Właściwości farmakokinetyczne
Papaverinum hydrochloricum WZF 20 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne leku Papaverinum Hydrochloricum WZF

Papaweryna jest alkaloidem pochodzenia naturalnego, stosowanym jako lek spazmolityczny. Postać farmaceutyczna Papaverinum Hydrochloricum WZF to roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 20 mg/ml, który stanowi przezroczysty, bezbarwny lub lekko żółtawy płyn przeznaczony do podania parenteralnego. ¹

Wiązanie z białkami osocza

Papaweryna charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami surowicy, osiągającym około 90%. Jest to istotny parametr wpływający na dystrybucję leku w organizmie oraz na jego biodostępność. Tak wysoki stopień wiązania z białkami może mieć znaczenie kliniczne przy jednoczesnym stosowaniu innych leków o wysokim powinowactwie do białek osocza. ²

Metabolizm

Proces biotransformacji papaweryny zachodzi głównie w wątrobie. Lek podlega intensywnym przemianom metabolicznym, w wyniku których powstają nieaktywne farmakologicznie metabolity. Wątroba jako główny organ odpowiedzialny za metabolizm papaweryny, ma kluczowe znaczenie w eliminacji leku z organizmu. Zaburzenia funkcji wątroby mogą prowadzić do zmian w farmakokinetyce papaweryny. ³

Eliminacja

Po metabolizacji w wątrobie, papaweryna jest wydalana przez nerki w postaci nieczynnych metabolitów. Jest to główna droga eliminacji leku z organizmu. Nie wykazano znaczącego wydalania papaweryny w postaci niezmienionej. ⁴

Okres półtrwania

Okres półtrwania papaweryny mieści się w zakresie od 0,5 do 2 godzin, przy czym średni czas półtrwania wynosi 1,6 godziny. Relatywnie krótki okres półtrwania ma istotne implikacje kliniczne, wskazując na potrzebę częstszego dawkowania w celu utrzymania terapeutycznego stężenia leku w osoczu. ⁵

Informacje dodatkowe o składzie

Warto odnotować, że produkt leczniczy Papaverinum Hydrochloricum WZF zawiera substancję pomocniczą o znanym działaniu – alkohol benzylowy w ilości 10 mg w każdym ml roztworu. Obecność tej substancji może mieć znaczenie przy stosowaniu leku u określonych grup pacjentów, szczególnie u noworodków i małych dzieci. ⁶