zapobieganie nawrotom epizodu depresji u pacjenta z chorobą afektywną dwubiegunową, który reagował na wcześniejsze leczenie kwetiapiną
Wskazanie

Zapobieganie nawrotom epizodu depresji u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową (ChAD), którzy wcześniej pozytywnie zareagowali na leczenie kwetiapiną, stanowi kluczowy element długoterminowego postępowania terapeutycznego. Choroba afektywna dwubiegunowa charakteryzuje się występowaniem naprzemiennych epizodów depresji i manii/hipomanii, przy czym fazy depresyjne często trwają dłużej i stanowią większe obciążenie dla pacjentów.

W przypadku pacjentów, u których kwetiapina okazała się skuteczna w leczeniu ostrej fazy depresji w przebiegu ChAD, kontynuacja tego leczenia w celu profilaktyki nawrotów jest uzasadniona klinicznie. Kwetiapina należy do atypowych leków przeciwpsychotycznych, które wykazują działanie normotymiczne i przeciwdepresyjne. Na polskim rynku dostępna jest pod nazwami handlowymi takimi jak: Ketrel, Kventiax, Bonogren, Etiagen, Kvelux, Pinexet, Quentapil, Setinin, a także jako preparaty generyczne zawierające kwetiapinę.

W profilaktyce nawrotów epizodów depresyjnych w ChAD stosuje się również inne leki normotymiczne, takie jak: lit (Lithium Carbonicum GSK), walproiniany (Depakine, Convulex), lamotrygina (Lamitrin, Lamotrix, Epitrigine, Lamilept), karbamazepina (Tegretol, Amizepin) oraz inne atypowe leki przeciwpsychotyczne jak aripiprazol (Abilify, Apra, Aripriprazol Glenmark), olanzapina (Zyprexa, Zalasta, Olzapin, Zolaxa), a także kombinacje tych leków.

Największymi trudnościami w leczeniu podtrzymującym pacjentów z ChAD są: problem przestrzegania zaleceń terapeutycznych (non-compliance), co wynika z długotrwałości leczenia i działań niepożądanych leków; występowanie objawów rezydualnych mimo leczenia; interakcje międzylekowe przy politerapii; oraz rozwój powikłań metabolicznych związanych z długotrwałym stosowaniem leków przeciwpsychotycznych, takich jak przyrost masy ciała, zaburzenia lipidowe czy hiperglikemia. Pacjenci z ChAD leczeni kwetiapiną wymagają regularnych badań kontrolnych parametrów metabolicznych, EKG oraz oceny funkcji wątroby.

Optymalne leczenie podtrzymujące wymaga indywidualnego podejścia do pacjenta, regularnej oceny stanu psychicznego, monitorowania działań niepożądanych, a także psychoedukacji pacjenta i jego rodziny na temat natury choroby i znaczenia regularnego przyjmowania leków. W przypadku niektórych pacjentów konieczne jest stosowanie kombinacji leków normotymicznych w celu skutecznej profilaktyki nawrotów.