Właściwości farmakokinetyczne leku Recreol 50 mg/g

Właściwości farmakokinetyczne deksopantenolu, substancji czynnej maści Recreol (50 mg/g), opisują proces wchłaniania, metabolizmu, dystrybucji oraz eliminacji tego związku w organizmie. Poznanie tych właściwości jest kluczowe dla zrozumienia działania leku po aplikacji na skórę.¹

Wchłanianie

Badania wykorzystujące pantenol znakowany izotopem trytu jednoznacznie wykazały, że substancja czynna przenika przez barierę skórną i ulega wchłanianiu po miejscowej aplikacji. Jest to istotna informacja potwierdzająca skuteczność działania leku po podaniu zewnętrznym na skórę.²

Metabolizm

Po wchłonięciu przez skórę, deksopantenol ulega szybkiej konwersji metabolicznej do kwasu pantotenowego. Ten proces przemiany jest efektywny i zachodzi z łatwością w organizmie. Powstały kwas pantotenowy jest następnie dystrybuowany do tkanek organizmu, głównie w postaci koenzymu A, który pełni kluczową rolę w wielu procesach metabolicznych zachodzących w komórkach.³

Dystrybucja

Kwas pantotenowy, będący metabolitem deksopantenolu, wiąże się w krwiobiegu z białkami osocza. Główne białka uczestniczące w tym procesie to β-globuliny oraz albuminy. Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u zdrowych osób dorosłych wykazały obecność kwasu pantotenowego w organizmie w określonych stężeniach:⁴

Eliminacja

Istotną cechą farmakokinetyczną kwasu pantotenowego jest fakt, że nie ulega on dalszemu rozpadowi metabolicznemu w organizmie. W konsekwencji jest wydalany w postaci niezmienionej, głównie dwiema drogami:⁵

• Z moczem – tą drogą wydalane jest około 60-70% dawki doustnej kwasu pantotenowego
• Z kałem – tą drogą eliminowane jest pozostałe 30-40% substancji

Dobowa ilość kwasu pantotenowego wydalanego z moczem różni się w zależności od wieku:⁶

• Dorośli: 2-7 mg na dobę
• Dzieci: 2-3 mg na dobę

Powyższe dane farmakokinetyczne potwierdzają, że deksopantenol zawarty w maści Recreol 50 mg/g po aplikacji na skórę ulega wchłonięciu, a następnie jest metabolizowany do aktywnej formy – kwasu pantotenowego, który po rozprowadzeniu w tkankach organizmu i spełnieniu funkcji biologicznych jest eliminowany drogą nerkową i jelitową.⁷