Właściwości farmakodynamiczne
Remifentanil B. Braun 2 mg

Remifentanil B. Braun to opioidowy agonista receptorów μ, dostępny jako proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, zawierający 2 mg remifentanylu w 1 ml po przygotowaniu. Charakteryzuje się szybkim początkiem i bardzo krótkim czasem działania, co umożliwia precyzyjną kontrolę analgezji podczas znieczulenia ogólnego. W badaniach klinicznych u noworodków i niemowląt (≤ 8 tygodni, ASA I-II) poddawanych pyloromiotomii, remifentanyl podawany w dawce początkowej 0,4 μg/kg/min wykazał porównywalną skuteczność do halotanu, z krótszym, choć statystycznie nieistotnym, czasem wybudzenia. Ponadto, remifentanyl nie powodował wzrostu stężenia histaminy w surowicy nawet przy dawkach do 30 µg/kg, co potwierdza jego bezpieczeństwo w kontekście ryzyka reakcji anafilaktycznych.

Pobierz ChPL PDF Remifentanil B. Braun – Proszek do sporządzania koncentratu roztworu do wstrzykiwań – 2 mg
  1. Wprowadzenie do właściwości farmakodynamicznych leku Remifentanil B. Braun
  2. Mechanizm działania remifentanylu
    1. Wpływ na stężenie histaminy
  3. Zastosowanie kliniczne w różnych grupach wiekowych
    1. Stosowanie u noworodków i niemowląt (poniżej 1 roku życia)
    2. Stosowanie w całkowitym znieczuleniu dożylnym (TIVA) u dzieci i młodzieży (6 miesięcy – 16 lat)
  4. Profil bezpieczeństwa w badaniach klinicznych
    1. Kolejne rozdziały
Wskazania
  1. znieczulenie ogólne
  2. znieczulenie pacjenta mechanicznie wentylowanego
Substancja czynna
  1. remifentanyl
Kategoria leku
  1. leki przeciwbólowe
  2. leki znieczulające
  3. opioidy

Wprowadzenie do właściwości farmakodynamicznych leku Remifentanil B. Braun

Remifentanil B. Braun to preparat zawierający remifentanyl w postaci chlorowodorku, dostępny jako proszek do sporządzania koncentratu roztworu do wstrzykiwań/do infuzji. Produkt leczniczy należy do grupy farmakoterapeutycznej opioidów stosowanych w znieczuleniu ogólnym (kod ATC: N01AH06). Po przygotowaniu zgodnie z zaleceniami, 1 ml produktu zawiera 2 mg remifentanylu.1

Mechanizm działania remifentanylu

Remifentanyl wykazuje selektywne działanie agonistyczne na receptory opioidowe μ. Charakterystyczną cechą tego leku jest szybki początek działania oraz bardzo krótki czas działania, co wyróżnia go spośród innych opioidów. Działanie remifentanylu może być skutecznie zniesione poprzez zastosowanie antagonistów receptorów opioidowych, takich jak nalokson.2

Wpływ na stężenie histaminy

Badania przeprowadzone zarówno u pacjentów, jak i u zdrowych ochotników nie wykazały zwiększenia stężenia histaminy we krwi po podaniu remifentanylu w pojedynczych dawkach dochodzących do 30 µg/kg masy ciała. Jest to istotna informacja z punktu widzenia bezpieczeństwa stosowania leku, gdyż uwolnienie histaminy mogłoby prowadzić do niepożądanych reakcji, takich jak rozszerzenie naczyń krwionośnych czy skurcz oskrzeli.3

Zastosowanie kliniczne w różnych grupach wiekowych

Stosowanie u noworodków i niemowląt (poniżej 1 roku życia)

Skuteczność i bezpieczeństwo remifentanylu u noworodków i bardzo małych niemowląt oceniono w wieloośrodkowym randomizowanym badaniu klinicznym. Badanie prowadzono metodą otwartą w grupach równoległych, z randomizacją w stosunku 2:1 (remifentanyl : halotan). Objęło ono 60 młodych niemowląt i noworodków w wieku ≤ 8 tygodni (średnia wieku wynosiła 5,5 tygodnia), w stanie fizycznym w skali ASA I-II, poddawanych zabiegowi pyloromiotomii.4

W grupie otrzymującej remifentanyl, lek podawano we wstępnej infuzji ciągłej z szybkością 0,4 μg/kg/min, z możliwością modyfikacji dawki lub podania dodatkowych dawek w zależności od potrzeb. W grupie kontrolnej stosowano halotan w stężeniu początkowym 0,4%, które mogło być zwiększane w razie potrzeby. U wszystkich pacjentów znieczulenie podtrzymywano przez podawanie mieszanki 70% podtlenku azotu (N₂O) i 30% tlenu. Wyniki badania wykazały, że czas wybudzenia u pacjentów otrzymujących remifentanyl był krótszy niż w grupie znieczulanej halotanem, jednak różnica ta nie osiągnęła istotności statystycznej.5

Stosowanie w całkowitym znieczuleniu dożylnym (TIVA) u dzieci i młodzieży (6 miesięcy – 16 lat)

Zastosowanie remifentanylu w technice całkowitego znieczulenia dożylnego (TIVA) u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 16 lat, w porównaniu ze znieczuleniem wziewnym, oceniano w trzech badaniach randomizowanych prowadzonych metodą otwartą. Badania te obejmowały różne rodzaje zabiegów chirurgicznych: operacje dolnej części jamy brzusznej/urologiczne, operacje laryngologiczne oraz operacje ogólne lub laryngologiczne.6

Rodzaj operacji Wiek pacjentów (lata), (N) Warunki badania (podtrzymywanie) Czas ekstubacji (min) (średnia (SD))
Operacja dolnej części jamy brzusznej/urologiczna 0,5-16 (120) TIVA: propofol (5-10 mg/kg/godz.) + remifentanyl (0,125-1,0 µg/kg/min)
Znieczulenie wziewne: sewofluran (1,0-1,5 MAC) + remifentanyl (0,125-1,0 µg/kg/min)		 11,8 (4,2)
15,0 (5,6) (p < 0,05)
Operacja laryngologiczna 4-11 (50) TIVA: propofol (3 mg/kg/godz.) + remifentanyl (0,5 µg/kg/min)
Znieczulenie wziewne: desfluran (1,3 MAC) + mieszanka z N₂O		 11 (3,7)
9,4 (2,9) różnica nieistotna
Operacja ogólna lub laryngologiczna 2-12 (153) TIVA: propofol (100-200 µg/kg/godz.) + remifentanyl (0,2-0,5 µg/kg/min)
Znieczulenie wziewne: sewofluran (1,0-1,5 MAC) + mieszanka z N₂O		 porównywalny czas ekstubacji (w oparciu o ograniczone dane)

Profil bezpieczeństwa w badaniach klinicznych

W badaniu dotyczącym operacji dolnej części jamy brzusznej i zabiegów urologicznych, porównującym skojarzenie remifentanyl/propofol ze skojarzeniem remifentanyl/sewofluran, zaobserwowano istotne różnice w częstości występowania działań niepożądanych związanych z układem krążenia. Niedociśnienie występowało istotnie częściej przy zastosowaniu skojarzenia remifentanyl/sewofluran, natomiast rzadkoskurcz (bradykardia) był znamiennie częstszy przy zastosowaniu skojarzenia remifentanyl/propofol.7

W badaniu oceniającym stosowanie remifentanylu podczas operacji laryngologicznych, porównującym skojarzenie remifentanyl/propofol ze skojarzeniem desfluran/podtlenek azotu, wykazano znamiennie większą częstość akcji serca u pacjentów znieczulanych skojarzeniem desfluran/podtlenek azotu w porównaniu ze skojarzeniem remifentanyl/propofol oraz w porównaniu z wartościami wyjściowymi. Wskazuje to na bardziej stabilny profil hemodynamiczny przy zastosowaniu techniki TIVA z remifentanylem i propofolem.8

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl