Właściwości farmakokinetyczne
Fraxiparine 7600 j.m. a.Xa/0,8 ml

Właściwości farmakokinetyczne nadroparyny wapniowej

Nadroparyna wapniowa jest substancją czynną produktu leczniczego Fraxiparine, dostępnego w różnych dawkach (2 850 j.m. AXa/0,3 ml, 3 800 j.m. AXa/0,4 ml, 5 700 j.m. AXa/0,6 ml, 7 600 j.m. AXa/0,8 ml, 9 500 j.m. AXa/1 ml). Ocena właściwości farmakokinetycznych nadroparyny opiera się głównie na pomiarze zmian aktywności anty-Xa w osoczu, a nie przez oznaczanie stężeń w osoczu. Lek jest wydalany przede wszystkim przez nerki. ¹

Wchłanianie

Po podaniu podskórnym nadroparyny wapniowej maksymalna aktywność w osoczu pojawia się po 3 godzinach od momentu iniekcji. W przypadku wielokrotnego podania podskórnego, okres półtrwania leku wynosi około 8 do 10 godzin. Istotne jest, że aktywność anty-Xa (powyżej 0,05 j.m./ml) utrzymuje się co najmniej przez 18 godzin od momentu wstrzyknięcia, co uzasadnia schemat dawkowania leku. Biodostępność nadroparyny wapniowej po podaniu podskórnym jest praktycznie całkowita i wynosi około 88%. ²

Metabolizm

Ocena parametrów kinetycznych nadroparyny wapniowej przeprowadzana jest głównie poprzez monitorowanie zmian aktywności biologicznej, a nie poprzez oznaczanie stężeń substancji czynnej w osoczu. Z tego względu nie dysponujemy wiarygodnymi danymi dotyczącymi metabolizmu produktu leczniczego. ³

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności wątroby

Brak szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki nadroparyny wapniowej u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Podczas stosowania leku u tej grupy pacjentów należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ w badaniach klinicznych odnotowano pojedyncze przypadki zwiększenia aktywności aminotransferaz, które zazwyczaj miały charakter przemijający. ⁴

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie są dostępne szczegółowe dane farmakokinetyczne dotyczące stosowania nadroparyny wapniowej u pacjentów w podeszłym wieku. Należy jednak zwrócić uwagę, że w badaniach klinicznych znaczący odsetek badanej populacji stanowiły osoby starsze. U pacjentów w podeszłym wieku należy uwzględnić fizjologiczne zmniejszenie czynności nerek związane z wiekiem, co może prowadzić do zmniejszonej eliminacji nadroparyny wapniowej. W tej grupie pacjentów zaleca się ocenę funkcji nerek przed rozpoczęciem leczenia. ⁵

Zaburzenia czynności nerek

Przeprowadzono szczegółowe badanie kliniczne oceniające farmakokinetykę nadroparyny wapniowej po podaniu dożylnym u pacjentów z różnym stopniem zaburzenia czynności nerek. Wykazano istotną zależność pomiędzy klirensem nadroparyny wapniowej a klirensem kreatyniny. ⁶

Wyniki badania farmakokinetycznego wykazały następujące zmiany w poszczególnych grupach pacjentów:

U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 36-43 ml/min) zarówno średnie wartości AUC, jak i okres półtrwania były zwiększone odpowiednio o 52% i 39% w porównaniu do wartości u zdrowych ochotników. Klirens osoczowy nadroparyny wapniowej w tej grupie był zmniejszony do 63% wartości prawidłowych. W badaniach obserwowano znaczną zmienność międzyosobniczą. ⁷

U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 10-20 ml/min) wykazano jeszcze większe zmiany parametrów farmakokinetycznych – zarówno średnie wartości AUC, jak i okres półtrwania były zwiększone odpowiednio o 95% i 112% w porównaniu do wartości u zdrowych ochotników. Klirens osoczowy nadroparyny wapniowej u tych pacjentów był zmniejszony o 50% w porównaniu do pacjentów z prawidłową czynnością nerek. ⁸

W przypadku pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek poddawanych hemodializie (klirens kreatyniny 3-6 ml/min) zarówno średnie wartości AUC, jak i okres półtrwania były zwiększone odpowiednio o 62% i 65% w porównaniu do wartości u zdrowych ochotników. Klirens osoczowy nadroparyny wapniowej w tej grupie był zmniejszony do 67% wartości obserwowanych u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. ⁹

Te dane farmakokinetyczne mają istotne znaczenie kliniczne i wskazują na konieczność dostosowania dawkowania nadroparyny wapniowej u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, szczególnie tymi o charakterze umiarkowanym do ciężkiego, w celu uniknięcia akumulacji leku i związanych z tym powikłań krwotocznych. ¹⁰