Właściwości farmakokinetyczne leku Fluormex

Fluormex (133 mg/g) w postaci płynu stomatologicznego zawiera aminofluorki (Aminofluoridum) w stężeniu 133 mg/g, co odpowiada 10 mg czynnego fluoru na gram preparatu (10 000 ppm). Właściwości farmakokinetyczne tego preparatu mają swoją specyfikę wynikającą z miejscowego zastosowania w jamie ustnej.¹

Wchłanianie i dystrybucja

Ze względu na postać farmaceutyczną i sposób aplikacji, działanie aminofluorków zawartych w preparacie Fluormex ogranicza się głównie do powierzchni zębów. Wchłanianie fluoru przez śluzówkę jamy ustnej jest minimalne i stanowi mniej niż 1% całkowitego dziennego wchłaniania tej substancji. Oznacza to, że preparat działa przede wszystkim miejscowo, a jego biodostępność ogólnoustrojowa jest bardzo niska.²

Metabolizm i eliminacja

Mimo niewielkiego wchłaniania, część fluoru dostaje się do krążenia ogólnego. W okresie 24 godzin od aplikacji preparatu, około połowa (50%) wchłoniętego fluoru zostaje wydalona z organizmu z moczem. Dodatkowo 15-25% fluoru jest eliminowane z kałem i potem. Pozostała ilość fluoru (około 25-35%) ulega wiązaniu w tkankach twardych organizmu, w tym w strukturach zębów.³

Akumulacja w tkankach zębowych

Interesującym aspektem farmakokinetyki fluoru jest jego akumulacja w zębinie. Badania wykazały, że stężenie fluoru w tej tkance zwiększa się wraz z wiekiem pacjenta. Zaobserwowano również specyficzny gradient stężeń – koncentracja fluoru jest wyższa w okolicach miazgi zęba, a niższa w regionie połączenia szkliwno-zębinowego. Fakt ten może mieć znaczenie kliniczne, szczególnie w kontekście ochronnego działania fluoru wobec struktur zębowych.⁴

Charakterystyka farmakokinetyczna

Opisane właściwości farmakokinetyczne wskazują, że preparat Fluormex charakteryzuje się przede wszystkim działaniem miejscowym na struktury zębowe, z minimalnym wpływem ogólnoustrojowym, co jest korzystne z punktu widzenia profilu bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu w profilaktyce stomatologicznej.⁵