zakażenie ogólnoustrojowe
Wskazanie

Zakażenie ogólnoustrojowe (sepsa) to zagrażający życiu stan organizmu będący odpowiedzią na zakażenie. Charakteryzuje się zespołem ogólnoustrojowej reakcji zapalnej (SIRS) obejmującym zaburzenia temperatury ciała, przyspieszenie akcji serca i oddechu oraz zmiany w liczbie krwinek białych. Najczęstszymi przyczynami sepsy są zakażenia bakteryjne, choć mogą ją wywołać również grzyby, wirusy i pierwotniaki.

W leczeniu zakażeń ogólnoustrojowych kluczową rolę odgrywa szybka interwencja antybiotykowa. Stosuje się leki o szerokim spektrum działania, takie jak karbapenemy (Meronem, Invanz), połączenia penicylin z inhibitorami beta-laktamaz (Tazocin, Taromentin), cefalosporyny trzeciej i czwartej generacji (Ceftriaxon, Cefepim) czy chinolony (Avelox, Cipronex). W przypadku sepsy wywołanej przez grzyby stosuje się leki przeciwgrzybicze, jak Flukonazol, Voriconazole czy Caspofungin.

Poza antybiotykoterapią, niezbędne jest leczenie wspomagające, obejmujące płynoterapię, leki wazopresyjne (Levonor, Dopamina), tlenoterapię, a w ciężkich przypadkach wentylację mechaniczną. W sepsie z niewydolnością narządową może być konieczne stosowanie metod nerkozastępczych czy wspomagania krążenia.

Największe trudności w leczeniu zakażeń ogólnoustrojowych wiążą się z narastającą opornością drobnoustrojów na antybiotyki, trudnościami w szybkiej identyfikacji patogenu, opóźnieniami w rozpoczęciu właściwej terapii oraz powikłaniami w postaci niewydolności wielonarządowej. Istotnym wyzwaniem jest także indywidualizacja terapii w zależności od stanu pacjenta, chorób współistniejących oraz lokalnej epidemiologii drobnoustrojów. U pacjentów z ciężką sepsą śmiertelność mimo optymalnego leczenia nadal pozostaje wysoka, sięgając 20-40%.