Gruźlica
Zapobieganie i profilaktyka
Profilaktyka gruźlicy (TB) opiera się na wczesnej diagnostyce i leczeniu aktywnej choroby, zapobieganiu progresji latentnego zakażenia (LTBI) oraz szczepieniach, choć szczepionka BCG ma ograniczoną skuteczność w zapobieganiu transmisji. Standardowe leczenie LTBI obejmuje 6-9 miesięcy izoniazydu (IPT) lub krótsze schematy oparte na rifamycynach, takie jak 3-miesięczny cotygodniowy izoniazyd plus rifapentyna (3HP) czy 4-miesięczna codzienna rifampicyna. Schematy oparte na rifamycynach są preferowane ze względu na krótszy czas terapii i lepszą tolerancję. U osób żyjących z HIV zaleca się rozszerzone IPT do 36 miesięcy, a u kontaktów z MDR-TB stosuje się 6-miesięczną terapię lewofloksacyną. Profilaktyka izoniazydem zmniejsza ryzyko rozwoju aktywnej gruźlicy o około 60%, a krótsze schematy, np. 1-miesięczny, poprawiają przestrzeganie terapii i zmniejszają działania niepożądane. W ciąży leczenie aktywnej i latentnej gruźlicy jest możliwe, z monitorowaniem hepatotoksyczności i suplementacją pirydoksyną.
- Wprowadzenie do profilaktyki gruźlicy
- Leczenie profilaktyczne gruźlicy latentnej
- Schematy leczenia profilaktycznego
- Efektywność leczenia profilaktycznego
- Grupy wysokiego ryzyka i profilaktyka TB
- Profilaktyka u szczególnych grup pacjentów
- Kontrola zakażeń i zapobieganie transmisji
- Szczepienia przeciwko gruźlicy
- Programy i strategie zapobiegania gruźlicy
- Wyzwania i perspektywy w profilaktyce gruźlicy
- Znaczenie profilaktyki gruźlicy
Wprowadzenie do profilaktyki gruźlicy
Profilaktyka stanowi kluczowy element w powstrzymywaniu transmisji gruźlicy (TB). Składa się na nią wczesna diagnostyka i leczenie aktywnej gruźlicy w celu zahamowania zakaźności, zapobieganie rozwojowi aktywnej choroby u osób narażonych lub ze znaną latentną infekcją gruźliczą oraz szczepienia. Mimo że szczepionka BCG (Bacillus Calmette-Guerin) jest niestety w dużej mierze nieskuteczna w przerywaniu transmisji, potencjalnie silniejsza szczepionka mogłaby spowodować znaczący przełom w zwalczaniu gruźlicy1.
Zapobieganie gruźlicy koncentruje się na ograniczeniu ekspozycji na chorobę. W przypadku osób z gruźlicą, zapobieganie rozprzestrzenianiu się zakażenia obejmuje rutynowe badania, izolację i terapię antybiotykową. Warto zauważyć, że wczesne wykrycie jest najlepszą ochroną przed gruźlicą12.
Leczenie profilaktyczne gruźlicy latentnej
Osoby z nieaktywną gruźlicą, zwaną również latentnym zakażeniem gruźliczym (LTBI), mogą przyjmować leczenie, aby zapobiec rozwojowi aktywnej choroby gruźliczej. Standardowym schematem leczenia latentnego zakażenia gruźlicą jest dziewięciomiesięczna terapia izoniazydem, znana również jako terapia profilaktyczna izoniazydem (IPT)1. Bez leczenia osoby z LTBI mogą rozwinąć aktywną gruźlicę1.
Leczenie profilaktyczne gruźlicy (TPT) jest podawane osobom, które były narażone na zakażenie gruźlicą (np. kontakty domowe), osobom zakażonym bakteriami gruźlicy (tj. osobom z chorobą utajoną) lub osobom o wyższym ryzyku rozwoju choroby niż populacja ogólna (np. osobom żyjącym z HIV), aby zniszczyć wszelkie bakterie gruźlicy przed rozwojem aktywnej choroby1.
Schematy leczenia profilaktycznego
Profilaktyczne leczenie gruźlicy dla zakażeń szczepami M. tuberculosis przypuszczalnie wrażliwymi na leki można podzielić na dwie szerokie kategorie: monoterapię izoniazydem przez co najmniej 6 miesięcy (IPT) oraz leczenie schematami zawierającymi rifamycynę (rifampicynę lub rifapentynę)1.
Zalecane opcje leczenia profilaktycznego gruźlicy niezależnie od statusu HIV obejmują:
- 6 lub 9 miesięcy codziennego izoniazidu1
- 3-miesięczny schemat cotygodniowej rifapentyny plus izoniazyd (3HP)1
- 3-miesięczny schemat codziennego izoniazidu plus rifampicyna (3HR)1
Alternatywne opcje leczenia profilaktycznego gruźlicy, które można stosować niezależnie od statusu HIV, to:
Najnowsze wytyczne leczenia LTBI z 2020 roku obejmują trzy preferowane schematy oparte na rifamycynie i dwa alternatywne schematy monoterapii codziennym izoniazydem. Generalnie schematy leczenia oparte na rifamycynie podawane w krótkich kursach są preferowane w stosunku do monoterapii izoniazydem podawanym w dłuższych kursach w leczeniu LTBI1.
Preferowane schematy oparte na rifamycynie obejmują:
- Raz w tygodniu izoniazyd plus rifapentyna przez 3 miesiące (silnie zalecany u dorosłych i dzieci ≥2 lat, w tym osób zakażonych HIV)1
- Codzienna rifampicyna przez 4 miesiące (silnie zalecana u dorosłych i dzieci wszystkich grup wiekowych niezakażonych HIV)1
- Codzienny izoniazyd plus rifampicyna przez 3 miesiące (warunkowo zalecany u dorosłych i dzieci wszystkich grup wiekowych oraz osób zakażonych HIV)1
Alternatywne schematy leczenia to:
- Codzienny izoniazyd przez 6 miesięcy (silnie zalecany u dorosłych i dzieci wszystkich grup wiekowych niezakażonych HIV i warunkowo u dorosłych i dzieci wszystkich grup wiekowych zakażonych HIV)2
- Codzienny izoniazyd przez 9 miesięcy (warunkowo zalecany u dorosłych i dzieci wszystkich grup wiekowych niezależnie od statusu zakażenia HIV)2
Należy zauważyć, że personel przepisujący leki lub farmaceuci powinni pamiętać, że rifampicyna i rifapentyna nie są zamienne, i należy zachować ostrożność, aby podawać właściwy lek dla zamierzonego schematu2.
Efektywność leczenia profilaktycznego
Skuteczność 6-miesięcznego leczenia izoniazydem lub dłuższego wykazano w różnych populacjach i warunkach w wielu przeglądach systematycznych1. Leczenie izoniazydem osób zarówno z dodatnim wynikiem testu tuberkulinowego, jak i zakażonych HIV, mieszkających w warunkach o wysokiej częstości występowania gruźlicy, zmniejsza ryzyko rozwoju aktywnej gruźlicy o około 60% (tj. do około 40% tego, co byłoby bez leczenia)1.
Wyniki badania BRIEF TB wykazały, że 1-miesięczny schemat antybiotykowy w celu zapobiegania aktywnej gruźlicy u pacjentów żyjących z HIV był równie skuteczny i powodował mniej zdarzeń niepożądanych niż standardowy 9-miesięczny schemat1. Jeśli leczenie można skrócić do 1 miesiąca, pacjenci mają większą szansę na ukończenie z powodzeniem i mniejsze prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych1.
W populacjach o wysokiej częstości występowania gruźlicy, czas trwania korzyści po zakończeniu pełnego sześciomiesięcznego kursu IPT jest ograniczony (do 2,5 roku)1. Niedawne badanie masowej profilaktyki izoniazydem wśród górników w Afryce Południowej nie wykazało zmniejszenia częstości występowania i chorobowości gruźlicy po 9 miesiącach IPT, co sugeruje, że na obszarach o dużym obciążeniu gruźlicą transmisja nie jest przerywana, a niezmieniona zapadalność wynika z reinfekcji1.
Grupy wysokiego ryzyka i profilaktyka TB
Główne grupy docelowe terapii profilaktycznej w warunkach programowych to osoby najbardziej narażone na progresję do choroby gruźliczej1. Do tych grup należą:
- Osoby żyjące z HIV (PLHIV)1
- Niemowlęta i dzieci, które są kontaktami pacjentów z gruźlicą1
- Osoby, u których niedawno doszło do konwersji testu tuberkulinowego1
- Osoby z osłabionym układem odpornościowym (z powodu określonych leków lub stanów zdrowotnych)1
WHO zaleca rozszerzone IPT (36 miesięcy) dla osób mieszkających na obszarach o wysokim tle występowania HIV i gruźlicy1. Jednak do czasu zaktualizowanych wytycznych z 2020 r., codzienne IPT przez 36 miesięcy było warunkowo zalecane dla dorosłych i młodzieży z HIV, niezależnie od tego, czy otrzymywali terapię antyretrowirusową, w miejscach o wysokim ryzyku transmisji gruźlicy1.
Przed podaniem IPT osoby zakażone HIV powinny być badane w kierunku aktywnej gruźlicy, aby uniknąć leczenia aktywnego przypadku gruźlicy monoterapią1. Programy kontroli gruźlicy i HIV powinny współpracować w celu zapewnienia IPT jako części pakietu opieki dla osób żyjących z HIV, gdy wykluczono aktywną gruźlicę, a informacje o IPT powinny być udostępniane wszystkim osobom żyjącym z HIV1.
Profilaktyka u szczególnych grup pacjentów
Profilaktyka TB w czasie ciąży
Pacjentki w ciąży z aktywną gruźlicą powinny być leczone, nawet w pierwszym etapie ciąży. Izoniazyd, rifampicyna i etambutol mogą być stosowane1. W Stanach Zjednoczonych pyrazynamid jest zarezerwowany dla kobiet z podejrzeniem gruźlicy wielolekoopornej (MDR-TB). W innych częściach świata pyrazynamid jest powszechnie stosowany u kobiet w ciąży z gruźlicą. Streptomycyny nie należy stosować, ponieważ wykazano, że ma szkodliwy wpływ na płód1.
Leczenie profilaktyczne jest zalecane podczas ciąży, szczególnie u następujących pacjentek:
- Kobiety w ciąży z dodatnim wynikiem próby tuberkulinowej, które są seropozytywne w kierunku HIV lub mają behawioralne czynniki ryzyka zakażenia HIV, ale odmawiają testów na HIV1
- Kobiety w ciąży z dodatnim wynikiem próby tuberkulinowej, które miały bliski kontakt z pacjentem z dodatnim rozmazem w kierunku gruźlicy płuc1
- Pacjentki w ciąży, u których udokumentowano konwersję próby tuberkulinowej w ciągu ostatnich 2 lat1
Kobiety w ciąży są narażone na zwiększone ryzyko hepatotoksyczności wywołanej izoniazydem i powinny być poddawane comiesięcznej kontroli poziomu aminotransferazy alaninowej (ALT) podczas leczenia. To ryzyko utrzymuje się przez 2-3 miesiące w okresie poporodowym. Pacjentki w ciąży otrzymujące izoniazyd powinny również otrzymywać pirydoksynę1.
Należy unikać zajścia w ciążę podczas przyjmowania izoniazyd-rifapentyna (INH-RPT). Należy natychmiast zadzwonić do lekarza lub pielęgniarki, jeśli kobieta zajdzie w ciążę1.
Profilaktyka TB u dzieci
W metaanalizie ośmiu randomizowanych badań kontrolowanych z udziałem łącznie 10 320 pacjentów w wieku 15 lat lub młodszych, Ayieko i wsp. stwierdzili, że profilaktyka izoniazydem zmniejsza ryzyko rozwoju gruźlicy, ze wspólnym wskaźnikiem ryzyka (RR) wynoszącym 0,65 (P=0,004). Jednak izoniazyd nie miał wpływu u dzieci, które rozpoczęły leczenie w wieku 4 miesięcy lub młodszych. Po wykluczeniu tych pacjentów, profilaktyka izoniazydem zmniejszyła ryzyko rozwoju gruźlicy o 59% (RR, 0,41; P<0,001)1.
Profilaktyka u kontaktów osób z gruźlicą wielolekooporną
Dowody służące do wyboru schematu leczenia profilaktycznego kontaktów pacjentów z MDR i XDR TB są niezwykle ograniczone1. Amerykańskie Towarzystwo Chorób Płuc (ATS) i Amerykańskie Centra Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC) zalecają terapię profilaktyczną dla kontaktów MDR TB, przy czym schemat, który ma być stosowany, jest określany na podstawie profilu wrażliwości na leki potencjalnego przypadku źródłowego1.
W przypadku kontaktów narażonych na wielolekooporną lub oporną na rifampicynę gruźlicę, jako leczenie profilaktyczne gruźlicy należy stosować 6 miesięcy codziennego lewofloksacyny1.
Kontrola zakażeń i zapobieganie transmisji
Plany kontroli zakażeń mogą zminimalizować ryzyko narażenia na gruźlicę i jej rozprzestrzeniania się w placówkach opieki zdrowotnej1. Plan kontroli zakażeń gruźliczych jest częścią ogólnego programu kontroli zakażeń, mającego na celu zapewnienie szybkiego wykrycia pacjentów z zakaźną gruźlicą, środków ostrożności dotyczących przenoszenia drogą powietrzną oraz leczenia osób z podejrzeniem lub potwierdzeniem choroby gruźliczej1.
We wszystkich placówkach opieki zdrowotnej, szczególnie tych, w których ludzie są narażeni na wysokie ryzyko ekspozycji na gruźlicę, należy opracować, okresowo (o ile to możliwe, co roku) przeglądać i oceniać skuteczność polityk i procedur kontroli gruźlicy, aby określić działania niezbędne do zminimalizowania ryzyka przenoszenia gruźlicy1.
Hierarchia środków kontroli infekcji
Program kontroli infekcji gruźliczej powinien opierać się na trójpoziomowej hierarchii środków kontroli1:
- Kontrole administracyjne – są pierwszym i najważniejszym poziomem hierarchii. Są to środki zarządzania, które mają na celu zmniejszenie ryzyka lub ekspozycji na osoby z zakaźną gruźlicą1.
- Kontrole środowiskowe – drugi poziom hierarchii polega na zapobieganiu rozprzestrzenianiu się przenoszonych drogą powietrzną bakterii gruźlicy poprzez zmniejszenie stężenia zakaźnych jąder kropli1.
- Kontrola ochrony dróg oddechowych – trzeci poziom hierarchii polega na stosowaniu środków ochrony indywidualnej w sytuacjach, które stwarzają wysokie ryzyko narażenia na gruźlicę (takich jak wchodzenie do pomieszczeń z pacjentami z podejrzeniem lub potwierdzeniem zakaźnej gruźlicy, transportowanie ich, procedury wywołujące kaszel lub generujące aerozol)1.
Stosowanie sprzętu ochrony dróg oddechowych może dodatkowo zmniejszyć ryzyko zakażenia personelu medycznego zakaźnymi jądrami kropli, które zostały wyrzucone do powietrza przez pacjenta z zakaźną gruźlicą1.
Środki zapobiegawcze dla osób z aktywną gruźlicą
Jeśli masz aktywną gruźlicę płuc lub gardła, być może będziesz musiał podjąć kroki, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się zarazków gruźlicy na inne osoby1. Najważniejszym sposobem zapobiegania rozprzestrzenianiu się gruźlicy jest przyjmowanie wszystkich leków dokładnie tak, jak zalecił twój lekarz1.
Podczas pierwszych 2-3 tygodni leczenia będziesz mógł przekazać bakterie gruźlicy innym. Chroń innych, podejmując następujące kroki1:
- Zostań w domu. Nie idź do pracy ani do szkoły.
- Izoluj się w domu. Spędzaj jak najmniej czasu wśród członków twojego gospodarstwa domowego.
- Śpij w osobnym pokoju.
- Wentyluj pokój. Zarazki gruźlicy rozprzestrzeniają się łatwiej w małych, zamkniętych przestrzeniach. Jeśli nie jest zbyt zimno na zewnątrz, otwórz okna. Użyj wentylatora, aby wydmuchać powietrze. Jeśli masz więcej niż jedno okno, użyj jednego wentylatora do wydmuchiwania powietrza, a drugiego do wpuszczania powietrza.
- Noś maseczki na twarz. Noś maskę, gdy musisz przebywać w pobliżu innych osób. Poproś innych członków gospodarstwa domowego o noszenie masek, aby się chronić.
- Zakrywaj usta. Użyj chusteczki, aby zakryć usta za każdym razem, gdy kichasz lub kaszlesz. Włóż brudną chusteczkę do torebki, zaklej ją i wyrzuć.
Szczepienia przeciwko gruźlicy
Jedyną obecnie dostępną szczepionką przeciwko gruźlicy jest szczepionka Bacillus Calmette-Guerin (BCG), opracowana poprzez seryjne pasaże Mycobacterium bovis i wprowadzona w 1921 roku1. W krajach, gdzie gruźlica jest powszechna, niemowlętom często podaje się szczepionkę BCG. To chroni niemowlęta i małe dzieci, które są bardziej narażone na aktywną chorobę gruźliczą w płynie otaczającym mózg i rdzeń kręgowy1.
Szczepionka BCG jest nadal używana na całym świecie i zwykle chroni wczesne dzieciństwo. Jednak odporność zaczyna słabnąć już po 3 miesiącach od podania1. Skuteczność szczepionki BCG w zmniejszaniu ryzyka ciężkich postaci gruźlicy u dzieci została potwierdzona, jednak jej skuteczność w ochronie przed gruźlicą płucną, która jest najpowszechniejszą formą u dorosłych, jest ograniczona1.
W Stanach Zjednoczonych lekarze generalnie nie zalecają tej szczepionki, ponieważ gruźlica nie jest tam powszechnym problemem1. Niemniej jednak pracownicy służby zdrowia, którzy spędzają dużo czasu z pacjentami z gruźlicą, mogą odnieść korzyści ze szczepionki1.
Obecny pipeline obejmuje trzy odrębne podejścia do opracowania szczepionki przeciwgruźliczej, znane jako Prime, boost lub immunoterapia1. Biorąc pod uwagę ogromne obciążenie globalną gruźlicą i główną barierę dla eliminacji, jaką stanowi cichy rezerwuar osób z zakażeniem latentnym, skuteczna szczepionka przeciwgruźlicza byłaby znaczącym postępem w walce o eradykację gruźlicy1.
Programy i strategie zapobiegania gruźlicy
Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) ogłosiła gruźlicę „globalnym zagrożeniem zdrowotnym” w 1993 r., a w 2006 r. partnerstwo Stop TB opracowało Globalny Plan Zatrzymania Gruźlicy, którego celem było uratowanie 14 milionów istnień ludzkich między jego uruchomieniem a 2015 r.1.
Strategia DOTS (Directly Observed Treatment, Short-course) jest głównym elementem Światowego Planu Zatrzymania Gruźlicy Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). Strategia DOTS koncentruje się na pięciu głównych punktach działania1. Leczenie z właściwie wdrożonym DOTS ma wskaźnik powodzenia przekraczający 95% i zapobiega pojawianiu się dalszych wielolekoopornych szczepów gruźlicy1.
WHO rozszerzyła program DOTS w 1998 r., aby obejmował leczenie MDR-TB (nazywany „DOTS-Plus”)1. Leczenie utajonego zakażenia gruźlicą (LTBI) jest niezbędne do kontrolowania i eliminowania gruźlicy poprzez zmniejszenie ryzyka przejścia zakażenia gruźlicą w chorobę1.
Fundacja Billa i Melindy Gatesów, poprzez swój zespół ds. gruźlicy, ma na celu rozwiązanie kluczowych luk w ścieżce opieki nad gruźlicą poprzez nowe podejścia do ochrony przed zakażeniem, zapobiegania progresji od zakażenia do choroby oraz poprawy diagnostyki i leczenia1.
Skuteczniejsza szczepionka byłaby najpotężniejszym narzędziem do zmniejszenia częstości występowania gruźlicy. Nawet częściowo skuteczna nowa szczepionka, jeśli zostanie wprowadzona w 2024 r., mogłaby zmniejszyć częstość występowania gruźlicy nawet o 70 procent do 2050 r., według niektórych prognoz1.
Globalne i krajowe działania przeciwko gruźlicy
Kluczem do utrzymania tempa osiągnięcia celu STOPTB, jakim jest globalna eradykacja gruźlicy do 2050 r., będzie stałe zaangażowanie ze strony darczyńców, rządów, krajowych programów gruźliczych, badaczy i innych zainteresowanych stron na wszystkich poziomach społeczeństwa1.
W marcu 2024 r. WHO opublikowała wyniki badania wykonalności dotyczącego inwestycji w badania przesiewowe i leczenie profilaktyczne gruźlicy, przygotowanego we współpracy z czterema krajami, w tym z Brazylią, które wykazało, że stosowanie badań przesiewowych i leczenia profilaktycznego TPT może znacznie zmniejszyć zapadalność i śmiertelność w tej chorobie, oraz że skromne inwestycje mogłyby przynieść znaczące korzyści zdrowotne i ekonomiczne, z zwrotem z inwestycji do 39 dolarów na każdego zainwestowanego dolara1.
Sektor zdrowia publicznego powinien być powiadamiany i zaangażowany w przypadkach gruźlicy. Lokalne powiatowe wydziały zdrowia są ekspertami i finansują leczenie zakażenia gruźlicą1. Konsultacja z lekarzem podstawowej opieki zdrowotnej, pulmonologiem, internistą lub specjalistą chorób zakaźnych przed rozpoczęciem terapii jest pomocna, i może być właściwe, aby ten konsultant zarządzał chemioterapią przeciwgruźliczą1.
Wyzwania i perspektywy w profilaktyce gruźlicy
Rezerwuar osób z zakażeniem latentnym jest wyraźnie główną barierą dla ewentualnej eliminacji gruźlicy, a krótsze, mniej toksyczne schematy leczenia gruźlicy latentnej będą znaczącym impulsem dla wysiłków eliminacyjnych1.
Główny problem z obecnym leczeniem utajonej gruźlicy to długi czas trwania i wysokie wskaźniki wczesnego przerwania leczenia w praktyce klinicznej1. Jeśli leczenie można skrócić do 1 miesiąca, pacjenci mają większą szansę na ukończenie z powodzeniem i mniejsze prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych1.
Znaczny potencjał rifapentyny do poprawy terapii profilaktycznej gruźlicy można uwolnić tylko wtedy, gdy lek stanie się bardziej powszechnie dostępny1. Obecnie stosowane leki i metody diagnostyczne mogą dotrzeć do osób, które najbardziej ich potrzebują, tylko wtedy, gdy są przystępne cenowo i mogą być skutecznie wdrażane1.
Konieczne jest utrzymanie znacznego finansowania badań i rozwoju, a inwestycje z krajów rozwiniętych i endemicznych dla gruźlicy, firm farmaceutycznych i fundacji muszą być kontynuowane1.
Nowe kierunki badań
Opracowanie nowych narzędzi do zapobiegania gruźlicy będzie wymagało intensyfikacji badań podstawowych, które mogą stanowić podstawę dla rozwoju produktów1.
Centralnym wyzwaniem w badaniach nad zapobieganiem gruźlicy jest to, że naukowcy nie ustalili jeszcze pewnego związku między pojawieniem się jakiegokolwiek konkretnego biomarkera u osób z bezobjawowym zakażeniem MTB a progresją do aktywnej choroby gruźliczej1.
Po zwalidowaniu w badaniach klinicznych późnej fazy, biomarker, który mógłby wiarygodnie przewidzieć progresję choroby lub rozróżnić między osobami o wysokim lub niskim ryzyku, byłby potężnym narzędziem do kierowania wysiłkami interwencji zdrowia publicznego, identyfikując osoby najbardziej potrzebujące terapii profilaktycznej, tworząc tym samym możliwości przerwania transmisji poprzez zapobieganie progresji choroby1.
W krajach o wysokim wskaźniku zachorowań na gruźlicę, wszystkie bliskie kontakty osób z gruźlicą powinny otrzymać leczenie profilaktyczne, jeśli nie są dostępne testy1. „Ponieważ profilaktyczna terapia antybiotykowa jest bardzo skuteczna, powinna być stosowana znacznie częściej, zwłaszcza w krajach o wysokim wskaźniku zachorowań,” mówi prof. Lange1.
Edukacja, poradnictwo, zachęty (pieniężne i niepieniężne) oraz zarządzanie przypadkami kulturowymi mogą być skuteczne dla ukończenia IPT, ale wyniki różnią się w zależności od kontekstu i podstawowych przyczyn słabego przestrzegania zaleceń1.
Znaczenie profilaktyki gruźlicy
Leczenie profilaktyczne gruźlicy (TPT) jest uważane za jedną z najważniejszych interwencji zdrowia publicznego mających na celu ochronę osób i społeczności przed gruźlicą1. Zalecane przez WHO schematy zmniejszają ryzyko progresji choroby o 60-90%, w zależności od przepisanego schematu1. Zmniejszając liczbę osób, u których rozwija się aktywna choroba, leczenie profilaktyczne zmniejsza również ryzyko gruźlicy lekoopornej1.
Według nowego badania opublikowanego w The Lancet Global Health, do 2035 roku można by uratować życie 850 000 osób, gdyby krótkoterminowe leczenie profilaktyczne gruźlicy było zapewnione osobom żyjącym z HIV i kontaktom osób z nowo zdiagnozowaną gruźlicą1.
Badanie, współautorstwa badaczy z Johns Hopkins University, The Aurum Institute i globalnej agencji zdrowia Unitaid, stwierdziło również, że połączona interwencja śledzenia kontaktów i profilaktyki gruźlicy jest ogólnie opłacalna dla kontaktów domowych w każdym wieku1.
Wśród dzieci poniżej piątego roku życia, połączenie 3HP z śledzeniem kontaktów wykazało głęboki wpływ na ogólne obciążenie gruźlicą dziecięcą, pomagając zwiększyć identyfikację aktywnej choroby oprócz zapobiegania nowym zakażeniom1.
Modelowanie matematyczne profilaktyki gruźlicy na poziomie społeczności w warunkach o wysokim obciążeniu zarówno HIV, jak i gruźlicy, sugeruje, że strategia ta może przyczynić się do zmniejszenia częstości występowania gruźlicy1.
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.