Właściwości farmakokinetyczne
Neomycinum TZF 250 mg
Neomycyna, aminoglikozydowy antybiotyk podawany doustnie w dawce 250 mg (NEOMYCINUM TZF), charakteryzuje się niską biodostępnością około 3%, co skutkuje minimalnym wchłanianiem do krwiobiegu i wysokim stężeniem leku w świetle jelit. Po podaniu doustnym dawki 3 g stężenie neomycyny w surowicy wynosi 1-4 µg/ml, a okres półtrwania w osoczu wynosi 2-3 godziny. Niewchłonięta część leku (około 97%) jest wydalana z kałem w postaci niezmienionej, natomiast wchłonięta frakcja (około 3%) jest eliminowana przez nerki również w formie niezmienionej. Neomycyna nie ulega istotnym przemianom metabolicznym, co jest typowe dla aminoglikozydów.
Właściwości farmakokinetyczne neomycyny
Neomycyna to aminoglikozydowy antybiotyk, którego farmakokinetyka charakteryzuje się specyficznymi parametrami wchłaniania, dystrybucji i eliminacji z organizmu. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych leku NEOMYCINUM TZF w dawce 250 mg w postaci tabletek.1
Wchłanianie
Po podaniu doustnym neomycyna charakteryzuje się ograniczonym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Biodostępność leku po podaniu doustnym wynosi jedynie około 3%, co oznacza, że zdecydowana większość podanej dawki pozostaje w świetle przewodu pokarmowego.2 Ta właściwość ma istotne znaczenie kliniczne, szczególnie przy stosowaniu leku w celu osiągnięcia działania miejscowego w jelitach.
Dystrybucja
Po podaniu doustnym neomycyna osiąga duże stężenia w świetle jelit, co wynika z jej niskiej biodostępności. Jest to kluczowa cecha farmakokinetyczna, wykorzystywana w leczeniu zakażeń przewodu pokarmowego.3 Dla frakcji leku, która ulega wchłonięciu do krwiobiegu, charakterystycznym parametrem jest stężenie w surowicy krwi, które po jednorazowym doustnym podaniu dawki 3 g wynosi od 1 do 4 µg/ml.4
Metabolizm
Neomycyna nie podlega istotnym przemianom metabolicznym w organizmie. Niewchłonięta część leku, stanowiąca około 97% podanej dawki, jest wydalana z kałem w postaci niezmienionej.5 Jest to charakterystyczna cecha dla aminoglikozydów, które zasadniczo nie ulegają biotransformacji w organizmie.
Eliminacja
Okres półtrwania neomycyny w osoczu wynosi od 2 do 3 godzin.6 Parametr ten jest istotny dla frakcji leku, która została wchłonięta do krwiobiegu. Neomycyna jest wydalana z organizmu dwoma drogami:
- Z moczem – wchłonięta część leku, stanowiąca około 3% podanej dawki, jest wydalana przez nerki w postaci niezmienionej7
- Z kałem – niewchłonięta część leku, stanowiąca około 97% podanej dawki, jest wydalana z kałem w postaci niezmienionej8
Efekt farmakodynamiczny
Aktywność przeciwbakteryjna neomycyny w jelitach przejawia się zahamowaniem rozwoju większości bakterii jelitowych w ciągu 48-72 godzin od rozpoczęcia podawania leku.9 Ten efekt farmakodynamiczny jest ściśle związany z właściwościami farmakokinetycznymi leku, a szczególnie z utrzymywaniem wysokiego stężenia neomycyny w świetle jelit.
| Parametr farmakokinetyczny | Wartość |
|---|---|
| Biodostępność po podaniu doustnym | około 3% |
| Stężenie w surowicy po podaniu 3 g | 1-4 µg/ml |
| Okres półtrwania w osoczu | 2-3 godziny |
| Eliminacja niewchłoniętej frakcji | Z kałem (97%) |
| Eliminacja wchłoniętej frakcji | Z moczem (3%) |
| Czas do osiągnięcia efektu przeciwbakteryjnego w jelitach | 48-72 godziny |
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania