Właściwości farmakokinetyczne nebiwololu

Nebiwolol jest lipofilnym, kardioselektywnym lekiem blokującym receptory beta-adrenergiczne, pozbawionym wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej i działania stabilizującego błonę komórkową (l-enancjomer). Dodatkowo wykazuje właściwości wazodylatacyjne (rozszerzające naczynia krwionośne) za pośrednictwem tlenku azotu (d-enancjomer).¹

Wchłanianie

Oba enancjomery nebiwololu charakteryzują się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Obecność pokarmu nie wpływa na proces absorpcji leku, co oznacza, że nebiwolol może być przyjmowany zarówno z posiłkami, jak i bez posiłków.²

Metabolizm

Nebiwolol podlega intensywnym procesom metabolicznym, w wyniku których powstają m.in. czynne hydroksymetabolity. Główne szlaki metaboliczne obejmują:³

• Alicykliczną hydroksylację
• Aromatyczną hydroksylację
• N-dealkilację
• Sprzęganie z kwasem glukuronowym
• Tworzenie glukuronidów hydroksymetabolitów

Szczególnie istotny w metabolizmie leku jest proces aromatycznej hydroksylacji, który podlega genetycznemu polimorfizmowi procesów oksydacyjnych zależnych od enzymu CYP2D6. Ta genetyczna zmienność determinuje podział pacjentów na dwie główne grupy: osoby z szybkim metabolizmem oraz osoby z wolnym metabolizmem.⁴

Biodostępność nebiwololu po podaniu doustnym wykazuje znaczne różnice w zależności od profilu metabolicznego pacjenta. U osób z szybkim metabolizmem wynosi około 12%, natomiast u osób z wolnym metabolizmem jest niemal całkowita.⁵

W stanie stacjonarnym, po zastosowaniu takich samych dawek, maksymalne stężenie niezmienionego nebiwololu w osoczu jest około 23 razy większe u osób wolno metabolizujących w porównaniu z osobami o szybkim metabolizmie. Różnica maksymalnego stężenia w osoczu pomiędzy tymi grupami pacjentów, z uwzględnieniem zarówno postaci niezmienionej, jak i czynnych metabolitów leku, wynosi od 1,3 do 1,4 raza.⁶

Ze względu na różnice w szybkości metabolizmu, dawkę nebiwololu należy zawsze ustalać indywidualnie. Osoby ze słabym metabolizmem mogą wymagać stosowania mniejszych dawek. Ponadto, dostosowanie dawki jest konieczne dla:⁷

• Pacjentów w wieku powyżej 65 lat
• Pacjentów z niewydolnością nerek
• Pacjentów z niewydolnością wątroby

Parametry farmakokinetyczne

U osób z szybkim metabolizmem stężenie enancjomeru RSSS w osoczu jest nieco większe od stężenia enancjomeru SRRR. Ta różnica jest bardziej wyraźna u osób wolno metabolizujących.⁸

Stan stacjonarny stężenia leku w osoczu u większości pacjentów (szybko metabolizujących) jest osiągany w ciągu 24 godzin dla nebiwololu, a w ciągu kilku dni dla hydroksymetabolitów. Stężenia w osoczu są proporcjonalne do dawki w zakresie od 1 do 30 mg. Należy podkreślić, że wiek pacjenta nie ma wpływu na farmakokinetykę nebiwololu.⁹

Dystrybucja

Oba enancjomery nebiwololu w osoczu wykazują wysokie powinowactwo do białek, głównie albumin. Stopień wiązania z białkami osocza wynosi:¹⁰

• 98,1% dla nebiwololu SRRR
• 97,9% dla nebiwololu RSSS

Objętość dystrybucji wykazuje znaczne indywidualne zróżnicowanie i mieści się w zakresie od 10,1 do 39,4 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację leku do tkanek.¹¹

Wydalanie

Nebiwolol podlega procesom eliminacji z organizmu dwiema głównymi drogami. W ciągu tygodnia od podania leku:¹²

• 38% dawki ulega wydaleniu z moczem
• 48% dawki jest eliminowane z kałem

Warto zaznaczyć, że mniej niż 0,5% podanej dawki nebiwololu wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej, co potwierdza intensywne procesy metaboliczne, jakim podlega ten lek w organizmie.¹³