Leki w grupie
„antagoniści receptora 5HT3”

Antagoniści receptora 5HT3 (antagoniści receptora serotoninowego typu 3) to grupa leków o działaniu przeciwwymiotnym, które blokują receptory serotoninowe 5HT3 zlokalizowane w obwodowym i centralnym układzie nerwowym, szczególnie w obszarze chemoreceptorowej strefy wyzwalającej w pniu mózgu oraz w zakończeniach nerwów błędnych w przewodzie pokarmowym.

Leki te skutecznie hamują nudności i wymioty, głównie poprzez zapobieganie aktywacji receptorów 5HT3 przez serotoninę uwalnianą z komórek enterochromafinowych przewodu pokarmowego w odpowiedzi na bodźce wymiotne, takie jak chemioterapia czy radioterapia. Antagoniści 5HT3 stanowią obecnie złoty standard w profilaktyce i leczeniu nudności i wymiotów indukowanych chemioterapią (CINV), zwłaszcza o wysokim potencjale emetogennym.

Do najważniejszych leków z tej grupy należą: ondansetron (Zofran, Ondansetron Kabi, Ondansetron Accord), granisetron (Sancuso, Kytril), dolasetron (Anzemet), tropisetron (Navoban) oraz palonosetron (Aloxi, Akynzeo – w połączeniu z netupitantem). Palonosetron wyróżnia się spośród innych leków tej grupy dłuższym okresem półtrwania i wyższym powinowactwem do receptora.

Największą zaletą antagonistów 5HT3 jest ich wysoka skuteczność w zapobieganiu i leczeniu nudności i wymiotów związanych z chemioterapią, radioterapią oraz występujących w okresie pooperacyjnym. Wykazują one znacznie lepszą tolerancję niż starsze leki przeciwwymiotne, takie jak metoklopramid, i nie powodują objawów pozapiramidowych. Są szczególnie skuteczne w połączeniu z kortykosteroidami oraz antagonistami receptora NK1.

Wśród działań niepożądanych antagonistów 5HT3 najczęściej wymienia się bóle głowy, zaparcia, przejściowy wzrost aktywności enzymów wątrobowych oraz rzadziej – wydłużenie odstępu QT w EKG. To ostatnie działanie wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami rytmu serca, niewydolnością serca oraz przyjmujących inne leki wydłużające odstęp QT.

Ze względu na mechanizm działania i strukturę chemiczną, antagonistów 5HT3 można podzielić na dwie podgrupy: pochodne karbazolotronu (ondansetron, granisetron, tropisetron) oraz pochodne chinuklidyny (palonosetron). Nowsza generacja, reprezentowana przez palonosetron, charakteryzuje się dłuższym działaniem i może być stosowana w pojedynczej dawce, podczas gdy leki pierwszej generacji wymagają wielokrotnego podawania.

Lista leków w tej grupie

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl