zaburzenia czynności ucha wewnętrznego
Wskazanie

Zaburzenia czynności ucha wewnętrznego to grupa schorzeń dotyczących narządu słuchu i równowagi, które mogą manifestować się zawrotami głowy, zaburzeniami równowagi, szumami usznymi, a także różnego stopnia niedosłuchem. Najczęstszymi jednostkami chorobowymi w tej grupie są choroba Ménière’a, zapalenie neuronu przedsionkowego, łagodne napadowe położeniowe zawroty głowy (BPPV) oraz neuronitis vestibularis.

W diagnostyce zaburzeń czynności ucha wewnętrznego niezbędne jest dokładne badanie podmiotowe i przedmiotowe, badania audiometryczne (audiometria tonalna, impedancyjna), badania obrazowe (MRI, TK) oraz próby kaloryczne i posturograficzne. Szczególnie ważne jest różnicowanie przyczyn zawrotów głowy pochodzenia obwodowego (ucho wewnętrzne) od centralnych (układ nerwowy).

W leczeniu farmakologicznym stosuje się leki poprawiające mikrokrążenie, leki przeciwzawrotowe oraz leki neuroprotekcyjne. Wśród preparatów dostępnych w Polsce stosuje się: Betaserc (betahistyna), Vertix (betahistyna), Vestibo (betahistyna), Cavinton (winpocetyna), Vinpocetine (winpocetyna), Tovanil (piracetam z cinnaryzyna), Cinarizina VP (cinnaryzyna) czy Vasopiryna (kwas acetylosalicylowy w małych dawkach). W ostrych zawrotach głowy stosuje się również Aviomarin (dimenhydrynat) czy Metoclopramid WZF (metoklopramid).

W przypadku choroby Ménière’a, gdzie występują nawracające epizody zawrotów głowy z charakterystycznym uczuciem pełności w uchu i fluktuacyjnym niedosłuchem, można zastosować Hydrochlorotiazyd (hydrochlorotiazyd) jako lek odwadniający błędnik. W cięższych przypadkach rozważa się iniekcje dobębnowe gentamycyny lub steroidów.

Największe trudności w leczeniu zaburzeń czynności ucha wewnętrznego to przewlekły charakter wielu z tych schorzeń, nawrotowość objawów oraz ich negatywny wpływ na jakość życia pacjentów. Wyniki leczenia farmakologicznego są często niesatysfakcjonujące, a terapia wymaga indywidualnego podejścia. Istotnym problemem jest również współistnienie objawów depresyjnych i lękowych, które wymagają dodatkowego leczenia. Rehabilitacja przedsionkowa stanowi ważny element terapii, ale jej dostępność w Polsce jest ograniczona. W skrajnych przypadkach konieczne może być leczenie chirurgiczne, jak np. zabieg odbarczenia woreczka śródchłonki lub przecięcie nerwu przedsionkowego.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl