znieczulenie rdzeniowe
Wskazanie

Znieczulenie rdzeniowe, znane również jako znieczulenie podpajęczynówkowe, to technika anestezjologiczna polegająca na podaniu leku miejscowo znieczulającego do przestrzeni podpajęczynówkowej kręgosłupa. Powoduje to czasowe zablokowanie przewodnictwa nerwowego, prowadząc do zniesienia czucia bólu i zniesienia funkcji motorycznych poniżej miejsca podania. Jest powszechnie stosowane podczas zabiegów ortopedycznych kończyn dolnych, operacji podbrzusza, cesarskiego cięcia oraz zabiegów urologicznych.

W Polsce do znieczuleń rdzeniowych najczęściej stosuje się leki z grupy środków miejscowo znieczulających, takie jak Marcaine Spinal (chlorowodorek bupiwakainy), Lignocain 2% Spinal (chlorowodorek lidokainy) czy Naropin (chlorowodorek ropiwakainy). Często do mieszaniny znieczulającej dodaje się opioidy, np. Morphini Sulfas (siarczan morfiny) lub Fentanyl WZF, które przedłużają działanie przeciwbólowe bez zwiększania blokady motorycznej.

Trudności podczas stosowania znieczulenia rdzeniowego obejmują przede wszystkim ryzyko znacznego spadku ciśnienia tętniczego (hipotensji), który wymaga szybkiej interwencji farmakologicznej z użyciem leków wazopresyjnych jak Efedrin WZF (chlorowodorek efedryny) czy Neo-Synephrine (fenylefryna). Innym wyzwaniem jest popunkcyjny ból głowy, który może wystąpić po zabiegu i bywa trudny do opanowania standardowymi lekami przeciwbólowymi. Czasami konieczne jest wykonanie tzw. łaty z krwi własnej pacjenta.

U niektórych pacjentów mogą występować trudności techniczne z wykonaniem nakłucia z powodu otyłości, skoliozy czy przebytych operacji kręgosłupa. W takich przypadkach pomocne może być wykorzystanie USG do identyfikacji przestrzeni międzykręgowej. Rzadkim, ale poważnym powikłaniem jest zespół ogona końskiego, wymagający natychmiastowej interwencji neurochirurgicznej, a także zaburzenia neurologiczne, które mogą utrzymywać się przez dłuższy czas po znieczuleniu.