Półpasiec
Epidemiologia
Półpasiec (herpes zoster, HZ) jest wynikiem reaktywacji wirusa ospy wietrznej i półpaśca (VZV), z częstością występowania od 1,2 do 3,4 przypadków na 1000 osobolat u młodszych osób, a u pacjentów powyżej 65. roku życia wzrasta do 3,9-11,8 na 1000 osobolat. Ryzyko zachorowania w ciągu życia wynosi około 25-30%, zwiększając się do 50% u osób powyżej 80 lat. Głównym czynnikiem ryzyka jest wiek, a także immunosupresja, która zwiększa ryzyko zachorowania nawet 20-100-krotnie. Powikłania występują u 13-26% pacjentów, z neuralgią popółpaścową (PHN) jako najczęstszym powikłaniem, szczególnie u osób starszych (częstość PHN u osób 70-79 lat wynosi 235 na 100 000). Hospitalizacje dotyczą 1-4% chorych, a zgony są rzadkie, z częstością 0,017-0,465 na 100 000 osobolat, głównie u osób starszych i immunosupresyjnych. Epidemiologia półpaśca wykazuje regionalne różnice, z częstością 3-5 przypadków na 1000 osobolat w Ameryce Północnej, Europie i regionie Azji i Pacyfiku, a dane z Azji Południowo-Wschodniej, Ameryki Łacińskiej i Afryki są ograniczone.
- Epidemiologia Półpaśca
- Częstotliwość występowania półpaśca
- Czynniki ryzyka wystąpienia półpaśca
- Trendy epidemiologiczne półpaśca
- Powikłania i hospitalizacje związane z półpaścem
- Śmiertelność związana z półpaścem
- Nawroty półpaśca
- Nadzór epidemiologiczny nad półpaścem
- Systemy nadzoru w różnych krajach
- Wyzwania w nadzorze epidemiologicznym
- Znaczenie długoterminowego nadzoru
- Wpływ szczepień na epidemiologię półpaśca
- Szczepienia przeciwko ospie wietrznej a epidemiologia półpaśca
- Szczepienia przeciwko półpaścowi
- Zalecenia dotyczące szczepień
- Regionalne różnice w epidemiologii półpaśca
- Przyszłe trendy i wyzwania
- Podsumowanie nadzoru epidemiologicznego
Epidemiologia Półpaśca
Półpasiec (herpes zoster, HZ) jest chorobą zakaźną wywołaną przez reaktywację wirusa ospy wietrznej i półpaśca (varicella-zoster virus, VZV), który wcześniej wywołał ospę wietrzną i pozostał w stanie uśpienia w zwojach nerwowych. Choroba ta stanowi znaczący problem zdrowia publicznego na całym świecie, powodując około miliona przypadków rocznie tylko w Stanach Zjednoczonych.12
Częstotliwość występowania półpaśca
Dane epidemiologiczne wskazują, że około 1 na 3 osoby w Stanach Zjednoczonych zachoruje na półpaśca przynajmniej raz w życiu.12 Podobne szacunki występują w innych krajach rozwiniętych. Częstość występowania półpaśca waha się od 1,2 do 3,4 przypadków na 1000 osobolat wśród młodszych, zdrowych osób, podczas gdy wśród pacjentów powyżej 65. roku życia wzrasta do 3,9-11,8 przypadków na 1000 osobolat.12
W Ameryce Północnej, Europie i regionie Azji i Pacyfiku częstość występowania półpaśca wynosi między 3 a 5 przypadków na 1000 osobolat.1 Badania sugerują, że ryzyko zachorowania na półpaśca w ciągu życia wynosi między 25% a 30%, wzrastając do 50% u osób, które dożyły 80 lat.1 W Australii odnotowuje się około 560 przypadków półpaśca na 100 000 mieszkańców rocznie we wszystkich grupach wiekowych.1
Czynniki ryzyka wystąpienia półpaśca
Głównym czynnikiem ryzyka zachorowania na półpasiec jest wiek. Częstość występowania tej choroby znacząco wzrasta po 50. roku życia, niemal podwajając się w każdej kolejnej dekadzie życia.12 Jest to związane z naturalnym obniżeniem odporności komórkowej specyficznej dla VZV, które postępuje wraz z wiekiem.1
Innym istotnym czynnikiem ryzyka jest stan immunosupresji. Osoby z obniżoną odpornością z powodu chorób (np. zakażenie HIV, choroby nowotworowe, szczególnie układu krwiotwórczego) lub stosowania leków immunosupresyjnych są narażone na 20-100 razy większe ryzyko zachorowania w porównaniu z osobami w tym samym wieku o prawidłowej odporności.1 Przykładowo:
- 25% pacjentów z HIV doświadcza epizodu półpaśca1
- 7-9% osób po przeszczepie nerki lub serca rozwija półpaśca1
- Do 30% pacjentów może rozwinąć półpaśca w pierwszym roku po przeszczepie komórek macierzystych szpiku kostnego1
Dodatkowo, dane epidemiologiczne wskazują na wyższą częstość występowania półpaśca wśród kobiet niż mężczyzn. Badania wykazały stałą nadwyżkę przypadków wśród kobiet we wszystkich grupach wiekowych (z wyjątkiem grupy 15-24 lat), ze średnią roczną nadwyżką wynoszącą 28%.1 Skumulowana częstość występowania (3,22-11,2 vs 2,44-8,0 przypadków na 1000 populacji) i wskaźniki zachorowalności (6,05-12,8 vs 4,30-8,5 przypadków na 1000 osobolat) były wyższe u kobiet niż u mężczyzn.1
Badania wskazują również, że rasa może wpływać na ryzyko zachorowania. Według badania przeprowadzonego w Karolinie Północnej, „osoby rasy czarnej były znacznie mniej narażone na rozwój półpaśca niż osoby rasy białej”.1
Trendy epidemiologiczne półpaśca
W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat odnotowano stopniowy, ale stały wzrost częstości występowania półpaśca i neuralgii popółpaścowej (PHN) we wszystkich grupach wiekowych.1 Ten trend obserwowano w siedmiu krajach, często jeszcze przed wprowadzeniem programów szczepień przeciwko ospie wietrznej.12
Przyczyny tego zjawiska nie są w pełni poznane. Wśród potencjalnych czynników wymienia się:1
- Starzenie się populacji
- Zwiększone stosowanie leków immunosupresyjnych
- Rozpowszechnione szczepienia dzieci przeciwko wirusowi ospy wietrznej
Wpływ szczepień przeciwko ospie wietrznej na epidemiologię półpaśca pozostaje przedmiotem badań i dyskusji. Hope-Simpson jako pierwszy postawił hipotezę, że ponowna ekspozycja na krążący VZV (tzw. egzogenne wzmocnienie odporności) może zapobiegać reaktywacji wirusa.1 Według tej teorii, szczepienia dzieci przeciwko ospie wietrznej mogłyby krótkoterminowo zwiększyć częstość występowania półpaśca wśród dorosłych, ponieważ mieliby oni mniej kontaktów z dziećmi chorymi na ospę wietrzną, a tym samym mniej okazji do egzogennego wzmocnienia odporności.1
Modele matematyczne przewidują, że zwiększona częstość występowania półpaśca mogłaby utrzymywać się przez ponad 30 lat po wprowadzeniu powszechnych szczepień przeciwko ospie wietrznej.1 Jednakże dotychczasowe obserwacje nie wykazały jednoznacznego wpływu szczepień przeciwko ospie wietrznej na częstość występowania półpaśca.12
Powikłania i hospitalizacje związane z półpaścem
Ogółem, u 13-26% pacjentów z półpaścem rozwijają się powikłania, które występują częściej u osób starszych i z obniżoną odpornością.1 Najczęstszym powikłaniem półpaśca jest neuralgia popółpaścowa (PHN), definiowana jako ból nerwowy utrzymujący się ponad 90 dni od wystąpienia wysypki.1
Ryzyko rozwoju PHN zwiększa się z wiekiem. Badania wykazują, że populacyjna częstość występowania PHN jest 3 razy wyższa u osób w wieku 70-79 lat (235 na 100 000) niż u osób w wieku 50-59 lat (73 na 100 000).1 Około 10-18% osób po półpaścu doświadcza PHN, przy czym odsetek ten jest wyższy u osób starszych.1
Około 1-4% osób chorujących na półpaśca jest hospitalizowanych z powodu powikłań.12 Starsi dorośli i osoby z osłabionym układem odpornościowym są bardziej narażeni na konieczność hospitalizacji.1 Wskaźniki hospitalizacji wahają się od 2 do 25 na 100 000 osobolat, przy czym wyższe wskaźniki obserwuje się wśród populacji osób starszych.1
Śmiertelność związana z półpaścem
Zgony związane z półpaścem są rzadkie. W Stanach Zjednoczonych odnotowuje się mniej niż 100 zgonów z powodu półpaśca rocznie.12 Jedna z analiz szacuje, że półpasiec jest przyczyną około 96 zgonów rocznie (0,28-0,69 na 1 milion populacji).1
Wskaźniki śmiertelności związane z półpaścem wahają się od 0,017 do 0,465 na 100 000 osobolat.1 Szacuje się, że w Walii około jeden na 1000 przypadków półpaśca u osób powyżej 70. roku życia kończy się zgonem.1
Niemal wszystkie zgony z powodu półpaśca występują u osób starszych lub z upośledzoną odpornością.12
Nawroty półpaśca
Ryzyko ponownego wystąpienia półpaśca u osób immunokompetentnych wynosi około 4% w ciągu życia.1 Badania z długoterminową obserwacją wykazują wyższe ryzyko (5-6%).1 Przez okres do 8 lat po początkowym epizodzie półpaśca, ryzyko ponownego epizodu u osób immunokompetentnych wynosi 6-8%.1
Nawroty półpaśca występują niemal wyłącznie u osób z obniżoną odpornością.12 Do czynników ryzyka nawrotu półpaśca w dowolnej lokalizacji należą osłabiona odporność, płeć żeńska, predysponujące schorzenia, takie jak cukrzyca, oraz długotrwała PHN po początkowym epizodzie półpaśca.1
Nadzór epidemiologiczny nad półpaścem
Systemy nadzoru epidemiologicznego nad półpaścem różnią się w zależności od kraju. W niektórych regionach półpasiec podlega obowiązkowej zgłaszalności, podczas gdy w innych nie jest objęty takim wymogiem.
Systemy nadzoru w różnych krajach
W Stanach Zjednoczonych CDC prowadzi monitoring wpływu programów szczepień przeciwko ospie wietrznej i półpaścowi wśród dorosłych i dzieci.1 Półpasiec nie jest jednak chorobą podlegającą obowiązkowej zgłaszalności na poziomie federalnym.
W Australii półpasiec podlega rutynowej zgłaszalności i musi być zgłaszany przez lekarzy i laboratoria diagnostyczne w ciągu 5 dni od diagnozy.1 Z kolei w Anglii i Walii nadzór nad szczepieniami przeciwko półpaścowi pozwala monitorować trendy epidemiologiczne.1
W stanie Minnesota w USA szkoły i placówki opieki nad dziećmi mają obowiązek zgłaszania wszystkich potwierdzonych i podejrzewanych przypadków półpaśca u dzieci poniżej 18 roku życia. Dodatkowo przeprowadzane jest badanie typowania szczepów wirusa, co pomaga śledzić zmieniającą się epidemiologię półpaśca w erze wysokiego odsetka szczepień przeciwko ospie wietrznej.1
Na Hawajach półpasiec nie podlega obowiązkowej zgłaszalności do Departamentu Zdrowia, w związku z czym liczba przypadków występujących rocznie jest nieznana.1 Podobnie w stanie New Jersey półpasiec nie jest obecnie chorobą podlegającą zgłoszeniu.1
Wyzwania w nadzorze epidemiologicznym
Nadzór nad półpaścem napotyka różne wyzwania, które mogą wpływać na dokładność danych epidemiologicznych. Wiele badań wykorzystuje elektroniczne lub papierowe akty zgonu, co może prowadzić do niedoszacowania lub przeszacowania rzeczywistego wskaźnika śmiertelności z powodu infekcji innych niż półpasiec i chorób niezakaźnych, szczególnie u osób starszych.1
Istnieje również wyraźna luka w literaturze dotyczącej częstości występowania półpaśca w Azji, Ameryce Łacińskiej i Afryce.1 Podobnie, w krajach Zatoki Perskiej odnotowano brak badań dotyczących ogólnokrajowych trendów w częstości występowania półpaśca i wpływu szczepień przeciwko ospie wietrznej na zakażenia VZV i półpaścem.1
W regionie Azji Południowo-Wschodniej istnieją znaczące luki w literaturze dotyczącej ogólnokrajowej częstości występowania, chorobowości i kosztów ekonomicznych półpaśca, zarówno w poszczególnych grupach wiekowych, jak i wśród populacji szczególnie narażonych.1
Znaczenie długoterminowego nadzoru
Długoterminowy nadzór jest niezbędny do ustalenia wpływu powszechnych szczepień dzieci przeciwko ospie wietrznej na częstość występowania półpaśca.1 Ponadto monitorowanie chęci do szczepień przeciwko półpaścowi jest konieczne do informowania decyzji w zakresie zdrowia publicznego.1
Badania wskazują, że tylko połowa osób wyraża chęć zaszczepienia się przeciwko półpaścowi. Wskaźnik ten jest najwyższy w regionie wschodniego śródziemnomorza (ponad 70%) i wynosi około 55% w regionie zachodniego Pacyfiku.1 Po otrzymaniu rekomendacji od pracowników służby zdrowia, 75,19% osób jest skłonnych zaszczepić się przeciwko półpaścowi; bez takich rekomendacji wskaźnik chęci szczepienia wynosi tylko 49,39%.1
Wpływ szczepień na epidemiologię półpaśca
Szczepienia przeciwko ospie wietrznej i półpaścowi mają potencjał do znaczącej zmiany epidemiologii półpaśca w przyszłości.
Szczepienia przeciwko ospie wietrznej a epidemiologia półpaśca
Wpływ powszechnych szczepień dzieci przeciwko ospie wietrznej na epidemiologię półpaśca jest złożony. Z jednej strony, w dłuższej perspektywie, może to prowadzić do zmniejszenia liczby dorosłych z uśpionym dzikim typem VZV, a tym samym do zmniejszenia częstości występowania półpaśca.1
Z drugiej strony, w krótszej perspektywie, dorośli z uśpionym VZV mogą mieć mniej kontaktów z dziećmi chorymi na ospę wietrzną, a tym samym mniej okazji do egzogennego wzmocnienia odporności, co teoretycznie mogłoby prowadzić do tymczasowego zwiększenia częstości występowania półpaśca i obniżenia wieku jego wystąpienia.1
Od czasu wprowadzenia powszechnych szczepień dzieci przeciwko ospie wietrznej, nie zaobserwowano jednak jednoznacznego wpływu na częstość występowania lub rozkład wiekowy półpaśca.1 Badania i dane z nadzoru, przynajmniej przy powierzchownym spojrzeniu, nie wykazują spójnych trendów w częstości występowania w USA od czasu rozpoczęcia programu szczepień przeciwko ospie wietrznej w 1995 roku.1
Niemniej jednak, niektóre badania sugerują pewne zmiany. Według badania Patel i wsp., od czasu wprowadzenia szczepionki przeciwko ospie wietrznej, koszty hospitalizacji z powodu powikłań półpaśca wzrosły o ponad 700 milionów dolarów rocznie dla osób powyżej 60 roku życia.1 Inne badanie przeprowadzone przez Yih i wsp. wykazało, że wraz ze wzrostem zasięgu szczepień przeciwko ospie wietrznej u dzieci, częstość występowania ospy wietrznej zmniejszyła się, a częstość występowania półpaśca wśród dorosłych wzrosła o 90%.1
Szczepienia przeciwko półpaścowi
Obecnie dostępne są dwie główne szczepionki przeciwko półpaścowi: starsza szczepionka zawierająca żywy atenuowany wirus (Zostavax) oraz nowsza, rekombinowana szczepionka podjednostkowa (Shingrix).
Szczepionka Zostavax wykazała ponad 51% skuteczność u dorosłych powyżej 50 roku życia i ponad 70% skuteczność u osób w wieku 60 lat i starszych.1 Jednak miała ona ograniczoną skuteczność, a jej efekt ochronny słabł z czasem.1
Nowsza szczepionka Shingrix wykazuje znacznie wyższą skuteczność. Badania kliniczne wykazały 97% skuteczność w zapobieganiu półpaścowi u osób w wieku 50-69 lat i 91% skuteczność u dorosłych w wieku 70 lat i starszych.1 Wśród osób, które zachorowały na półpasiec po szczepieniu, choroba była łagodniejsza, a PHN rozwinęła się tylko u 9% pacjentów w wieku 50-69 lat i 11% u osób w wieku 70 lat i starszych.1
Wpływ szerokiego przyjęcia szczepień przeciwko półpaścowi może dramatycznie zmniejszyć wskaźnik zachorowalności.1 Jednakże, pomimo dostępności szczepionki, wskaźniki szczepień pozostają niskie. W 2014 roku tylko 28% dorosłych w wieku 60 lat i starszych w USA zgłosiło otrzymanie szczepionki przeciwko półpaścowi.1 Badanie przeprowadzone w 2016 roku wykazało, że tylko 33% kwalifikujących się pacjentów zostało zaszczepionych.1
Według badania przeprowadzonego przez Amerykańskie Stowarzyszenie Osteopatyczne, mniej niż dwie trzecie Amerykanów (62%) jest świadomych, że istnieje szczepionka zapobiegająca półpaścowi.1 Ta niska świadomość, w połączeniu z innymi barierami, takimi jak ograniczona skuteczność poprzedniej szczepionki i obawy dotyczące kosztów, przyczynia się do niskich wskaźników szczepień.1
Zalecenia dotyczące szczepień
W Stanach Zjednoczonych CDC zaleca dwie dawki rekombinowanej szczepionki przeciwko półpaścowi (Shingrix), podawane w odstępie 2-6 miesięcy, w celu zapobiegania półpaścowi i związanym z nim powikłaniom u dorosłych w wieku 50 lat i starszych, a także u osób z obniżoną odpornością w wieku 19 lat i starszych.12
W Australii, od 1 listopada 2023 roku, szczepionka Shingrix zastąpiła Zostavax w Narodowym Programie Szczepień.1 Jest ona zalecana wszystkim osobom w wieku 50 lat i starszych, a także osobom z obniżoną odpornością w wieku 18 lat i starszych.1
W Wielkiej Brytanii, od 1 września 2023 roku, kwalifikacja do szczepienia Shingrix została rozszerzona, obejmując wszystkie osoby z obniżoną odpornością w wieku 50 lat i starsze, bez górnej granicy wieku.1
Światowa Organizacja Zdrowia zaleca rozważenie zastosowania rekombinowanej szczepionki przeciwko półpaścowi w schemacie 2-dawkowym, z minimalnym odstępem 2 miesięcy między dawkami, w celu zapobiegania półpaścowi u starszych dorosłych i osób z chorobami przewlekłymi, w krajach, w których półpasiec stanowi istotny problem zdrowia publicznego.1
Regionalne różnice w epidemiologii półpaśca
Epidemiologia półpaśca wykazuje pewne różnice w zależności od regionu geograficznego, choć dane z niektórych obszarów świata są ograniczone.
