Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Toptelmi

Telmisartan, substancja czynna leku Toptelmi, został poddany szczegółowym badaniom przedklinicznym w celu oceny jego profilu bezpieczeństwa. Badania te dostarczyły istotnych informacji dotyczących potencjalnych działań niepożądanych oraz wpływu leku na różne układy organizmu przed wprowadzeniem go do badań klinicznych u ludzi.¹

Wpływ na parametry hematologiczne i czynność nerek

W badaniach nieklinicznych zaobserwowano, że dawki telmisartanu powodujące ekspozycję porównywalną z tą uzyskiwaną po podaniu dawek terapeutycznych u ludzi, wywoływały istotne zmiany hematologiczne. Odnotowano zmniejszenie podstawowych parametrów czerwonokrwinkowych, w tym liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu.²

Równocześnie zaobserwowano zmiany w hemodynamicznej czynności nerek, które przejawiały się zwiększeniem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy krwi badanych zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym. Dodatkowo stwierdzono podwyższenie stężenia potasu w surowicy.³

Zmiany morfologiczne w nerkach

W badaniach na modelach zwierzęcych, w szczególności u psów, obserwowano charakterystyczne zmiany morfologiczne w obrębie nerek. Zmiany te obejmowały poszerzenie kanalików nerkowych oraz ich zanik. Te istotne zmiany strukturalne w nerkach mogą mieć związek z mechanizmem działania telmisartanu jako antagonisty receptora angiotensyny II.⁴

Wpływ na błonę śluzową żołądka

W trakcie badań przedklinicznych u szczurów i psów stwierdzono również uszkodzenia błony śluzowej żołądka. Zmiany te obejmowały nadżerki, owrzodzenia oraz zmiany zapalne. Należy podkreślić, że te działania niepożądane wynikały z działania farmakologicznego telmisartanu i są znane również z badań innych leków z grup inhibitorów konwertazy angiotensyny oraz antagonistów receptora angiotensyny II.⁵

Co istotne, wykazano, że powyższym działaniom niepożądanym można było zapobiec poprzez doustne uzupełniające podanie roztworu chlorku sodu.⁶

Wpływ na układ renina-angiotensyna-aldosteron

W odpowiedzi na podawanie telmisartanu u badanych gatunków zwierząt obserwowano charakterystyczne zmiany w układzie renina-angiotensyna-aldosteron. Zmiany te obejmowały:

• Zwiększenie aktywności reninowej osocza
• Przerost aparatu przykłębuszkowego nerek
• Rozrost aparatu przykłębuszkowego nerek

Powyższe zmiany są typowe również dla innych leków z klasy inhibitorów konwertazy angiotensyny oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Istotne jest, że nie wydaje się, aby opisane zmiany miały znaczenie kliniczne dla pacjentów stosujących telmisartan.⁷

Wpływ na rozwój płodu i noworodka

Przeprowadzone badania nie dostarczyły jednoznacznych dowodów na teratogenne działanie telmisartanu. Jednakże po zastosowaniu toksycznych dawek tej substancji obserwowano wpływ na rozwój noworodka. Efekty te obejmowały:

• Mniejszą masę ciała noworodków
• Opóźniony czas otwarcia oczu

Należy podkreślić, że efekty te występowały wyłącznie przy zastosowaniu dawek, które wykazywały działanie toksyczne.⁸

Potencjał mutagenny i rakotwórczy

Przeprowadzono kompleksowe badania potencjału genotoksycznego i karcynogennego telmisartanu. W badaniach in vitro nie stwierdzono działania mutagennego ani znaczącego efektu klastogennego (uszkadzającego chromosomy). Ponadto, długoterminowe badania przeprowadzone na myszach i szczurach nie wykazały działania rakotwórczego telmisartanu.⁹