Właściwości farmakokinetyczne
Lotriderm (0,64 mg + 10 mg)/g

Produkt leczniczy Lotriderm w postaci kremu zawiera betametazonu dipropionian (0,64 mg/g) oraz klotrymazol (10 mg/g), które różnią się profilem farmakokinetycznym po podaniu miejscowym. Klotrymazol wykazuje minimalne wchłanianie przez skórę, co skutkuje nieznacznym stężeniem w osoczu i ogranicza ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Natomiast betametazon może ulegać znaczącemu wchłanianiu przezskórnemu, które jest modyfikowane przez stan zapalny skóry, zakażenie, podłoże maściowe, powierzchnię aplikacji, uszkodzenie naskórka oraz stosowanie opatrunków okluzyjnych. Po wchłonięciu betametazon wiąże się głównie z albuminami, ulega metabolizmowi wątrobowemu, a metabolity są wydalane z żółcią i moczem.

Właściwości farmakokinetyczne leku Lotriderm

Produkt leczniczy Lotriderm w postaci kremu zawiera dwie substancje czynne: betametazonu dipropionian (0,64 mg/g) oraz klotrymazol (10 mg/g). Obie substancje różnią się profilem farmakokinetycznym po podaniu miejscowym na skórę, co ma istotne znaczenie kliniczne przy stosowaniu tego preparatu.1

Wchłanianie substancji czynnych

Klotrymazol charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem po podaniu miejscowym. Badania farmakokinetyczne wykazały, że po naniesieniu na skórę jego stężenia w osoczu pozostają na nieznacznym poziomie, co ogranicza ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych.2

Betametazon w przeciwieństwie do klotrymazolu może ulegać znaczącemu wchłanianiu przezskórnemu, którego stopień zależy od wielu czynników. Wchłanianie kortykosteroidu przez skórę jest modyfikowane przez:3

  • Stan zapalny skóry – zwiększona przepuszczalność naskórka w stanach zapalnych może nasilać wchłanianie
  • Zakażenie skóry – może modyfikować absorpcję substancji czynnej
  • Podłoże maściowe – formulacja farmaceutyczna wpływa na przenikanie przez warstwę rogową naskórka
  • Powierzchnia skóry poddana ekspozycji – większa powierzchnia aplikacji zwiększa całkowitą ilość wchłoniętej substancji
  • Stan skóry – uszkodzony naskórek ułatwia przenikanie substancji czynnych
  • Zastosowanie opatrunku okluzyjnego – zwiększa penetrację substancji aktywnych

Dystrybucja, metabolizm i eliminacja

Po wchłonięciu do krążenia ogólnego betametazon wykazuje typową dla kortykosteroidów farmakokinetykę. W surowicy krwi wiąże się głównie z albuminami, co wpływa na jego biodostępność i okres półtrwania. Następnie podlega procesom biotransformacji w wątrobie, a powstałe metabolity są wydalane z organizmu dwiema drogami: z żółcią oraz z moczem.4

Szczególne populacje pacjentów

Należy zwrócić szczególną uwagę na możliwość zwiększonego wchłaniania ogólnoustrojowego betametazonu w określonych grupach pacjentów i sytuacjach klinicznych. Wchłanianie betametazonu przez skórę do krążenia ogólnego jest potencjalnie wyższe zwłaszcza u pacjentów długotrwale stosujących produkt leczniczy Lotriderm na rozległych obszarach skóry. W takich przypadkach zwiększa się ryzyko wystąpienia działań niepożądanych charakterystycznych dla kortykosteroidów podawanych ogólnoustrojowo.5

Parametr farmakokinetyczny Betametazonu dipropionian Klotrymazol
Wchłanianie Zmienne, zależne od stanu skóry i miejsca aplikacji Minimalne
Stężenie w osoczu Wykrywalne, zwłaszcza przy stosowaniu na dużą powierzchnię Nieznaczne
Wiązanie z białkami Głównie z albuminami Dane ograniczone ze względu na minimalne wchłanianie
Metabolizm Wątrobowy Dane ograniczone ze względu na minimalne wchłanianie
Eliminacja Z żółcią i moczem Dane ograniczone ze względu na minimalne wchłanianie
Czynniki zwiększające wchłanianie Stan zapalny, uszkodzenie skóry, opatrunki okluzyjne, długotrwała aplikacja, duża powierzchnia stosowania Nie ma istotnego znaczenia klinicznego ze względu na minimalne wchłanianie
  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl