zespół jelita nadwrażliwego postać biegunkowa
Wskazanie

Zespół jelita nadwrażliwego w postaci biegunkowej (IBS-D) charakteryzuje się nawracającymi bólami brzucha i biegunką, która jest dominującym objawem. Występuje u 30-40% pacjentów z IBS. Rozpoznanie opiera się na kryteriach Rzymskich IV, które obejmują nawracający ból brzucha trwający co najmniej 1 dzień w tygodniu przez ostatnie 3 miesiące, związany z defekacją, zmianą częstości wypróżnień lub konsystencji stolca.

Leczenie IBS-D wymaga podejścia wielokierunkowego. Z leków dostępnych w Polsce stosuje się m.in. loperamid (Imodium, Stoperan), który spowalnia perystaltykę jelit i zmniejsza częstość wypróżnień. Ryfaksymina (Xifaxan) to antybiotyk niewchłanialny skuteczny w redukcji objawów IBS-D. W terapii wykorzystuje się także leki rozkurczowe jak mebeweryna (Duspatalin), otylonium (Spasmomen) czy drotaweryna (No-Spa). Z nowszych preparatów dostępny jest eluksadolina (Truberzi), działająca na receptory opioidowe w jelitach.

Największym wyzwaniem w leczeniu IBS-D jest jego przewlekły i nawracający charakter. Skuteczność farmakoterapii jest często ograniczona – u wielu pacjentów obserwuje się jedynie częściową poprawę objawów. Trudnością jest też ustalenie właściwej diagnozy, gdyż objawy mogą przypominać choroby zapalne jelit, celiakię czy mikroskopowe zapalenie jelita grubego. Leczenie wymaga podejścia indywidualnego i często łączenia różnych metod terapeutycznych.

Istotnym elementem postępowania jest modyfikacja diety – ograniczenie produktów nasilających objawy, w tym pokarmów zawierających FODMAP (fermentujące oligosacharydy, disacharydy, monosacharydy i poliole). Pacjentom często zaleca się suplementację probiotykami (np. Acidolac, Lactoral, Entrolac), które mogą poprawiać mikrobiotę jelitową. W przypadkach opornych na leczenie rozważa się terapię lekami przeciwdepresyjnymi, szczególnie z grupy SSRI lub trójpierścieniowymi, które mogą modulować czucie trzewne i zmniejszać dolegliwości bólowe.