zakażenie skóry i błon śluzowych wywołane wirusem opryszczki u osoby z wtórnym zaburzeniem odporności podczas leczenia immunosupresyjnego
Wskazanie

Zakażenie skóry i błon śluzowych wywołane wirusem opryszczki (HSV-1, HSV-2) u osoby z wtórnym zaburzeniem odporności podczas leczenia immunosupresyjnego to poważny stan kliniczny, który wymaga szczególnej uwagi. U pacjentów poddawanych terapii immunosupresyjnej (np. po przeszczepie narządów, w leczeniu chorób autoimmunologicznych czy nowotworowych) może dojść do reaktywacji latentnego zakażenia wirusem opryszczki lub nasilenia objawów nowego zakażenia. Zmiany skórne są często rozległe, atypowe, mogą przybierać charakter owrzodzeń nieustępujących samoistnie i mają tendencję do szerzenia się.

W leczeniu tych zakażeń stosuje się leki przeciwwirusowe, przede wszystkim acyklowir, walacyklowir lub famcyklowir. W Polsce dostępne są preparaty takie jak: Heviran, Zovirax, Acyklowir (acyklowir), Valtrex, Valacycloir (walacyklowir) oraz Famvir (famcyklowir). W przypadkach ciężkich zakażeń, zwłaszcza u pacjentów z głęboką immunosupresją, zaleca się dożylne podawanie acyklowiru (Aciclovir, Zovirax) w wyższych dawkach niż standardowo. W terapii miejscowej można stosować kremy zawierające acyklowir (Zovirax, Hascovir, Acyklowir).

Największe trudności w leczeniu zakażeń HSV u pacjentów immunosupresyjnych to: ryzyko oporności wirusa na standardowe leki przeciwwirusowe, tendencja do nawrotów po zakończeniu terapii, ryzyko rozsiewu narządowego (np. do wątroby, płuc, ośrodkowego układu nerwowego) oraz interakcje leków przeciwwirusowych z lekami immunosupresyjnymi. Pacjenci immunosupresyjni z nawracającym HSV często wymagają długotrwałej terapii profilaktycznej małymi dawkami leków przeciwwirusowych, co niesie ryzyko rozwoju lekooporności.

Kluczowe jest wczesne rozpoznanie i rozpoczęcie leczenia, ponieważ u pacjentów immunosupresyjnych zakażenie HSV może przebiegać atypowo i szybko się rozprzestrzeniać. W przypadkach opornych na standardowe leczenie może być konieczne zastosowanie foskarnetem lub cidofowirem, jednak leki te charakteryzują się większą toksycznością. Modyfikacja leczenia immunosupresyjnego powinna być rozważana indywidualnie, biorąc pod uwagę ryzyko odrzucenia przeszczepu lub zaostrzenia choroby podstawowej.