Właściwości farmakokinetyczne
Chloramfenikol

Właściwości farmakokinetyczne chloramfenikolu

Chloramfenikol jest substancją czynną o bardzo dobrych właściwościach penetracyjnych. Cechuje go zdolność do przenikania przez liczne bariery biologiczne i błony komórkowe, a także łatwość przenikania przez barierę łożyskową, co ma istotne znaczenie kliniczne.¹²

Metabolizm chloramfenikolu

Głównym miejscem metabolizmu chloramfenikolu jest wątroba. Procesy biotransformacji obejmują przede wszystkim dwa szlaki metaboliczne:

• sprzęganie z kwasem glukuronowym
• redukcję grupy azotowej

³⁴

Eliminacja chloramfenikolu

Chloramfenikol podlega wydalaniu głównie przez nerki. Około 90% substancji jest wydalane z moczem przede wszystkim w postaci nieaktywnych metabolitów, przy czym proces ten zachodzi głównie w mechanizmie transportu kanalikowego. Jedynie około 10% podanej dawki podlega przesączaniu kłębuszkowemu i jest wydalane w postaci niezmienionej.⁵⁶

Farmakokinetyka chloramfenikolu po podaniu miejscowym

W przypadku aplikacji miejscowej chloramfenikolu w postaci maści (np. Detreomycyna 1%, Detreomycyna 2%), substancja działa przede wszystkim na zewnętrznej powierzchni skóry. Wchłanianie ogólnoustrojowe chloramfenikolu przy takim podaniu jest określane jako znikome.⁷⁸

Badania wykazały, że po zastosowaniu 10-20 mg chloramfenikolu na skórę w schemacie dawkowania: dwa razy na dobę przez pierwsze 4 dni, a następnie raz na dobę przez 4 tygodnie, stężenie substancji w próbkach krwi pobieranych co tydzień nie przekraczało 6 ppb (części na miliard).⁹¹⁰

Porównanie stężeń chloramfenikolu przy różnych drogach podania

Przy miejscowym stosowaniu 1% roztworu alkoholowego chloramfenikolu, stężenia substancji w osoczu pacjentów mieszczą się w zakresie od 5 do 180 μg/l (średnio 25 μg/l). Dla porównania, podczas leczenia doustnego przeciętne stężenie chloramfenikolu w osoczu wynosi 25 mg/l, co jest wartością około 1000-krotnie wyższą.¹¹¹²

Z klinicznego punktu widzenia istotne jest, że stężenie chloramfenikolu w surowicy krwi po aplikacjach miejscowych jest co najmniej stukrotnie niższe od stężeń, które mogą powodować ogólnoustrojowe działania niepożądane związane z tą substancją.¹³¹⁴