Właściwości farmakokinetyczne
Vidotin 8 mg

Właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu

Peryndopryl z tert-butyloaminą, substancja czynna leku Vidotin, jest prolekiem, który ulega konwersji do aktywnego metabolitu peryndoprylatu. Charakterystyka farmakokinetyczna obejmuje kluczowe procesy zachodzące w organizmie po podaniu leku, które zostały szczegółowo opisane poniżej.¹

Wchłanianie

Po doustnym podaniu peryndopryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w stosunkowo krótkim czasie – w ciągu 1 godziny od przyjęcia dawki. Okres półtrwania macierzystego peryndoprylu w osoczu wynosi również 1 godzinę.²

Istotnym aspektem farmakokinetyki peryndoprylu jest jego metabolizm do aktywnej formy – peryndoprylatu. Proces ten jest efektywny, lecz nie całkowity – do krwiobiegu wchłania się 27% podanej dawki w postaci aktywnego metabolitu. Oprócz aktywnego peryndoprylatu, z peryndoprylu powstaje również pięć metabolitów, które nie wykazują aktywności farmakologicznej.³

Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu jest osiągane nieco później niż związku macierzystego – w ciągu 3-4 godzin po przyjęciu leku. Warto podkreślić, że biodostępność peryndoprylu wykazuje liniową zależność pomiędzy dawką a stężeniem w osoczu, co ma istotne znaczenie kliniczne przy doborze dawkowania.⁴

Spożycie pokarmu ma istotny wpływ na farmakokinetykę peryndoprylu – zmniejsza przemianę do aktywnego peryndoprylatu, a tym samym obniża biodostępność leku. Z tego powodu zaleca się podawanie leku w pojedynczej dawce dobowej, rano przed posiłkiem, co zapewnia optymalną biodostępność i skuteczność terapeutyczną.⁵

Dystrybucja

Peryndoprylat po wchłonięciu jest dystrybuowany w organizmie, przy czym objętość dystrybucji dla niezwiązanej frakcji peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Parametr ten wskazuje na umiarkowane rozprzestrzenianie się leku w tkankach.⁶

Wiązanie peryndoprylatu z białkami osocza jest stosunkowo niewielkie i wynosi 20%. Głównym białkiem wiążącym jest konwertaza angiotensyny, co jest istotne z punktu widzenia mechanizmu działania leku. Należy podkreślić, że stopień wiązania z białkami jest zależny od stężenia peryndoprylatu w osoczu.⁷

Eliminacja

Główną drogą eliminacji peryndoprylatu z organizmu jest wydalanie przez nerki. Okres półtrwania w fazie eliminacji dla frakcji niezwiązanej peryndoprylatu wynosi około 17 godzin, co wpływa na częstotliwość dawkowania leku. Stan stacjonarny stężenia we krwi osiągany jest po około 4 dniach regularnego stosowania.⁸

W przypadku pacjentów poddawanych hemodializie, klirens dializacyjny peryndoprylatu wynosi 70 ml/min, co świadczy o dobrej eliminacji leku podczas dializy i może wymagać dostosowania dawkowania u tych pacjentów.⁹

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się zmniejszone wydalanie peryndoprylatu, co może skutkować podwyższonym stężeniem leku w osoczu. Ten fakt należy uwzględnić podczas ustalania dawkowania dla tej grupy pacjentów.¹⁰

Pacjenci z niewydolnością serca

U pacjentów z niewydolnością serca obserwuje się zmniejszone wydalanie peryndoprylatu, podobnie jak u osób w podeszłym wieku. Wynika to z zaburzeń hemodynamicznych towarzyszących niewydolności serca, które wpływają na perfuzję nerek i w konsekwencji na wydalanie leku.¹¹

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ze względu na główną drogę eliminacji peryndoprylatu przez nerki, u pacjentów z niewydolnością nerek dochodzi do zmniejszonego wydalania tego metabolitu. W tej grupie pacjentów konieczne jest dostosowanie dawki w zależności od stopnia zaburzeń czynności nerek, ocenianych na podstawie klirensu kreatyniny.¹²

Pacjenci z marskością wątroby

U pacjentów z marskością wątroby obserwuje się istotne zmiany w kinetyce peryndoprylu. Klirens wątrobowy związku macierzystego (peryndoprylu) zmniejsza się o połowę, co wynika z upośledzenia funkcji metabolicznej wątroby. Jednakże, co istotne, ilość wytwarzanego peryndoprylatu (aktywnego metabolitu) nie ulega zmniejszeniu. Z tego powodu u pacjentów z marskością wątroby dostosowanie dawki leku nie jest konieczne.¹³