Właściwości farmakokinetyczne leku Apo-Fina

Finasteryd, substancja czynna preparatu Apo-Fina (5 mg, tabletki powlekane), charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego zachowanie w organizmie po podaniu. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis tych właściwości z podziałem na kluczowe procesy farmakokinetyczne.¹

Wchłanianie

Finasteryd charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, wynosząca około 80%. Po przyjęciu leku, maksymalne stężenie finasterydu w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 2 godzinach. Całkowite wchłanianie substancji czynnej następuje po 6-8 godzinach od momentu przyjęcia preparatu.²

Dystrybucja

Finasteryd charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza krwi, sięgającym 93%. Parametry farmakokinetyczne finasterydu obejmują klirens wynoszący około 165 ml/min (z zakresem 70-279 ml/min) oraz objętość dystrybucji rzędu 76 l (z zakresem 44-96 l). Przy powtarzanym podawaniu leku obserwuje się kumulację niewielkich ilości finasterydu w organizmie. Na podstawie obliczeń, po podaniu dawki dobowej 5 mg finasterydu, minimalne stężenie substancji w stanie stacjonarnym (Ctrough) mieści się w zakresie 8-10 ng/ml i pozostaje stabilne.³

Finasteryd wykazuje zdolność przenikania przez barierę krew-mózg. Ponadto niewielkie ilości substancji czynnej wykrywano również w nasieniu pacjentów przyjmujących ten lek.⁴

Stężenie finasterydu w nasieniu

W badaniach klinicznych z udziałem zdrowych ochotników (n=69) otrzymujących finasteryd w dawce 5 mg dziennie przez okres 6-24 tygodni, stężenia finasterydu w nasieniu wahały się od niewykrywalnych (<0,1 ng/ml) do 10,54 ng/ml. We wcześniejszych badaniach, wykorzystujących mniej czułe metody analityczne, u 16 pacjentów przyjmujących finasteryd w dawce 5 mg na dobę, stężenia w nasieniu mieściły się w zakresie od niewykrywalnych (<1,0 ng/ml) do 21 ng/ml.<sup data-drug="Apo-Fina" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="W dwóch badaniach, w których uczestniczyli zdrowi ochotnicy (n=69) otrzymujący finasteryd w dawce dobowej 5 mg przez okres 624 tygodni stężenia finasterydu w nasieniu wahały się od niewykrywalnych (<0,1 ng/ml) do 10,54 ng/ml. We wcześniejszym badaniu, w którym zastosowano mniej czułą metodę oznaczeń, stężenia finasterydu w nasieniu 16 pacjentów otrzymujących finasteryd w dawce dobowej 5 mg wahały się od niewykrywalnych (5

Przy założeniu objętości ejakulatu wynoszącej 5 ml, oszacowana ilość finasterydu w nasieniu jest 50-100 razy mniejsza od dawki (5 µg), która nie wpływa na stężenia dihydrotestosteronu (DHT) w krążeniu u mężczyzn.⁶

Metabolizm

Procesy biotransformacji finasterydu zachodzą głównie w wątrobie. Istotne jest, że finasteryd nie wykazuje znaczącego wpływu na układ enzymatyczny cytochromu P450. W wyniku przemian metabolicznych zidentyfikowano dwa metabolity, które charakteryzują się słabszym niż związek macierzysty działaniem hamującym aktywność 5-α-reduktazy testosteronu.⁷

Eliminacja

Średni okres półtrwania finasterydu w osoczu (t1/2) wynosi 6 godzin, przy czym obserwuje się zakres od 4 do 12 godzin. U mężczyzn w wieku powyżej 70 lat okres półtrwania wydłuża się do średnio 8 godzin (zakres 6-15 godzin). ^{70 lat, 8 godzin, zakres od 6 do 15 godzin).”>8}

Po doustnym podaniu finasterydu znakowanego izotopowo radioaktywnym znacznikiem, około 39% (zakres 32-46%) dawki było wydalane z moczem w postaci metabolitów. W moczu praktycznie nie wykrywano finasterydu w postaci niezmienionej. Pozostała część, około 57% (zakres 51-64%) całkowitej dawki, była wydalana z kałem.⁹

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek, których klirens kreatyniny wynosił zaledwie 9 ml/min, nie stwierdzono istotnych różnic w profilu eliminacji finasterydu w porównaniu do osób z prawidłową funkcją nerek.¹⁰

Przeprowadzono szczegółowe badania dotyczące dystrybucji finasterydu u pacjentów z przewlekłymi zaburzeniami czynności nerek, u których klirens kreatyniny mieścił się w zakresie 9-55 ml/min. Wykazano, że rozmieszczenie pojedynczej dawki finasterydu znakowanego izotopowo (14C-finasteryd) nie różniło się od obserwowanego u zdrowych ochotników. Nie stwierdzono również różnic w stopniu wiązania finasterydu z białkami osocza.¹¹

Zaobserwowano natomiast, że u pacjentów z niewydolnością nerek część metabolitów, które zwykle są wydalane przez nerki, była eliminowana z kałem. W takim przypadku wydalanie metabolitów z kałem zwiększało się proporcjonalnie do zmniejszenia wydalania przez nerki. Ta adaptacyjna zmiana dróg eliminacji sprawia, że u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy nie są poddawani dializoterapii, dostosowanie dawki finasterydu nie jest konieczne.¹²