Dystrofia mięśniowa
Patofizjologia i mechanizm
Dystrofia mięśniowa (MD) to grupa dziedzicznych schorzeń charakteryzujących się postępującym osłabieniem i zanikiem mięśni, z częstością około 1:5000. Najczęstszą formą jest dystrofia mięśniowa Duchenne’a (DMD), spowodowana mutacjami w genie DMD kodującym dystrofinę – białko o masie 427 kDa, kluczowe dla stabilizacji sarkolemmy poprzez kompleks DGC. Brak dystrofiny prowadzi do zwiększonej przepuszczalności błony komórkowej, nadmiernego napływu jonów Ca2+, aktywacji enzymów proteolitycznych, stresu oksydacyjnego i śmierci komórek mięśniowych. W efekcie obserwuje się podwyższony poziom kinazy kreatynowej (CK) w osoczu, przewlekły stan zapalny, zwłóknienie oraz pseudohipertrofię mięśni łydek. Patogeneza DMD obejmuje także dysfunkcję komórek satelitarnych, zaburzenia polarności i podziału komórkowego, co prowadzi do nieefektywnej regeneracji mięśni. Dodatkowo, niedokrwienie funkcjonalne mięśni, wynikające z defektów w regulacji przepływu krwi i niedoboru NO, potęguje uszkodzenia miofibrylli. W dystrofii mięśniowej Beckera (BMD) poziomy dystrofiny wynoszą 30-80% normy, co skutkuje łagodniejszym przebiegiem choroby.
- Patogeneza Dystrofii Mięśniowej
- Dystrofina i jej rola w patogenezie
- Mechanizm uszkodzenia komórek mięśniowych
- Cykl degeneracji i regeneracji mięśni
- Molekularne mechanizmy dystrofii mięśniowej Duchenne’a
- Rola zapalenia i odpowiedzi immunologicznej
- Hipoteza „dwóch uderzeń” i mechanizm niedokrwienia funkcjonalnego
- Mechanizmy patologii w innych typach dystrofii mięśniowej
- Nowsze odkrycia w patogenezie dystrofii mięśniowej
- Nowe odkrycia mechanizmów patogenezy w dystrofii mięśniowej
Patogeneza Dystrofii Mięśniowej
Dystrofia mięśniowa (Muscular dystrophy) stanowi grupę dziedzicznych schorzeń charakteryzujących się postępującym osłabieniem i zanikiem mięśni, z globalną częstością występowania wynoszącą około 1 na 5000 osób. Podstawową przyczyną dystrofii mięśniowej są mutacje genów odpowiedzialnych za strukturę i funkcję mięśni, prowadzące do stopniowej degeneracji i utraty włókien mięśniowych1. Dystrofia mięśniowa może wynikać z mutacji w różnych genach i może być dziedziczona w sposób sprzężony z chromosomem X, autosomalny dominujący lub autosomalny recesywny12.
Dystrofina i jej rola w patogenezie
Zmiany w genie DMD sprzężonym z chromosomem X, kodującym dystrofinę, są najczęstszą przyczyną dystrofii mięśniowej1. Dystrofina to białko o masie 427 kDa, które stanowi zaledwie około 0,002% białek w mięśniach poprzecznie prążkowanych, ale ma kluczowe znaczenie dla utrzymania integralności błony mięśniowej3. Gen dystrofiny jest zlokalizowany na krótkim ramieniu chromosomu X w pobliżu locus p21 i koduje duże białko Dp427, które zawiera 3685 aminokwasów3.
Dystrofina pełni funkcję strukturalną, łącząc cytoszkielet komórki mięśniowej z białkami błony komórkowej (sarkolemmy) poprzez kompleks białkowy dystrofiny (DGC – dystrophin-associated glycoprotein complex)45. Utworzony w ten sposób pomost molekularny umożliwia połączenie macierzy zewnątrzkomórkowej z cytoszkieletem wewnątrzkomórkowym, zapewniając stabilność mechaniczną mięśni podczas skurczu6. Gdy dystrofina nie funkcjonuje prawidłowo, białka kurczliwe aktyna i miozyna, które normalnie ulegają skróceniu podczas skurczu mięśnia, powodują zarówno osłabienie mięśni, jak i uszkodzenie błony komórkowej7.
Mechanizm uszkodzenia komórek mięśniowych
Brak dystrofiny prowadzi do niestabilności komórkowej, z postępującym wyciekiem składników wewnątrzkomórkowych8. Pierwszym objawem jest zwiększona przepuszczalność błony komórkowej, umożliwiająca nadmierny napływ jonów wapnia do wnętrza komórki79. Ten zwiększony poziom wapnia wewnątrzkomórkowego aktywuje enzymy, które degradują strukturę włókna mięśniowego7.
W złożonym kaskadowym procesie obejmującym kilka szlaków, nadmiar wapnia powoduje tworzenie większej ilości reaktywnych form tlenu (ROS) niż enzymy przeciwutleniające komórki mogą skutecznie przetworzyć10. Tworzy to stres oksydacyjny w komórce, który dodatkowo uszkadza sarkolemmę i tworzy więcej punktów wejścia dla wapnia, ostatecznie prowadząc do śmierci komórki10. To uszkodzenie powoduje wyciek kinazy kreatynowej (CK) z każdej uszkodzonej komórki mięśniowej, skutkując nieprawidłowo wysokim poziomem CK w osoczu11.
Uwolnienie CK wywołuje odpowiedź zapalną, sprzyjając tworzeniu się tkanki bliznowatej i prowadząc do klasycznej pseudohipertrofii mięśni łydek, charakterystycznej dla dystrofii mięśniowej11. Zaburzenia homeostazy wapniowej prowadzą do proteolizy białek mięśniowych indukowanej jonami wapnia12.
Cykl degeneracji i regeneracji mięśni
Zapalenie i degeneracja włókien mięśniowych inicjują proces regeneracji przez komórki satelitarne7. Z czasem ta regeneracja staje się mniej wydajna, przyczyniając się do postępującej utraty włókien mięśniowych i rozwoju zwłóknienia7. W dystrofii mięśniowej Duchenne’a (DMD) brak dystrofiny prowadzi do recydywujących uszkodzeń miofibrylli, przewlekłego stanu zapalnego, postępującego zwłóknienia i dysfunkcji komórek macierzystych mięśni13.
Czynniki fizjologiczne, które determinują podatność większości ludzkich mięśni na proces dystroficzny, związane są z niezdolnością do zatrzymania dojrzewania zregenerowanych włókien na etapie centralnojądrowym, z jednoczesną ekspresją dorosłych miozyn14. Badania wykazały, że wzrost mięśni w dystrofii mięśniowej jest regulowany poprzez różne systemy kompensacyjne, które są analizowane pod kątem różnej odporności typów włókien na patogenezę14.
Molekularne mechanizmy dystrofii mięśniowej Duchenne’a
Dystrofia mięśniowa Duchenne’a (DMD) jest najczęstszą formą dystrofii mięśniowej, obejmującą około 50% wszystkich przypadków15. Choroba ta charakteryzuje się progresywnym osłabieniem mięśni, utratą zdolności poruszania się, a ostatecznie koniecznością zastosowania wspomaganej wentylacji i przedwczesną śmiercią16.
Genetyczne podłoże DMD
DMD jest spowodowana mutacjami w genie DMD kodującym dystrofinę, które całkowicie znoszą produkcję tego białka w mięśniach16. Mięśnie pozbawione dystrofiny są bardziej wrażliwe na uszkodzenia, co prowadzi do postępującej utraty tkanki i funkcji mięśniowej, a także kardiomiopatii16. Około 70% przypadków DMD jest spowodowanych delecjami/duplikacjami jednego lub więcej eksonów DMD, a 30% przypadków ma mutacje DMD na poziomie nukleotydów17.
U pacjentów z DMD, komórki macierzyste mięśni (zwane również komórkami satelitarnymi, SC) zawierają te same mutacje co te w włóknach mięśniowych. Utrata dystrofiny w SC prowadzi do nieprawidłowości w polarności SC, asymetrycznym podziale i regulacji epigenetycznej, przyczyniając się do patofizjologii DMD13. Mutacje DMD znoszą ekspresję dystrofiny w SC, co bezpośrednio wpływa na polarność komórek i mitozę13.
Patologia komórkowa w DMD
Miofibryle pozbawione dystrofiny są dysfunkcyjne i podatne na uszkodzenia, co uruchamia serię kolejnych zmian patologicznych18. Niedobór dystrofiny prowadzi do zwiększonego obciążenia wapniem, jonem działającym jako drugi przekaźnik. W rezultacie indukowana jest kaskada odpowiedzi zapalnych, która powoduje, że mitochondria wytwarzają reaktywne formy tlenu (ROS)19.
Stres mięśniowy wywołany procesami degeneracyjnymi negatywnie wpływa na jego funkcjonalność, dlatego bardziej zestresowane mięśnie, takie jak przepona, są dotknięte wcześniej19. U pacjentów z DMD, dystrofina jest również obecna w mięśniu sercowym, więc jej niedobór wpływa również na serce. Patofizjologia kardiomiopatii związanej z niedoborem dystrofiny obejmuje włóknienie serca i postępującą dysfunkcję lewej komory (LV), co ostatecznie prowadzi do niewydolności serca20.
Nieprawidłowości komórek macierzystych w DMD
Najnowsze badania sugerują, że DMD może być również chorobą komórek macierzystych. Szlak kinazy serynowo-treoninowej Mark2, kluczowy czynnik regulujący polarność komórek, jest dramatycznie obniżony w dystroficznych SC, powodując nieprawidłową lokalizację białka Pard321.
Ponadto, wady mitotyczne związane z niedoborem dystrofiny, takie jak amplifikacja centrosomów, błędy orientacji wrzeciona i wydłużony cykl komórkowy, również nasilają nieprawidłowy asymetryczny podział21. Kilka szlaków sygnałowych kontroluje spoczynek SC, starzenie się i los komórki u myszy dystroficznych21.
Frank Gleeson wyjaśnia, że DMD można uznać za chorobę nieudanej regeneracji mięśni spowodowaną dysfunkcją komórek macierzystych. „Komórki macierzyste, jak odkryliśmy, nie dzielą się właściwie w sposób, w jaki powinny się dzielić, aby tworzyć nowe komórki mięśniowe. W rezultacie uważamy, że postępujące uszkodzenie mięśni obserwowane w dystrofii mięśniowej wynika z tego, że organizm nie może nadążyć za normalnym zużyciem plus połączonym uszkodzeniem spowodowanym naturą choroby genetycznej.”22
Rola zapalenia i odpowiedzi immunologicznej
Przewlekły stan zapalny przyczynia się do kolejnych cykli degeneracji i regeneracji miofibrylli23. Jedną z kluczowych cech dystrofii mięśniowej jest przewlekły i dysregulowany stan zapalny21.
Rola makrofagów i komórek T
Odpowiedź immunologiczna jest krytycznym mechanizmem patologii mięśni dystroficznych i zaniku mięśni w dystrofii mięśniowej Duchenne’a (DMD). Procesy zapalne są związane z aktywacją wrodzonej odpowiedzi immunologicznej, taką jak infiltracja makrofagów, odpowiedź immunologiczna pośredniczona przez komórki T, generowanie cytokin i chemokin oraz nieprawidłowa aktywacja szlaku sygnałowego NF-κB, co przyczynia się do ciężkiej martwicy mięśni i zwłóknienia24.
Infiltracja makrofagów jest wykrywana u 2-letnich pacjentów z DMD23. Wcześniejsze badanie wykazało, że eliminacja makrofagów przez przeciwciało monoklonalne prowadzi do dramatycznego zmniejszenia uszkodzeń mięśni u myszy mdx, co jest spowodowane zmniejszeniem produkcji tlenku azotu z makrofagów23.
Znaczenie patologii indukowanej przez komórki T CD8+ w DMD jest dodatkowo wspierane przez efekt leczenia steroidami u pacjentów z DMD23. Infiltrujące komórki T CD4+ mogą różnicować się w regulatorowe komórki T (Tregs), które są kluczowymi komórkami regulatorowymi podczas odpowiedzi immunologicznej w mięśniach dystroficznych23.
Aktywacja szlaku NF-κB
Zwiększona liczba Tregs może złagodzić stan zapalny i uszkodzenie mięśni dystroficznych oraz spowodować znaczne zmniejszenie kinazy kreatynowej, co prawdopodobnie wynika ze zwiększonego wydzielania IL-10 przez Tregs25.
Aktywacja szlaku NF-κB spowodowana rozciąganiem mechanicznym jest obserwowana w mięśniu przepony dorosłych myszy mdx pozbawionych dystrofiny25. Odkrycia sugerują, że aktywacja szlaku sygnałowego NF-κB może przyczyniać się do uporczywego stężenia cytokin prozapalnych w mięśniach dystroficznych, co prowadzi do zaniku mięśni szkieletowych25.
Zwiększone cytokiny zapalne, takie jak TGF-α i IL1-β w mięśniach dystroficznych, aktywują NF-κB, dobrze znany prozapalny czynnik transkrypcyjny, co skutkuje represją ekspresji MyoD26. Zmiany immunologiczne zawierają zwiększoną infiltrację komórek immunologicznych, produkcję cytokin i chemokin oraz regulację w górę szlaku sygnałowego czynnika transkrypcyjnego NF-κB, co przyczynia się do uszkodzenia patologicznego i zaniku mięśni w mięśniach dystroficznych25.
Hipoteza „dwóch uderzeń” i mechanizm niedokrwienia funkcjonalnego
Dodatkowe mechanizmy prawdopodobnie przyczyniają się do spowodowania cięższego uszkodzenia miofibrylli u myszy mdx, co sugeruje istnienie mechanizmu „dwóch uderzeń” w patogenezie tej choroby27. Dostarczono dowodów potwierdzających zasadniczą rolę niedokrwienia funkcjonalnego w uszkodzeniu miofibrylli wywołanym skurczem u myszy mdx. Ponadto udokumentowano pierwszy ilościowy dowód na mechanizm dwóch uderzeń w tej chorobie27.
Rola niedokrwienia funkcjonalnego
Dystrofia mięśniowa Duchenne’a (DMD) charakteryzuje się zwiększonym uszkodzeniem mięśni i nieprawidłowym przepływem krwi po skurczu mięśnia – stanem niedokrwienia funkcjonalnego27. Do tej pory jednak związek przyczynowo-skutkowy między patogenezą DMD a niedokrwieniem funkcjonalnym był niejasny27.
Odwrócenie niedokrwienia funkcjonalnego poprzez manipulację farmakologiczną zapobiegło uszkodzeniu miofibrylli wywołanemu skurczem u myszy mdx, mysiego odpowiednika DMD. Wynik ten wskazuje, że niedokrwienie funkcjonalne jest wymagane, a zatem istotną przyczyną uszkodzenia mięśni u myszy mdx27.
Poprzednie badania wykazały, że brak dystrofiny i związanych z nią cząsteczek powoduje defekt w odpowiedzi przepływu krwi w tkankach mięśniowych28. Jednak gdy ta odpowiedź w przepływie krwi jest osłabiona, mięśnie są narażone na ryzyko niedokrwienia z powodu braku wystarczającego dopływu tlenu i składników odżywczych lub wystarczającego drenażu nagromadzonych metabolitów, patologicznego stanu niedokrwienia funkcjonalnego28.
Mechanizm „dwóch uderzeń”
Teorii niedokrwienia funkcjonalnego w dystrofii mięśniowej wykazała, że pod wpływem stresu wazokonstryktorów, mięśnie pacjentów nie są w stanie zwiększyć przepływu krwi z powrotem do normy nawet po skurczu mięśnia28.
Poprzez uzupełnienie NO w miofibryllach myszy mdx, przepływ krwi do mięśni został poprawiony, a uszkodzenia miofibrylli wywołane skurczem zostały zapobieżone29. Wyniki te sugerują, że niezależnie od nieprawidłowej odpowiedzi przepływu krwi, miofibrylle u myszy mdx są już podatne na stres mechaniczny29.
Eksperymenty wykazały istnienie co najmniej dwóch przyczyn prowadzących do uszkodzenia miofibrylli wywołanego skurczem u myszy mdx:29
- czynnik, który można leczyć farmakologicznie (przepływ RBC), który jest mediowany przez NO/EDHF i prawdopodobnie inne cząsteczki
- elementy niezależne od NO/EDHF lub regulacji przepływu krwi
Dane te są zgodne z eksperymentami z mikroskopii in vivo pokazującymi zasadniczą rolę niedokrwienia funkcjonalnego w patogenezie dystrofii mięśniowej, i oczekuje się, że ten lek, a także inne cząsteczki wazoregulacyjne mogą być przyszłym celem terapeutycznym tej choroby29.
Mechanizmy patologii w innych typach dystrofii mięśniowej
Dystrofie mięśniowe są heterogeniczną grupą zaburzeń genetycznych4. Kilka linii dowodów potwierdza, że strukturalne połączenie między macierzą zewnątrzkomórkową mięśni a cytoszkieletem ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania progresji dystrofii mięśniowej4.
Dystrofia mięśniowa Beckera
Dystrofia mięśniowa Beckera (BMD) jest również spowodowana mutacjami w genie DMD30. Poziomy dystrofiny w BMD są generalnie na poziomie 30-80% normy, podczas gdy w DMD poziomy są mniejsze niż 5%31.
Dystrofie mięśniowe Duchenne’a i Beckera mają podobne objawy i są spowodowane różnymi mutacjami w tym samym genie. Te dwa schorzenia różnią się stopniem nasilenia, wiekiem wystąpienia i tempem progresji30.
Badanie przeprowadzone przez Nicolas i wsp. sugerowało, że kliniczne różnice u pacjentów z BMD są związane z różnicami w mutacjach dystrofiny, wynikającymi z różnych delecji eksonów w ramce odczytu. Na przykład opóźnione wystąpienie kardiomiopatii rozstrzeniowej wydawało się być związane ze specyficznymi delecjami eksonów, podobnie jak wcześniejsza zależność od wózka inwalidzkiego31.
Dystrofia mięśniowa miotoniczna
Dystrofia mięśniowa miotoniczna typu 1 (DM1) jest najczęstszą formą dystrofii mięśniowej u dorosłych32. DM1 jest chorobą nerwowo-mięśniową, która dotyka 1 na 8000 osób na całym świecie. Pacjenci z DM1 wykazują miotonię, osłabienie mięśni i degenerację, wraz z insulinoopornością, zaćmą, wadami przewodzenia serca i hipogonadyzmem33.
Ta choroba autosomalnie dominująca jest spowodowana niestabilną ekspansją trypletów CTG w regionie 3′ niepodlegającym translacji genu DMPK. Ciężkość i wiek wystąpienia DM1 są skorelowane z liczbą powtórzeń33.
Pomimo złożoności patogenezy DM1, obecnie dobrze wiadomo, że niepodlegające translacji transkrypty powtórzeń CUG odgrywają toksyczną rolę wzmocnienia funkcji. Nieprawidłowe transkrypty DMPK tworzą struktury drugorzędowe, które agregują się w ogniska w jądrach mięśniowych i które sekwestrują białka wiążące RNA, takie jak białko podobne do mięśnioblastów 1 (MBNL1)33.
Dystrofia mięśniowa oczno-gardłowa
Dystrofia mięśniowa oczno-gardłowa (OPMD) to inna choroba związana z ekspansją trypletów, która wynika z krótkich ekspansji powtórzeń GCN w genie kodującym jądrowe białko wiążące poli(A) 1 (PABPN1). OPMD jest autosomalnie dominującą dystrofią mięśniową, która ma późny początek i charakteryzuje się postępującym osłabieniem i degeneracją określonych mięśni34.
Ekspansja trypletów w PABPN1 prowadzi do przedłużenia traktu polyalaniny z 10 alanin w normalnym białku do maksymalnie 17 alanin na N-końcu białka. Agregaty jądrowe we włóknach mięśniowych są patologicznym znakiem rozpoznawczym OPMD34.
Te agregaty zawierają zmutowane nierozpuszczalne PABPN1, ubikwitynę, podjednostki proteasomu, a także RNA poli(A). Uważa się, że ekspansje polyalaniny w PABPN1 indukują nieprawidłowe zwijanie i tworzenie agregatów, które są kierowane do szlaku degradacji ubikwityna-proteasom34.
Nowsze odkrycia w patogenezie dystrofii mięśniowej
Ostatnie badania znacznie pogłębiły nasze zrozumienie pierwotnych i wtórnych mechanizmów patogenetycznych w dystrofii mięśniowej16.
Mechanizm epigenetyczny
Nowe badania nad mechanizmem leżącym u podstaw dystrofii mięśniowej Duchenne’a (DMD) — które ujawniły chemiczną modyfikację w aktywności genów — rzuciły światło na potencjalne terapie dla choroby powodującej zanik mięśni i mogą pomóc w diagnostyce, według naukowców35.
DMD, jak wykazało badanie, charakteryzuje się specyficznym wzorem metylacji, rodzajem chemicznej zmiany w DNA, która zmienia sposób odczytywania genów35. Jednym z procesów biologicznych implikowanych w powstawaniu i rozwoju kilku chorób jest epigenetyka, która odnosi się do chemicznych modyfikacji aktywności genów, ale nie samego DNA35.
Metylacja DNA jest modyfikacją epigenetyczną, w której tzw. grupy metylowe są dodawane do DNA, aby stłumić aktywność genów35. To pokazało, że „episygnatura przedstawiona w tym badaniu jest w rzeczywistości reprezentatywna dla zmian patofizjologicznych [związanych z chorobą] związanych z DMD, a nie skutków ekspozycji na glukokortykoidy [kortykosteroidy]”35.
Rola mikroRNA w DMD
Kilka badań zbadało rolę miRNA w DMD. MyomiRy są ważne w fizjologii mięśni, ponieważ regulują rozwój mięśni szkieletowych, proliferację komórkową i różnicowanie19.
Zmieniona ekspresja tych myomiRów była związana z rozwojem DMD. Na przykład, miR-133b został zaangażowany w choroby mięśni, ponieważ jego poziomy w osoczu są zmniejszone u pacjentów z sarkopenią19.
Aktualnie dostępne dowody wykazały, że miRNA są dysregulowane u pacjentów z DMD i w modelach zwierzęcych DMD. Uszkodzenie komórek mięśniowych może być odpowiedzialne za podwyższone poziomy niektórych specyficznych dla mięśni miRNA obserwowanych we krwi20.
Rola adaptacji transkrypcyjnej
Naukowcy z Instytutu Maxa Plancka dla Badań Serca i Płuc wykazali teraz, że dzięki tym fragmentom mRNA i za pośrednictwem procesu znanego jako adaptacja transkrypcyjna, inne podobne białko, utrofina, jest produkowane w większych ilościach, kompensując w ten sposób brak dystrofiny36.
Naukowcy z Instytutu Maxa Plancka wykazali teraz w hodowanych komórkach od pacjentów z DMD, że fragmenty mRNA dystrofiny zwiększają produkcję utrofiny w dotkniętych komórkach. Mechanizmem leżącym u podstaw tej obserwacji jest adaptacja transkrypcyjna. Regulując mechanizm rozpadu mRNA dystrofiny, możliwe jest kontrolowanie produkcji utrofiny w tych komórkach37.
Adaptacja transkrypcyjna jest fascynującym procesem, który pozwala nam złagodzić konsekwencje mutacji genów. Wyniki fundamentalnie poprawiły zrozumienie procesów leżących u podstaw kompensacji genetycznej i adaptacji transkrypcyjnej w komórkach38. Naukowcy są również przekonani, że otworzyło to drzwi do opracowania nowych podejść terapeutycznych do leczenia dystrofii mięśniowej Duchenne’a38.
Nowe odkrycia mechanizmów patogenezy w dystrofii mięśniowej
Rola pory błony mitochondrialnej
Zespół badawczy kierowany przez naukowców z Cincinnati Children’s Hospital odkrył nowe potencjalne podejście do zapobiegania objawom zaniku mięśni w dystrofii mięśniowej (MD), rodzinie zaburzeń genetycznych charakteryzujących się postępującą martwicą mięśni i przedwczesną śmiercią39.
„Wyizolowaliśmy główny składnik wywołujący chorobę dystrofii mięśniowej do pory przepuszczalności mitochondrialnej”, powiedział Jeffery Molkentin, PhD, współdyrektor wykonawczy Instytutu Serca w Cincinnati Children’s i dyrektor Wydziału Biologii Układu Sercowo-Naczyniowego39.
„Pora przepuszczalności przejściowej mitochondriów (MPTP) jest megakanałem w wewnętrznej błonie mitochondrialnej, który otwiera się w odpowiedzi na wysokie stężenie Ca2+ w matrycy i stres oksydacyjny”, zauważyli autorzy39.
„Śmierć komórki zależna od MPTP przyczynia się do kilku ważnych chorób ludzkich, w tym uszkodzenia serca związanego z niedokrwieniem i reperfuzją, dystrofii mięśniowej (MD) i chorób neurodegeneracyjnych, takich jak choroba Huntingtona, stwardnienie zanikowe boczne i choroba Alzheimera”, kontynuowali badacze40.
Zaburzenia regeneracji mięśni
Dystrofia mięśniowa Duchenne’a (DMD) powoduje postępujące osłabienie mięśni, głównie u chłopców41.
Phil Lambert, PhD, dyrektor naukowy w Satellos, wyjaśnił, że DMD można uznać za chorobę nieudanej regeneracji mięśni spowodowaną dysfunkcją komórek macierzystych. SAT-3247 działa poprzez przywracanie szlaków sygnałowych w komórkach macierzystych, umożliwiając im bardziej efektywną regenerację tkanki mięśniowej. Lek celuje w AAK1, a jego hamowanie pozwala komórkom macierzystym na produkcję zarówno nowych komórek macierzystych, jak i komórek progenitorowych niezbędnych do naprawy mięśni41.
Rola miozyny w patogenezie
Dystrofia mięśniowa Duchenne’a (DMD) jest śmiertelną chorobą mięśni spowodowaną brakiem białka dystrofiny, które działa jako strukturalne połączenie między błoną podstawną a aparatem kurczliwym, stabilizując błony mięśniowe w odpowiedzi na stres mechaniczny42.
Głównym czynnikiem przyczyniającym się do tego uszkodzenia jest skurcz mięśni, kontrolowany przez białko motoryczne miozynę. Jednak to, jak skurcz mięśni i uszkodzenie szybkich włókien mięśniowych przyczyniają się do patofizjologii DMD, nie zostało dobrze scharakteryzowane42.
Badacze zbadali rolę skurczu szybkich mięśni szkieletowych w DMD za pomocą potencjalnie nowego, selektywnego, aktywnego doustnie inhibitora szybkiej miozyny mięśni szkieletowych, EDG-550642. Zaskakująco, nawet umiarkowane zmniejszenie skurczu (15%) było wystarczające do ochrony mięśni szkieletowych u dystroficznych myszy mdx przed uszkodzeniem spowodowanym stresem42.
Mięśnie wzbogacone w szybkie włókna są bardziej podatne na stres mechaniczny u dystroficznych myszy, podczas gdy mięśnie wzbogacone w wolne włókna są bardziej odporne43. Wydaje się, że tak samo jest u osób z DMD43.
Wyniki te wskazują na możliwość, że hamowanie szybkiej miozyny może reprezentować alternatywną metodę leczenia DMD i innych miopatii, które są zaostrzane przez stres mechaniczny44.
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.