Leki zawierające w składzie
adrenalinum

Adrenalinum (adrenalina, epinefryna) to endogenny katecholaminowy hormon i neuroprzekaźnik, wydzielany przez rdzeń nadnerczy w odpowiedzi na stres, wysiłek fizyczny czy silne emocje. W medycynie jest stosowana jako lek o silnym działaniu sympatykomimetycznym, aktywującym receptory α i β-adrenergiczne, co prowadzi do zwiększenia częstości akcji serca, skurczu naczyń krwionośnych, rozszerzenia oskrzeli oraz mobilizacji rezerw energetycznych organizmu.

Adrenalina znajduje zastosowanie przede wszystkim w stanach nagłych, takich jak zatrzymanie krążenia, wstrząs anafilaktyczny, ciężki atak astmy oskrzelowej czy obrzęk naczynioruchowy. W Polsce jest dostępna w postaci preparatów takich jak Adrenalina WZF, EpiPen, Anapen, Emerade czy Fastjekt. Występuje w ampułkach do podania dożylnego oraz w postaci autostrzykawek do samodzielnego podania domięśniowego w przypadku ciężkiej reakcji alergicznej.

Największą zaletą adrenaliny jest jej szybkie działanie i wysoka skuteczność w stanach zagrożenia życia. W przypadku anafilaksji jest lekiem z wyboru, który może uratować życie pacjenta poprzez odwrócenie obrzęku krtani, hipotensji i skurczu oskrzeli. W resuscytacji krążeniowo-oddechowej zwiększa perfuzję wieńcową i mózgową, poprawiając szanse na skuteczne przywrócenie krążenia.

Stosowanie adrenaliny wiąże się jednak z istotnymi zagrożeniami, szczególnie przy podaniu dożylnym. Może powodować zaburzenia rytmu serca (tachykardia, arytmie komorowe), znaczny wzrost ciśnienia tętniczego z ryzykiem krwawienia mózgowego, niedokrwienie mięśnia sercowego czy obkurczenie naczyń obwodowych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobą wieńcową, nadciśnieniem tętniczym, nadczynnością tarczycy oraz u osób przyjmujących inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne czy beta-blokery. Dawkowanie adrenaliny musi być precyzyjne, gdyż przedawkowanie może prowadzić do poważnych powikłań sercowo-naczyniowych.