Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Lerkanidypina, jako substancja czynna produktu leczniczego Lecalpin, została poddana szerokiej ocenie bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Zgromadzone dane niekliniczne, pochodzące z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego działania rakotwórczego oraz toksycznego wpływu na reprodukcję, nie wykazały szczególnego zagrożenia dla człowieka przy stosowaniu leku w zalecanych dawkach terapeutycznych.¹

Badania farmakologiczne bezpieczeństwa

Przeprowadzone badania bezpieczeństwa farmakologicznego na modelach zwierzęcych nie wykazały istotnego wpływu lerkanidypiny na: autonomiczny układ nerwowy, ośrodkowy układ nerwowy oraz czynność żołądka i jelit przy zastosowaniu dawek wykazujących działanie przeciwnadciśnieniowe. Wyniki te wskazują na dobry profil bezpieczeństwa substancji w zakresie podstawowych funkcji fizjologicznych.²

Badania toksyczności przewlekłej

W badaniach długoterminowych przeprowadzonych na szczurach i psach zaobserwowano pewne istotne działania farmakologiczne. Należy jednak podkreślić, że efekty te były związane bezpośrednio lub pośrednio ze znanymi działaniami dużych dawek antagonistów wapnia, do których należy lerkanidypina. Obserwowane zmiany odzwierciedlały głównie nadmierną aktywność farmakodynamiczną substancji przy zastosowaniu dawek znacznie przekraczających dawki terapeutyczne.³

Genotoksyczność i rakotwórczość

Przeprowadzone badania nie wykazały potencjału genotoksycznego lerkanidypiny, co jest istotną informacją z punktu widzenia bezpieczeństwa długoterminowego stosowania leku. Ponadto, w standardowych modelach badawczych nie znaleziono dowodów na działanie rakotwórcze substancji, co dodatkowo potwierdza jej korzystny profil bezpieczeństwa.⁴

Wpływ na rozrodczość i rozwój

Badania wpływu lerkanidypiny na rozrodczość wykazały, że płodność i ogólnie proces reprodukcji u szczurów nie były zaburzone podczas leczenia tym związkiem.⁵

Nie stwierdzono działania teratogennego lerkanidypiny zarówno u szczurów, jak i królików, co oznacza brak potencjału wywoływania wad rozwojowych u płodów. Jest to istotna informacja z punktu widzenia bezpieczeństwa stosowania leku.⁶

Należy jednak zaznaczyć, że podawanie lerkanidypiny w dużych dawkach szczurom powodowało:

• Utratę zarodka przed implantacją – efekt ten obserwowano przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi
• Utratę zarodka po implantacji – wskazuje to na możliwy wpływ na wczesne etapy ciąży przy wysokich dawkach
• Opóźnienie rozwoju płodu – manifestujące się jako wolniejsze osiąganie kamieni milowych rozwojowych

⁷

Dodatkowo, lerkanidypiny chlorowodorek podawany ciężarnym samicom szczurów w dużych dawkach (12 mg/kg/dobę) podczas porodu powodował trudności w jego przebiegu, które manifestowały się jako niewspółmierność oraz dystocja (trudności w porodzie).⁸

Ograniczenia badań przedklinicznych

Należy zaznaczyć, że w ramach przeprowadzonych badań przedklinicznych nie oceniano dystrybucji lerkanidypiny i/lub jej metabolitów u ciężarnych zwierząt. Nie badano również przenikania substancji do mleka matki, co stanowi pewne ograniczenie dostępnych danych przedklinicznych.⁹

Warto również podkreślić, że metabolity lerkanidypiny nie były poddawane osobnym badaniom toksyczności, a ocena bezpieczeństwa opierała się na badaniach substancji macierzystej.¹⁰