienów, takimi jak Montelukast (Monkasta, Astmodil, Milukante).

Przy zaostrzeniach wykorzystuje się krótko działające β2-mimetyki (SABA) jak Ventolin (salbutamol) czy Berodual (fenoterol + bromek ipratropium). W przypadkach niewystarczającej kontroli można rozważyć dołączenie leków antycholinergicznych jak Spiriva (tiotropium) lub terapii biologicznych jak Xolair (omalizumab) przy dominującej komponencie alergicznej.

Największe trudności w leczeniu astmy o umiarkowanym nasileniu obejmują: nieprzestrzeganie zaleceń przez pacjentów (szczególnie regularne przyjmowanie leków kontrolujących), nieprawidłową technikę inhalacji ograniczającą skuteczność terapii, trudności w osiągnięciu pełnej kontroli objawów bez zwiększania dawek leków oraz występowanie działań niepożądanych przy długotrwałym stosowaniu wGKS. Wyzwaniem pozostaje również różnicowanie zaostrzeń astmy od infekcji dróg oddechowych oraz identyfikacja i eliminacja czynników wyzwalających, które mogą być indywidualne dla każdego pacjenta.