Ameryka Północna i Europa
W Ameryce Północnej i Europie częstość występowania półpaśca wynosi między 3 a 5 przypadków na 1000 osobolat.1 W Stanach Zjednoczonych roczna częstość występowania półpaśca we wszystkich grupach wiekowych wynosi 4,47 na 1000 osobolat (95% przedział ufności [CI]: 4,44-4,50), przy czym wskaźnik ten monotonnicznie wzrasta z wiekiem od 0,86 (95% CI: 0,84-0,88) dla osób w wieku 19 lat do 12,78 (95% CI: 12,49-13,07) dla pacjentów w wieku 80 lat.1
W Kanadzie szacuje się, że każdego roku występuje 130 000 nowych przypadków półpaśca, 17 000 przypadków PHN i 20 zgonów.1
W Anglii i Walii roczna częstość występowania półpaśca dla osób w wieku 70-79 lat szacowana jest na około 790-880 przypadków na 100 000 osób.1 W Walii każdego roku rozpoznaje się około 750 przypadków półpaśca przez lekarzy pierwszego kontaktu na 100 000 osób w wieku 65 lat i starszych.1
Azja i region Pacyfiku
W regionie Azji i Pacyfiku częstość występowania półpaśca jest podobna do tej w Ameryce Północnej i Europie, wynosząc między 3 a 5 przypadków na 1000 osobolat.1
W Singapurze szacuje się, że rocznie występuje około 30 000 nowych przypadków półpaśca.1 W Korei badanie populacyjne wykazało częstość występowania wynoszącą od 2,0 na 1000 osobolat w grupie dzieci do 21,8 na 1000 osobolat u osób w wieku 70-79 lat.1
Jednakże istnieje wyraźny brak badań dotyczących częstości występowania półpaśca w wielu krajach Azji, Ameryce Łacińskiej i Afryce.1 W krajach Zatoki Perskiej odnotowano brak informacji na temat częstości występowania półpaśca w skali kraju, a trzy zidentyfikowane badania wykazały częstość występowania półpaśca obserwowaną w pojedynczych klinikach, wahającą się od 0,62% do 2,3%.1
Podobnie, w regionie Azji Południowo-Wschodniej istnieją znaczące luki w literaturze dotyczącej ogólnokrajowej częstości występowania, chorobowości i kosztów ekonomicznych półpaśca.1
Australazja
W Australii odnotowuje się około 560 przypadków półpaśca na 100 000 mieszkańców rocznie we wszystkich grupach wiekowych.1 Wskaźniki półpaśca u dorosłych immunokompetentnych wzrastają od wieku 50 lat, z 1174 przypadkami na 100 000 mieszkańców u osób w wieku ≥50 lat.1
Częstość występowania półpaśca nadal rośnie z wiekiem, od szacowanego wskaźnika 630 na 100 000 mieszkańców u osób w wieku 50-59 lat do 1366 na 100 000 mieszkańców u osób w wieku 60-69 lat i 1531 na 100 000 mieszkańców u osób w wieku 70-79 lat.1
Rdzenni mieszkańcy Australii i wysp Cieśniny Torresa mają zwiększone ryzyko hospitalizacji z powodu półpaśca od wcześniejszego wieku w porównaniu z osobami niebędącymi rdzennymi mieszkańcami. Szacowany wskaźnik dla rdzennych Australijczyków w wieku 60-69 lat wynosi 34 na 100 000.1
Przyszłe trendy i wyzwania
Przewiduje się, że częstość występowania półpaśca będzie zmieniać się w przyszłości ze względu na kilka czynników, w tym starzenie się populacji, zmiany w terapii chorób nowotworowych i autoimmunologicznych oraz zmiany we wskaźnikach szczepień przeciwko ospie wietrznej i półpaścowi.1
Starzenie się populacji
Ponieważ częstość występowania półpaśca znacząco wzrasta z wiekiem, starzenie się populacji na całym świecie prawdopodobnie doprowadzi do wzrostu liczby przypadków półpaśca w nadchodzących dekadach.1 Szacuje się, że odsetek osób w wieku 60 lat i starszych podwoi się w ciągu najbliższych kilku dekad, co może prowadzić do znacznego wzrostu liczby przypadków półpaśca.1
Półpasiec może być uważany za niski priorytet zdrowotny w wielu krajach, jednak rosnący odsetek osób starszych w populacji będzie generował zwiększone obciążenie społeczne i ekonomiczne związane z tą chorobą.1
Wpływ szczepień
Szczepienia przeciwko ospie wietrznej i półpaścowi mają potencjał do znaczącego wpływu na przyszłą epidemiologię półpaśca. Szersze przyjęcie szczepień przeciwko półpaścowi może dramatycznie zmniejszyć wskaźnik zachorowalności.1
Jednakże, skuteczność programów szczepień zależy od poziomu ich akceptacji przez populację. Obecnie wskaźniki szczepień przeciwko półpaścowi pozostają niskie, co ogranicza ich potencjalny wpływ na epidemiologię choroby.1
Ponadto, potrzebne są dalsze badania nad długoterminowym wpływem powszechnych szczepień dzieci przeciwko ospie wietrznej na epidemiologię półpaśca.1
Potrzeby badawcze
Istnieje wyraźna potrzeba dalszych badań w kilku obszarach związanych z epidemiologią półpaśca:
- Częstość występowania półpaśca w regionach świata, dla których dane są ograniczone, takich jak Azja, Ameryka Łacińska i Afryka1
- Długoterminowy wpływ szczepień przeciwko ospie wietrznej na epidemiologię półpaśca1
- Świadomość choroby w populacji ogólnej i wśród pracowników służby zdrowia1
- Wpływ szczepień przeciwko półpaścowi na częstość występowania choroby i jej powikłań1
- Potencjalne dodatkowe korzyści szczepień przeciwko półpaścowi, takie jak zmniejszone ryzyko demencji i udaru1
Niedawno rozpoczęto badanie o wartości 1,7 miliona dolarów na Uniwersytecie Delaware, które ma na celu zbadanie związku między szczepionką przeciwko półpaścowi a zmniejszonym ryzykiem udaru i demencji.1 Takie badania mogą dostarczyć cennych informacji na temat dodatkowych korzyści szczepień przeciwko półpaścowi, wykraczających poza zapobieganie samej chorobie.1
Podsumowanie nadzoru epidemiologicznego
Półpasiec stanowi znaczące globalne obciążenie zdrowotne, które prawdopodobnie wzrośnie wraz ze starzeniem się populacji.1 Częstość występowania półpaśca waha się od 3 do 5 przypadków na 1000 osobolat w Ameryce Północnej, Europie i regionie Azji i Pacyfiku, i znacząco wzrasta z wiekiem.1
Ryzyko zachorowania na półpaśca w ciągu życia wynosi około 30%, wzrastając do 50% u osób, które dożyły 80 lat.11 Powikłania półpaśca, szczególnie neuralgia popółpaścowa, stanowią istotne obciążenie dla pacjentów i systemów opieki zdrowotnej.1
Szczepienia przeciwko półpaścowi, szczególnie nowsza szczepionka rekombinowana, wykazują wysoką skuteczność w zapobieganiu chorobie i jej powikłaniom.1 Szersze przyjęcie szczepień mogłoby znacząco zmniejszyć wskaźniki zachorowalności i obciążenie zdrowotne związane z półpaścem.1
Jednak potrzebne są dalsze badania i działania w zakresie zdrowia publicznego, aby zwiększyć świadomość choroby, poprawić wskaźniki szczepień i lepiej zrozumieć długoterminowy wpływ szczepień na epidemiologię półpaśca.12
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.